Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2016

ΝΙΚΟΣ ΠΛΟΥΜΠΙΔΗΣ «Τιμή μου εγώ πάνω απ' όλα έχω την τιμή του Κόμματος»


Ριζοσπάστης




Ηταν 14 Αυγούστου 1954 και ώρα 5.25 π.μ. Στη θέση Αγία Μαρίνα στο Δαφνί, όλα είναι έτοιμα για μια εκτέλεση. Το εκτελεστικό απόσπασμα, ο μελλοθάνατος, ο επικεφαλής του αποσπάσματος με τη διαταγή της εκτέλεσης... Νύχτα προς ξημέρωμα. Μόνο ο τόπος δεν ήταν ο συνήθης τόπος εκτελέσεων. Ο μελλοθάνατος δεν ήταν άλλος από τον Νίκο Πλουμπίδη, μέλος της ΚΕ του παράνομου, από το μετεμφυλιοπολεμικό αντιδραστικό καθεστώς της Ελλάδας μετά την ήττα του ΔΣΕ, ΚΚΕ. Οι εφημερίδες της εποχής έγραψαν: «Εξετελέσθη ζητωκραυγάζων υπέρ του ΚΚΕ, αντιμετώπισε με απόλυτον ψυχραιμίαν τας σφαίρας του αποσπάσματος» και «δεν εδέχθη ούτε να κοινωνήση, ούτε να του δέσουν τους οφθαλμούς του».


Ηθελαν αίμα

Ετσι, διαπράττουν άλλη μια δολοφονία, αυτή του Νίκου Πλουμπίδη, με τα πυρά του εκτελεστικού αποσπάσματος. Στην κυβέρνηση βρισκόταν ο «Ελληνικός Συναγερμός», η «Δεξιά», του Παπάγου. Βεβαίως, δύο χρόνια πριν, το Μάρτη του 1952, από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος δολοφονήθηκαν ο Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του. Τότε στην κυβέρνηση βρισκόταν το «Κέντρο», η άλλη «Δεξιά» με επικεφαλής τον Πλαστήρα.

Αυτές οι πολιτικές δολοφονίες έδειξαν ότι η αστική τάξη, διεξάγοντας ταξική πάλη με το κράτος της, αν χρειαστεί, αν δεν μπορεί «να τα βγάλει πέρα με άλλα μέσα», γίνεται στυγερός δολοφόνος του πολιτικού της αντίπαλου. Και το κάνει ανεξάρτητα από ποιο κόμμα της κυβερνά.





Δολοφόνοι ήταν η κεφαλαιοκρατία της Ελλάδας, το Παλάτι, οι Αμερικανοί, οι κυβερνήσεις. Ηθελαν αίμα. Το αίμα των ηγετών της εργατικής τάξης, του ΚΚΕ, για να σπέρνουν μ' αυτό τον τρόμο και έτσι να πετύχουν τη διάλυση του εργατικού κινήματος, με το ξέκομμα του ΚΚΕ από το λαό, και τελικά την υποταγή του λαού στο στυγνό καθεστώς της βίας και της τρομοκρατίας ενάντιά του. Δεν τους έφταναν οι φυλακές, οι εξορίες και τα βασανιστήρια των αγωνιστών στα κολαστήρια «εθνικής αναμόρφωσης», Γυάρος, Μακρονήσι, Αη Στράτης, Κέρκυρα, Αίγινα, Ιτζεδίν, Αλικαρνασσός κ.λπ.


Δικαζόταν η καθοδήγηση του ΚΚΕ

Ο Νίκος Πλουμπίδης δεν δικάστηκε μόνος του. Μαζί του δικάστηκε ερήμην η τότε καθοδήγηση του ΚΚΕ. Στόχος τους να συντριβεί ο ταξικός τους αντίπαλος, η πολιτική πρωτοπορία της εργατικής τάξης.

Ο Νίκος Πλουμπίδης συλλαμβάνεται στις 25 Νοέμβρη του 1952. Κρατείται από τότε έως την έναρξη της δίκης στις 24 Ιούλη 1953, ημέρα Παρασκευή. Μαζί του δίκαζαν ερήμην και τους Ν. Ζαχαριάδη, Γ. Ιωαννίδη, Β. Μπαρτζιώτα, Μ. Πορφυρογένη, Π. Ρούσο, Λ. Στρίγγο, Μ. Βλαντά, Γ. Βοντίτσιο - Γούσια κ.ά. Βασική κατηγορία του καθεστώτος εναντίον τους ήταν η «παραβίαση» του ΑΝ 375 της μεταξικής δικτατορίας περί κατασκοπίας. Ενα καθεστώς, που είχε ως βασικότερο στήριγμά του τους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές, δίκαζε για κατασκοπία τους κομμουνιστές. Πέντε χρόνια μετά τη λήξη της ένοπλης δράσης του ΔΣΕ κόντρα στην αστική εξουσία. Το εργατικό - λαϊκό κίνημα και την νέα άνοδό του πάσχιζε να προλάβει, τσακίζοντας την πρωτοπορία του. Που την φοβάται επίσης η άρχουσα τάξη, ιδιαίτερα δε όταν το πολιτικό κόμμα της εργατικής τάξης έχει δώσει ταξικές μάχες τέτοιες, που να είναι πραγματικά ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της τάξης, ακόμη και αν προέρχεται από μια ήττα σαν αυτή του ΔΣΕ.





Η δίκη ολοκληρώθηκε τη Δευτέρα 3 Αυγούστου του 1953 με την έκδοση της απόφασης. Ο Πλουμπίδης και η καθοδήγηση του ΚΚΕ καταδικάστηκαν δυο φορές σε θάνατο.


Η υπεράσπιση του Κόμματος

Ο Πλουμπίδης αντιμετώπισε την υπόθεση με πίστη στο Κόμμα, έως την τελευταία στιγμή. Στις 25/7/1952 το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, στηριζόμενο - σε μεγάλο βαθμό - και σε πληροφορίες στελεχών από την Ελλάδα, καθώς και στην πρωτοβουλία του Πλουμπίδη να δημοσιοποιήσει επιστολή με την οποία αναλάμβανε την ευθύνη του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ, ενώ υπεύθυνος ήταν ο Μπελογιάννης, βγάζει απόφαση «για τον Νίκο Πλουμπίδη (Μπάρμπα)», με την οποία τον διαγράφει, χρησιμοποιώντας ιδιαίτερα σκληρούς, άδικους και απαράδεκτους χαρακτηρισμούς (του προδότη, του χαφιέ, κ.λπ.). Ο Πλουμπίδης, απομονωμένος και χαρακτηρισμένος από την ηγεσία του Κόμματος, όχι μόνο δεν το αποκήρυξε, αλλά και το υπεράσπισε μέχρι την τελευταία του πνοή.

Ας αφήσουμε, όμως, να μας μιλήσει ο ίδιος μέσα από την απολογία του πώς αντιμετώπισε αυτές τις τραγικές στιγμές:

«Τιμή μου εγώ πάνω απ' όλα έχω την τιμή του Κόμματος (...) Εγώ εκείνα που δίδασκα τα εφάρμοζα πρώτος εγώ. Ημουν πιστός στο Κόμμα τότε που με ανέβαζε στα ανώτατα αξιώματά του, είμαι πιστός και τώρα που καλά ή κακά, δίκαια ή άδικα, με κατηγορεί και με στιγματίζει. Θα παραμείνω για πάντα πιστός και θα πεθάνω κομμουνιστής.

Ο εχθρός δουλεύει και δουλεύει με πολλά μέσα για να διαλύσει το Κόμμα, να σπείρει τη σύγχυση στις μάζες και να στρέψει τα στελέχη και τα μέλη του Κόμματος ενάντια στην ηγεσία.

Αυτό που επείγει δεν είναι η ανασκευή της κατηγορίας. Αυτό θα το κάνει το Κόμμα αργότερα, αλλά η διαφύλαξη της ενότητας του Κόμματος και της εμπιστοσύνης στην ηγεσία του Κόμματος (...) Κρατιέμαι με τα δόντια στη ζωή και θα δώσω ακόμα δύο μάχες. Τη μάχη της δίκης και την μάχη του εκτελεστικού αποσπάσματος (...) Πάντως, πιστεύω ότι το κόμμα θα επανεξετάσει εν καιρώ το ζήτημα».

Η αποκατάστασή του δεν τον πρόλαβε στη ζωή, καθυστέρησε. Τελικά, όμως, δικαιώθηκε ο Πλουμπίδης ως προς τούτο: Οτι πίστευε όχι μόνο στον εαυτό του, αλλά και στη δυνατότητα του Κόμματος να βλέπει τα λάθη, να μην τα κουκουλώνει, είτε αφορούν άδικες κρίσεις προσώπων, είτε τις ίδιες τις γενικότερες επιλογές του.

Η 9η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ του 1958 επανεξέτασε την υπόθεση του Νίκου Πλουμπίδη και διαπιστώνει ότι δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να στηρίζει την κατηγορία σε βάρος του, αντίθετα τη χαρακτηρίζει αστήριχτη και άδικη.

Το ΚΚΕ για τις τηλεοπτικές άδειες



Σε σχόλιο του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για τις τηλεοπτικές άδειες σημειώνει:

«Το ξαναμοίρασμα της πίτας ανάμεσα στα επιχειρηματικά συμφέροντα στο χώρο των ΜΜΕ, αλλά και η δημιουργία ενός πιο φιλικού τηλεοπτικού περιβάλλοντος για την κυβέρνηση, αξιοποιώντας φυσικά και τα νέα “τζάκια” του ΣΥΡΙΖΑ, παραμένει ο βασικός στόχος του διαγωνισμού, ο οποίος φυσικά δεν αλλάζει ακόμα κι αν διευρυνθεί ο αριθμός των αδειών, όπως αφήνουν να εννοηθεί κυβερνητικά στελέχη.

Το νέο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο θα είναι εξίσου “διαπλεκόμενο”, αντιδραστικό, εχθρικό προς την αντικειμενική ενημέρωση του λαού, όπως και το σημερινό, αφού τα κανάλια και οι συχνότητες θα εξακολουθούν να ανήκουν στους μεγάλους επιχειρηματίες».

Τρίτη, 9 Αυγούστου 2016

«Ο αιματοβαμμένος δρόμος του Ιμπεριαλισμού» (VIDEO)





Ένα πολύ ενδιαφέρον βίντεο με τίτλο «71 Χρόνια απ τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι: Ο αιματοβαμμένος δρόμος του Ιμπεριαλισμού» ετοίμασε η Επιτροπή Ειρήνης Ηρακλείου Κρήτης.

Μέσα από το βίντεο, η Επιτροπή Ειρήνης θέλησε να δείξει ότι από το 1948 μέχρι σήμερα δεν υπάρχει κενό στο χρόνο που να μην έχει σημαδευτεί από κάποια ΝΑΤΟική δράση ενάντια στους λαούς

902

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2016

ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΡΗΓΑΣ Η αρχαία δουλοκτητική δημοκρατία








«Ο σ. Θανάσης Παπαρήγας αποτελεί υπόδειγμα συνείδησης για την αξία της γνώσης, στο απέραντο πεδίο της οποίας εντρύφησε ολόκληρη τη ζωή του, μέχρι και το άδικο τέλος του. Ισως να είναι αυτή και η καλύτερη υποθήκη που αφήνει στις νέες γενιές».Ετσι έκλεινε η λιτή ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ για τον Θανάση Παπαρήγα, που «έφυγε» με τραγικό τρόπο ένα χρόνο πριν. Και πραγματικά σ' αυτές τις λίγες αράδες συμπυκνώνεται ολόκληρη η προσωπικότητα του Θανάση Παπαρήγα. Του Κομμουνιστή που δεν ξεχώριζε η ζωή του από το δημιουργικό του έργο, και που ήταν γι' αυτό αφοσιωμένος στην υπόθεση της εργατικής τάξης, συμβάλλοντας μ' όλες του τις δυνάμεις στην εκπλήρωση της ιστορικής της αποστολής. Η πολύπλευρη δημιουργική μαχητική πορεία του Θανάση Παπαρήγα μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ μπορεί να ανακόπηκε βίαια μα ο σύντροφος Θανάσης είναι πάντα μαζί μας, δίπλα μας, αφού η πνευματική κληρονομιά που μας άφησε, ως δημοσιογράφος, ιστορικός, ερευνητής και συγγραφέας, είναι από τα πιο πολύτιμα εφόδια στη δράση μας.



Τόσο με την αρθρογραφία και τα ρεπορτάζ στο «Ριζοσπάστη», τα άρθρα και τις μελέτες του στην ΚΟΜΕΠ, όσο και με τα βιβλία που είτε μετέφρασε, είτε επιμελήθηκε, όπως «Πόλεμος των χωρικών στη Γερμανία» και «Αντι-Ντίρινγκ» του Ενγκελς, που εξέδωσε η «Σύγχρονη Εποχή», είτε έγραψε ο ίδιος, όπως «Το Μεξικό, η επανάσταση και το σήμερα» και «Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Σκέψεις».

Πνεύμα ανήσυχο, ερευνητικό, συγκροτούσε μια πολύπλευρα καλλιεργημένη προσωπικότητα, και αυτό αποτυπωνόταν και στον προφορικό και στο γραπτό του λόγο. Ποτέ δεν έμενε στην επιφάνεια του ζητήματος που πραγματευόταν. Η διεισδυτικότητά του, οι ευφυείς επισημάνσεις του, οι προβληματισμοί που αναδείκνυε, ακόμα και όταν διαφωνούσες μαζί του, δεν μπορούσαν να αποκρύψουν ή να μειώσουν τις εκτιμήσεις αυτές για το βάθος της σκέψης του Παπαρήγα. Τα κοινωνικοπολιτικά γεγονότα, την επίδρασή τους στις εξελίξεις, τα αποτύπωνε έτσι όπως λίγοι μπορούν. Δεν ενδιαφερόταν μόνο γι' αυτά που παρατηρούσε ή κατέγραφε για να μείνουν στην ιστορία. Αυτά έπρεπε να 'ναι δεμένα με τη ζωή και τη δράση των απλών ανθρώπων του μόχθου στην ιστορική κίνησή της, την εξέλιξή της, στη δυναμική της. Στο λόγο του συνυπήρχαν η πολιτική ιστορία, η κοινωνιολογία, η εθνολογία, μαζί με την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα της στιγμής, όλα ιδωμένα από τη σκοπιά της προοπτικής για την εργατική τάξη και το κίνημά της.





Σήμερα, στον ένα χρόνο από τότε που «έφυγε» για το στερνό του ταξίδι, από τούτη δω τη στήλη του «Ριζοσπάστη» παρουσιάζουμε δύο κεφάλαια («Το κράτος και ο χαρακτήρας του» και «Το τρυφερόν ήμισυ») από την ιστορική μελέτη του Θανάση Παπαρήγα στο Κέντρο Μαρξιστικών Ερευνών, με αφορμή τα 2.500 χρόνια της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, που εκδόθηκε πρόσφατα από τη «Σύγχρονη Εποχή». Τίτλος, «Η αρχαία δουλοκτητική δημοκρατία».


Το κράτος και ο χαρακτήρας του

Στην αρχαία Αθήνα, βλέπουμε καθαρά ένα σημαντικό ιστορικό φαινόμενο: Στις συνθήκες ενός ακόμη χαμηλού επιπέδου ιστορικής εξέλιξης και ενώ ακόμη οι παραδόσεις της πρωτόγονης κοινωνίας, έστω και σαν απλά «ιστορικά ράκη», είναι πολύ ζωντανές, προβάλλει σιγά σιγά και σταθεροποιείται το Κράτος, σαν δημόσιος μηχανισμός κυριαρχίας στην υπηρεσία της κυρίαρχης τάξης ή του συνασπισμού των κυρίαρχων τάξεων.

Ακριβώς, όμως, στην Αθήνα, προβάλλει ανάγλυφα το γεγονός ότι το Κράτος δεν εμφανίζεται ποτέ και πουθενά μόνο του. Προϋπόθεση της εμφάνισής του, όπως ακριβώς στην Αθήνα, είναι η εμφάνιση των κοινωνικών αντιθέσεων που δημιουργεί η συσσώρευση του πλούτου, ακριβέστερα η πρώτη συσσώρευση του πλούτου, δηλαδή η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων που οδηγεί στην κοινωνική διαφοροποίηση και στην ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής.

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016

για τις εξελίξεις στην Τουρκία και την απόπειρα πραξικοπήματος






Σε ανακοίνωσή του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για τις εξελίξεις στην Τουρκία και την απόπειρα πραξικοπήματος αναφέρει:

«Τα μέχρι τώρα στοιχεία, σχετικά με τις εξελίξεις στην Τουρκία και την απόπειρα πραξικοπήματος, παραπέμπουν σε όξυνση των εσωτερικών ενδοαστικών αντιθέσεων, των διαφορών ανάμεσα στα διάφορα κέντρα εξουσίας στη χώρα, οι οποίες διαπλέκονται με τους συνολικότερους διεθνείς ανταγωνισμούς στην ευρύτερη περιοχή της Συρίας, της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου, με την άμεση παρέμβαση και αντιπαράθεση ισχυρών καπιταλιστικών κρατών.

Σε αυτούς τους ανταγωνισμούς συμμετείχε και συμμετέχει ενεργά και η Τουρκία με στόχο την υπεράσπιση των συμφερόντων της τουρκικής άρχουσας τάξης και την ενίσχυσή της ως περιφερειακής δύναμης. Η ενεργός εμπλοκή της Τουρκίας στις εξελίξεις στη Συρία, οι πολεμικές επιχειρήσεις που διεξήγαγε στο βόρειο τμήμα της, όπου κατοικούν πληθυσμοί κουρδικής καταγωγής, οι σχέσεις με το "Ισλαμικό Κράτος" την έφεραν αρκετές φορές σε αντιπαράθεση με παραδοσιακούς συμμάχους της, π.χ. ΗΠΑ, ΝΑΤΟ κι άλλες.

Οπωσδήποτε απαιτείται περαιτέρω διερεύνηση των γεγονότων και στοιχείων που οδήγησαν στην απόπειρα πραξικοπήματος και στην τελική επικράτηση της κυβέρνησης Ερντογάν. Κυρίως χρειάζεται να διερευνηθεί ποιες δυνάμεις στήριξαν το πραξικόπημα, εγχώριες και ξένες, ποιες ήταν οι στοχεύσεις τους, ο ρόλος των λεγόμενων κεμαλικών και κοσμικών δυνάμεων ή των δυνάμεων του ιμάμη Γκιουλέν, που το καθεστώς Ερντογάν "δείχνει" ως υπαίτιους, "ξηλώνοντας" χιλιάδες από τον κρατικό μηχανισμό, ο ρόλος των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, η πραγματική κατάσταση στον τουρκικό στρατό και σε τμήματά του, πιθανοί συμβιβασμοί και ανταλλάγματα που υπήρξαν και έκριναν την έκβαση του πραξικοπήματος.

Χρειάζεται περαιτέρω διερεύνηση της στάσης των ΗΠΑ κι άλλων ΝΑΤΟικών δυνάμεων, οι οποίες στην αρχή εκδήλωσης του πραξικοπήματος έκαναν λόγο για "ανάγκη συνέχειας του κράτους" και στην πορεία, όταν η πλάστιγγα είχε γείρει υπέρ των δυνάμεων Ερντογάν, τάχθηκαν υπέρ της "δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης της Τουρκίας". Επίσης, πρέπει να συνυπολογιστούν οι κινήσεις της τουρκικής ηγεσίας, το τελευταίο διάστημα, για εξομάλυνση των σχέσεων με τη Ρωσία και το Ισραήλ.

Η οργανωμένη κίνηση σημαντικών δυνάμεων του στρατού, η απόπειρα δολοφονίας του Ερντογάν, ο αριθμός των νεκρών, τραυματιών και συλληφθέντων, ανάμεσά τους και πολλοί στρατηγοί, οι πολύωροι βομβαρδισμοί στην Άγκυρα, οι οδομαχίες σε άλλες πόλεις δεν δικαιολογούν τη θέση για "σκηνοθετημένο" πραξικόπημα ή πραξικόπημα-οπερέτα. Ο χρόνος θα ξεκαθαρίσει πολλά από αυτά, όπως και το ποιος τελικά ωφελείται ή θα ωφεληθεί από αυτή την κατάσταση.

Σε κάθε περίπτωση, οι ενδοαστικές, αλλά και οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και οι ανταγωνισμοί εξ ορισμού δεν προμηνύουν τίποτα το καλό για τους λαούς της περιοχής και κυρίως για τον τουρκικό λαό, ο οποίος όλο το προηγούμενο διάστημα ήρθε αντιμέτωπος με τη διαρκή αντιλαϊκή πολιτική των κυβερνήσεων του AKP, του κόμματος του Ερντογάν. Οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης της τουρκικής οικονομίας τα προηγούμενα χρόνια και η βελτίωση της θέσης ορισμένων μεσαίων στρωμάτων σε καμιά περίπτωση δεν εξάλειψαν τη φτώχεια, την ανεργία, την καταστολή, την άγρια εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων στην Τουρκία.

Η πολιτική αυτή δεν παραγράφεται από το γεγονός ότι ο Ερντογάν κατάφερε τελικά να ελέγξει την κατάσταση. Ούτε, βέβαια, η απάντηση στην αντιλαϊκή πολιτική μπορεί να είναι πραξικοπήματα που εκφράζουν διαφορετικές μερίδες της αστικής τάξης, ούτε να δικαιολογήσει τα περί "αποκατάστασης της δημοκρατίας" στην Τουρκία ή τις αυταπάτες που ορισμένοι καλλιεργούν, ότι μπορεί το καθεστώς Ερντογάν να "πάρει το μήνυμα" ότι χρειάζονται περισσότερα κοινωνικά δικαιώματα και πολιτικές ελευθερίες.

Τέτοιες προσδοκίες καταρρίπτονται ήδη από τα όσα συμβαίνουν τις πρώτες μέρες μετά την απόπειρα του πραξικοπήματος, που δείχνουν ότι η επίθεση δεν θα περιοριστεί στους "πρωταίτιους" του πραξικοπήματος και τα στηρίγματά τους στον κρατικό μηχανισμό, αλλά θα κλιμακωθεί κατά του λαού, των αστικών δικαιωμάτων του, αλλά πολύ περισσότερο των εργατικών, λαϊκών και συνδικαλιστικών ελευθεριών. Την ίδια ώρα είναι γνωστές και εκφρασμένες οι επιθετικές θέσεις της αστικής τάξης της Τουρκίας και του τουρκικού κράτους για το Αιγαίο, η αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, αλλά και στο Κυπριακό που παραμένει ανοιχτό.

Τα γεγονότα στην Τουρκία έδειξαν για μια ακόμη φορά ότι η κατάσταση στην περιοχή "μυρίζει μπαρούτι" και σημαδεύεται από τις έντονες αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς ισχυρών ιμπεριαλιστικών κέντρων, με απρόβλεπτες συνέπειες. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ έχει τεράστιες ευθύνες, γιατί συμμετέχει ενεργά στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς για λογαριασμό του ελληνικού κεφαλαίου, στήριξε τις πρόσφατες επικίνδυνες αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ που σηματοδοτούν κλιμάκωση των ανταγωνισμών, κυρίως ανάμεσα σε ΝΑΤΟ - Ρωσία, ενώ καλλιεργεί ψεύτικες ελπίδες ότι η Ελλάδα μπορεί να είναι "νησίδα" σταθερότητας σε μια ταραγμένη περιοχή.

Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, απαιτείται λαϊκή αγωνιστική ετοιμότητα ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τις επεμβάσεις, τη συμμετοχή της χώρας μας σε αυτές. Απαιτείται, επίσης, ο κάθε λαός να μην εγκλωβίζεται στο ένα ή το άλλο εχθρικό -για τα συμφέροντά του- σενάριο, στις ενδοαστικές αντιθέσεις. Αντίθετα, έχει κάθε συμφέρον να αναπτύξει τη δική του αυτοτελή, μαζική δράση, να προετοιμάζει και να διεκδικεί σε κάθε καμπή και στιγμή τη δική του λύση, με κριτήριο τις δικές του ανάγκες και με στόχο την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, την αποδέσμευση από τις διάφορες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες.

Το ΚΚΕ εκφράζει την αλληλεγγύη του στην εργατική τάξη και το λαό της Τουρκίας, στο αδελφό Κομμουνιστικό Κόμμα στην Τουρκία, το οποίο σε συνθήκες ενός εξαιρετικά αρνητικού συσχετισμού διεξάγει αυτόν το δύσκολο, αλλά μοναδικά ελπιδοφόρο αγώνα».

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ «ATHENS LEDRA» Συγκέντρωση έξω από το «Intercontinental» - Απαιτούν τα δεδουλευμένα και τις θέσεις εργασίας τους




Παράσταση διαμαρτυρίας έξω από το ξενοδοχείο «Intercontinental» πραγματοποιούν οι εργαζόμενοι του ξενοδοχείου «Athens Ledra» μαζί με το επιχειρησιακό τους σωματείο. Ο ιδιοκτήτης του «Athens Ledra» κατέχει μετοχές και του «Intercontinental».


Οι εργαζόμενοι του «Athens Ledra» συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις τους για τα δεδουλευμένα και τις θέσεις εργασίας.

902

Η Κίνα απορρίπτει εκ των προτέρων την ετυμηγορία για τη Νότια Σινική Θάλασσ


Ανησυχία σε Ιαπωνία, ΗΠΑ







Διαδηλωτές φωνάζουν συνθήματα κατά της Κίνας έξω από το κινεζικό προξενείο στη Μανίλα, εν όψει της απόφασης του δικαστηρίου (Φωτογραφία: Reuters )







Τόκιο
Το Μόνιμο Διαιτητικό Δικαστήριο πρόκειται να εκδώσει εντός της ημέρας απόφαση για τη διαφορά μεταξύ της Κίνας και των Φιλιππίνων στη Νότια Σινική Θάλασσα. Το Πεκίνο έχει ανακοινώσει ότι θα αψηφήσει την απόφαση του δικαστηρίου. Ιαπωνία και ΗΠΑ ανησυχούν για την ένταση που θα υπάρξει στη περιοχή.

O ιαπωνικός στρατός θα παρακολουθεί στενά την κινεζική δραστηριότητα στη γειτονική Ανατολική Σινική Θάλασσα μετά την απόφαση του Μόνιμου Διαιτητικού Δικαστηρίου στη Χάγη για τις εδαφικές διεκδικήσεις του Πεκίνου στη Νότια Σινική Θάλασσα, ανακοίνωσε ο υπουργός Άμυνας της Ιαπωνίας.

«Καλούμε όλες τις ενδιαφερόμενες πλευρές να αντιδράσουν με τρόπο που δεν αυξάνει την ένταση», δήλωσε ο υπουργός Άμυνας Τζεν Νακατάνο σε συνέντευξη Τύπου στο Τόκιο. «Θα παρατηρούμε στενά την κατάσταση στην Ανατολική Σινική Θάλασσα», πρόσθεσε.

Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν δηλώσει ότι φοβούνται μήπως η Κίνα κηρύξει ζώνη αναγνώρισης αεροπορικής άμυνας στη Νότια Σινική Θάλασσα, όπως έκανε το 2013 στην Ανατολική Σινική Θάλασσα ή επεκτείνει την κατασκευή και την οχύρωση τεχνητών νησιών.

Το Τόκιο, ωστόσο, ανησυχεί περισσότερο μήπως η Κίνα αναλάβει επίσης δράση στη γειτονική Ανατολική Σινική Θάλασσα, όπου οι δύο μεγαλύτερες οικονομίες της Ασίας έχουν μια άλλη εδαφική διαφορά και αφορά τα νησιά Ντιαογιού όπως ονομάζονται στην Κίνα και Σενκάκου, όπως ονομάζονται στην Ιαπωνία.

Η Κίνα έχει καταστήσει σαφές ότι δεν θα λάβει υπόψη μια απόφαση που μπορεί να διακυβεύσει τις αξιώσεις κυριαρχίας της στη θάλασσα αυτή.

Εδώ και μήνες η Κίνα αναφέρει ότι το δικαστήριο αυτό δεν έχει αρμοδιότητα στη συγκεκριμένη υπόθεση και ότι κατά συνέπεια δεν θα αναγνωρίσει την απόφασή του, ανάγοντας την υπόθεση σε πραγματικό εθνικό ζήτημα μέσω του ισχυρού συστήματος προπαγάνδας της.

«Η διαιτησία είναι άκυρη» είναι σήμερα ο τίτλος της επίσημης εφημερίδας Λαϊκή Ημερησία, πάνω σε μια φωτογραφία του Γούντι, (Γιονκγκσίνγκ), ενός νησιού του αρχιπελάγους Παρασέλ, που τελεί υπό τον έλεγχο του Πεκίνου και διεκδικείται από το Βιετνάμ.

Το επίσημο κινεζικό πρακτορείο ειδήσεων Xinhua δημοσιεύει σήμερα άρθρα με τίτλο: «Η διαιτησία στη Νότια Σινική Θάλασσα παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, σύμφωνα με κινέζο εμπειρογνώμονα», «Το Μόνιμο Διαιτητικό Δικαστήριο δεν πρέπει να χρησιμοποιείται για πολιτικούς σκοπούς», «Η θάλασσα όπου οι κινέζοι ψαράδες ζουν και πεθαίνουν».

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ