"Εδώ δεν παραδίνεται κανείς!" Αναπαράσταση της απόβασης του Γκράνμα

Πηγή: Cubadebate

Κάθε 2 Δεκέμβρη γιορτάζεται στην Κούβα η απόβαση του πλοιαρίου Γκράνμα στη ΝΑ Κούβα, που σήμανε την έναρξη της τελικής φάσης της Κουβανικής Επανάστασης. Μεταξύ των εκδηλώσεων γίνεται αναπαράσταση της απόβασης των 82 ηρωικών μαχητών με επικεφαλής τον Φιντέλ Κάστρο στη βαλτώδη περιοχή της τότε επαρχίας Οριέντε, που πλέον φέρει το όνομα επαρχία Γκράνμα.


Το Cubadebate τιμά την επέτειο με ένα σκίτσο που αναπαράγει τη διάσημη φράση του κομαντάντε Χουάν Αλμέιδα: ¡Aquí no se rinde nadie! Εδώ δεν παραδίνεται κανείς! Την είπε στην πρώτη μάχη των ανταρτών στην περιοχή Αλεγρία ντε Πίο, όπου οι ταλαιπωρημένοι από την απόβαση -ο Τσε στο ημερολόγιό του την χαρακτήρισε με το γνωστό σαρκασμό του "ναυάγιο"- άνδρες του Φιντέλ αιφνιδιάστηκαν από τις δυνάμεις του Μπατίστα και είχαν σημαντικές απώλειες.
Σύμφωνα με την εφημερίδα Γκράνμα, φοιτητές διαφόρων ειδικοτήτων, ξένοι υπότροφοι και μαθητευόμενοι εργάτες της βιομηνίας νικελίου της Μόα, ακολουθούν τα βήματα εκείνων των αγωνιστών που στο όνομα της ελευθερίας αποφάσισαν να τα δώσουν όλα για την ελευθερία της Κούβας.

Μόνο που αυτή τη φορά η πορεία δε θα είναι αγωνιώδης, ούτε η ξηρά θα ανοιχτεί μπροστά τους σαν μοναχικό βουνό. Σήμερα, έχει στηθεί στο σημείο της απόβασης το μνημείο Πύλη της Ελευθερίας, απέναντι σε ένα ομοίωμα του πλοιαρίου Γκράνμα.

Το μέρος πλημμυρίζει κάθε χρόνο από νέους που τιμούν το γεγονός με ποιήματα, τραγούδια, χορούς και λουλούδια, κατά τη διάρκεια μιας γιορτής που θα μετατρέψει τα νέα μέλη του "εκστρατευτικού σώματος" σε καλλιτέχνες.


Στο Νικέρο, 57 χρόνια μετά, αυτή η απόβαση συμβολίζει το γεγονός της επανάστασης, αιώνιο φόρο τιμής και νεανικό αίμα που του χρωστάμε ευγνομωσύνη.

........

(Βρήκα στο fb και αυτό που αξίζει νομίζω τον κόπο)

Απόβαση από το Γκράνμα: 

Ο γκουαχίρο Κρέσπο γυρίζει πίσω να βοηθήσει τον Τσε, που έχει πάθει κρίση άσθματος.
«Έλα, άσε με να σε βοηθήσω».
«Όχι. Γιατί να με βοηθήσεις;»
«Γιατί είσαι κουρασμένος από την πορεία στον βάλτο».
«Τι μαλάκας! Να πας να βοηθήσεις τη μάνα σου καλύτερα! Εγώ ήρθα εδώ για να αγωνιστώ, δεν ήρθα για να με βοηθήσει κανένας».
Τελικά ο Κρέσπο καταφέρνει να του πάρει τον σάκο.

Ο Τσε Γκεβάρα για τον Στάλιν, τον Τρότσκι και το ρεβιζιονισμό

Πολλοί τελευταία επιτίθενται με λύσσα στο "σταλινικό ΚΚΕ" και υπογράφουν ως επαναστάτες έχοντας δίπλα τους σημαίες και φωτογραφίες του Τσε!
Να όμως τι έλεγε ο ίδιος ο Τσε για τον Ιωσήφ Στάλιν


Ο Τσε Γκεβάρα δεν ήταν τροτσκιστής

guevaristas



Ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα ήταν ένας αντι-ρεβιζιονιστής μαρξιστής-λενινιστής και δυναμικός υποστηρικτής του Ιωσήφ Στάλιν. Και οι δύο ήταν αντίθετοι στις πρακτικές του Τρότσκι και του Χρουστσώφ. Ο Τσε μισούσε την πολιτική του Χρουστσώφ και ήταν χολωμένος με την υποστήριξη που ο Φιντέλ Κάστρο έδειχνε στον σοβιετικό ρεβιζιονισμό


“Θεωρούμε τη δράση του τροτσκιστικού κόμματος ως αντεπαναστατική”, Τσε, 1961

Το Νοέμβρη του 1960, κατά την επίσκεψη του στην Σοβιετική Ένωση, επέμενε στην κατάθεση στεφάνου στον τάφο του Στάλιν, παρά τις παραινέσεις του κουβανού πρέσβη στη Μόσχα ώστε να μην το πράξει. Αυτό συνέβη περισσότερα από τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη της περίφημης “αποσταλινοποίησης” της ΕΣΣΔ που ξεκίνησε επί Νικίτα Χρουστσώφ.

Ο συνταξιδιώτης του Τσε, Αλμπέρτο Γκρανάδο, είχε πεί ότι ο Γκεβάρα είχε ανακαλύψει τον Στάλιν (σ.μ: προφανώς εννοεί την πολιτική που εφήρμοσε ο Στάλιν στα χρόνια της ηγεσίας του) στα μέσα της δεκαετίας του 1950 (Anderson, σ.165-166 & σ.565).

Το 1955 όντας στο Μεξικό ο Τσε έστειλε γράμμα στην θεία του υπογράφοντας ως “Στάλιν ΙΙ”:

“Πιστεύω ότι η βασική ιδεολογία στην οποία ο Τρότσκι βασίστηκε ήταν λανθασμένη, τα κρυφά κίνητρα της δράσης του (ήταν) λανθασμένα και τα τελευταία του χρόνια υπήρξαν σκοτεινά. Οι τροτσκιστές δεν έχουν συνεισφέρει τίποτα απολύτως στο επαναστατικό κίνημα – εκεί που έδρασαν περισσότερο ήταν στο Περού αλλά στο τέλος απέτυχαν επειδή χρησιμοποιούν κακές μεθόδους”. (Παράρτημα, όπως αναφέρεται στο κείμενο “Comments on ‘Critical Notes on Political Economy’ by Che Guevara” από το Revolutionary Democracy Journal).

Παρά το γεγονός ότι ο Γκεβάρα βοήθησε στην ασφαλή απελευθέρωση ορισμένων τροτσκιστών από την φυλακή το 1965 (σ.μ: πιθανόν στην Κούβα, δεν αναφέρεται χώρα), ελευθερώθηκαν υπό τον όρο ότι θα σταματούσαν την πολιτική τους δράση. (Revolutionary History 2000, Τομ.7 Αρ., σ.193-195, σ.249).

“Κατά τη διαδρομή μου είχα την ευκαιρία να περάσω απ’ την “επικράτεια” της United Fruit Co., πείθοντας με ακόμη μια φορά πόσο απαίσια είναι αυτά τα καπιταλιστικά χταπόδια. Ορκίστηκα μπροστά σε μια φωτογραφία του παλαιού και θρηνημένου συντρόφου Στάλιν ότι δεν θα ησυχάσω μέχρι να δω τον αφανισμό αυτών των χταποδιών”. (Γράμμα στην θεία του Βεατρίκη, όπου περιγράφει εμπειρίες του απ’ τη διαμονή στην Γουατεμάλα το 1953. Απ’ το βιβλίο Che Guevara: A Revolutionary Life(1997) του Jon Lee Anderson).

“Ο Τρότσκι, μαζί με τον Χρουστσώφ, ανήκει στην κατηγορία των μεγάλων ρεβιζιονιστών” – Γράμμα στον Αρμάντο Χαρτ, 4 Δεκέμβρη 1965

“Ο Τρότσκι έκανε θεμελιώδη λάθη…Οι τροτσκιστές απέτυχαν παντελώς διότι χρησιμοποίησαν κακές μεθόδους” – Άπαντα Κριτική για την Πολιτική Οικονομία, 1964.

“Στα επονομαζόμενα “λάθη του Στάλιν” βρίσκεται η διαφορά μεταξύ μιας επαναστατικής και μιας ρεβιζιονιστικής αντίληψης. Πρέπει να μελετήσεις τον Στάλιν στο ιστορικό πλαίσιο που κινήθηκε, όχι να τον δεις (αποκλειστικά) ως ένα είδος αγριανθρώπου, αλλά στα συγκεκριμένα ιστορικά όρια. Ασπάστικα τον κομμουνισμό εξαιτίας του πατερούλη Στάλιν και κανείς δεν πρέπει να ‘ρθει να μου πει ότι δεν πρέπει να διαβάζω Στάλιν. Τον διάβαζα όταν ήταν κάτι πολύ κακό να διαβάζεις γι’ αυτόν. Αυτό ήταν σε μια άλλη εποχή. Και επειδή δεν είμαι πολύ εφυιής, αλλά και ξεροκέφαλος, συνεχίζω να τον διαβάζω. Ιδιαίτερα σε αυτήν τη νέα περίοδο που είναι ακόμη χειρότερο να διαβάζεις (για τον Στάλιν). Τότε, όπως και τώρα, βρίσκω μια σειρά πραγμάτων που είναι πολύ καλά”. (Γράμμα του Τσε προς τον René Ramos Latour, στις 14 Δεκέμβρη 1957, κορυφαίου μέλους του Κινήματος της 26ης Ιούλη που πέθανε στην μάχη).

“Στην Κούβα δεν υπάρχει τίποτα δημοσιευμένο, εάν εξαιρέσουμε τα σοβιετικά τούβλα*, τα οποία φέρουν τη δυσκολία ότι δεν σ’αφήνουν να σκεφτείς – το κόμμα σκέφτεται για σένα και συ πρέπει να το αφομοιώσεις. Θα ήταν αναγκαίο να δημοσιευθούν η πλήρης εργογραφία των Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Στάλιν (υπογραμμισμένο από τον Τσε στο αυθεντικό έγγραφο της επιστολής) και άλλων σπουδαίων μαρξιστών. Εδώ θα μπορούσαμε να προσθέσουμε τους μεγάλους ρεβιζιονιστές (εάν θέλεις μπορείς να προσθέσεις τον Χρουστσώφ) και επίσης τον φίλο σου τον Τρότσκι ο οποίος υπήρξε και προφανώς έγραψε κάτι”. (Γράμμα στον Αρμάντο Χαρτ Ντάβαλος, πρωτοδημοσιεύθηκε στην εφημ. Contracorriente, Αβάνα, Σεπτέμβρης 1997).


*Σημείωση ΕκΤ:"τα σοβιετικά τούβλα" ήταν θεωρητικά εγχειρίδια που πήγαιναν στην Κούβα απο την Σοβ.Ένωση την εποχή Χρουτσώφ και που οπως φαίνεται δεν συμπαθούσε καθόλου ο Τσε.

Μεγάλη πολιτική - πολιτιστική εκδήλωση της ΚΟ Αττικής για τα 95 χρόνια ΚΚΕ (SPOT)

«95 χρόνια ΚΚΕ, 1918 - 2013, Εμπνεόμαστε - Διδασκόμαστε - Συνεχίζουμε» είναι ο τίτλος της μεγάλης πολιτικής και πολιτιστικής εκδήλωσης που διοργανώνει τηνΚυριακή 8 Δεκέμβρη, στις 6.30 μ.μ., στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, η Κομματική Οργάνωση Αττικής του ΚΚΕ για να τιμήσει τα 95χρονα του Κόμματος. Θα μιλήσει ο ΓΓ της ΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας.

Θα ακολουθήσει συναυλία με έργα του Μίκη Θεοδωράκη που θα ερμηνεύσουν οι Μαρία Φαραντούρη, Μανώλης Μητσιάς, Βασίλης Λέκκας. Στη μουσική εκτέλεση η Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου της Αθήνας υπό τη διεύθυνση του Λευτέρη Καλκάνη, η Χορωδία του Δήμου της Αθήνας υπό τη διεύθυνση του Σταύρου Μπερή, τοσυγκρότημα «Ρωμιοσύνη». Την καλλιτεχνική επιμέλεια έχει ο Μανώλης Ανδρουλιδάκης.

Η είσοδος θα γίνεται με προσκλήσεις που θα διατίθενται από τις Κομματικές Οργανώσεις του ΚΚΕ.

Δεσμεύσεις...

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ  «Η άποψή μας»


Το Συνέδριο του Ελληνοαμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου και οι ομιλίες που εκφώνησαν εκεί οι εκπρόσωποι των κομμάτων της αστικής διαχείρισης δίνουν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία στο λαό να βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα. Οι συγκυβερνώντες αρχηγοί της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, αλλά και ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ προσήλθαν διαβασμένοι στις εξετάσεις των επιχειρηματικών ομίλων, διαγωνιζόμενοι ενώπιόν τους για το ποιος διαθέτει το καταλληλότερο μείγμα διαχείρισης της εξόδου απ' την κρίση, ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας της καπιταλιστικής οικονομίας.

Κάθε δεύτερη λέξη τους και μια δέσμευση για την προσήλωσή τους στο στόχο της καπιταλιστικής ανάπτυξης με δοσμένες τις σαρωτικές ανατροπές στη ζωή της εργατικής - λαϊκής οικογένειας και συναποδοχή όσων ακόμα απαιτηθούν για την επίτευξη του στόχου. Η ταύτισή τους σε στρατηγικά ζητήματα δεν είναι παρά αναμενόμενη από δυνάμεις που μοιράζονται το ίδιο στρατηγικό πλαίσιο, το οποίο ορίζεται από τα όρια της στρατηγικής του κεφαλαίου, της εξουσίας των μονοπωλίων, του μονόδρομου της ΕΕ και της συμμετοχής σε ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς.

Μοιραία όσοι ασκούν ή διεκδικούν να ασκήσουν τη διαχείριση ενός συστήματος που σαπίζει και παραδέρνει στην κρίση του, σκουντουφλάνε ο ένας πάνω στον άλλο. Ετσι, για νέο οικονομικό και παραγωγικό μοντέλο, με αθρόες ενισχύσεις στους επιχειρηματικούς ομίλους, με έμφαση στον «αγροτο-διατροφικό τομέα», στον «ελληνικό τουρισμό», στην «ενέργεια και τους φυσικούς πόρους», στην «ελληνική εξωστρέφεια» μίλησαν άπαντες όσοι στο βήμα του Συνεδρίου εκπροσώπησαν την κυβέρνηση ή την αξιωματική αντιπολίτευση.

Για το «στοίχημα των επενδύσεων και της ανάπτυξης», που θα εξασφαλιστεί από ένα «φυσιολογικό κράτος», μίλησε ο Αντ. Σαμαράς. Ο Ε. Βενιζέλος μίλησε για κράτος με «φιλοεπενδυτική διοίκηση» και ο Αλ. Τσίπρας για μεταρρυθμίσεις στο κράτος «φιλικές στην ιδιωτική επιχειρηματικότητα». Για «υγιή τραπεζική πίστη» μίλησε ο Αντ. Σαμαράς, για ένα «μοντέλο που έχει χρηματοοικονομική υποστήριξη από το τραπεζικό σύστημα» ο Ε. Βενιζέλος και ο Αλ. Τσίπρας για «τραπεζικό σύστημα που θα τεθεί στην υπηρεσία της ανάπτυξης». Στις αιτιάσεις για «κοινωνική συνοχή» ο Αλ. Τσίπρας ανταποκρίθηκε μιλώντας για ένταξη των «συμφερόντων του ιδιωτικού τομέα στο ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο» και «συστράτευση, συμβολή, υπομονή του λαού».

Επιβεβαιώνεται ότι τα κόμματα της κυβέρνησης και ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται μέσα σε κοινό στρατηγικό πλαίσιο. Οι διαφωνίες τους είτε απηχούν διαφωνίες και υπαρκτές αντιθέσεις στους κόλπους της αστικής τάξης, είτε αποσκοπούν στον αποπροσανατολισμό του λαού, στη χειραγώγησή του και τελικά στον εγκλωβισμό του εντός των τειχών της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Τα περίφημα εθνικά σχέδια ανασυγκρότησης, με όποιο μείγμα διαχείρισης και αν πλασάρονται, ενσωματώνουν την ενιαία στρατηγική του κεφαλαίου, που είναι χτύπημα για το λαό. Υπηρετούν την κερδοφορία και την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου.

Μαχητική ορμητική αντιπολίτευση μπορεί να ασκηθεί μόνο μέσα απ' το λαό, με όρους κινήματος, με ταξικό περιεχόμενο και προσανατολισμό σύγκρουσης με τους σφετεριστές του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου και τους διαχειριστές τους.

Ουκρανία:Η θέση των ΚΚ της χώρας για τις εξελίξεις

902.gr

Ο πρωθυπουργός της Ουκρανίας Μ. Αζάροφ (πηγή: ΑΡ)

 Απορρίφθηκε η πρόταση μομφής

Καταψηφίστηκε από την ουκρανική βουλή η πρόταση μομφής που είχε καταθέσει η αντιπολίτευση. Την πρόταση ψήφισαν 186 βουλευτές, ενώ χρειάζονταν τουλάχιστον 226 και από την ψηφοφορία απείχε το κυβερνών «Κόμμα των Περιοχών».

Η πρόταση μομφής κατατέθηκε στο πλαίσιο της ενδοαστικής αντιπαράθεσης που ξέσπασε, όταν ο πρόεδρος Βίκτορ Γιανουκόβιτς αποφάσισε, μετά από πιέσεις της Μόσχας, να μην υπογράψει τη συμφωνία σύνδεσης με την ΕΕ, παρασύροντας και λαϊκές δυνάμεις που τρέφουν αυταπάτες ότι η σύνδεση με τη λυκοσυμμαχία θα είναι προς όφελός τους.

Στην ομιλία του στο κοινοβούλιο ο πρωθυπουργός Μ. Αζάροφ ζήτησε συγγνώμη για τη βία που άσκησε η αστυνομία το Σάββατο στους διαδηλωτές στο κέντρο του Κιέβου, προκαλώντας τον τραυματισμό δεκάδων και είπε ότι η κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να συνομιλήσει μαζί τους, αλλά μόνο αν σταματήσουν τις κινητοποιήσεις που συνεχίστηκαν και χθες. Ταυτόχρονα διαβεβαίωσε ότι η κυβέρνηση θα συνεχίσει να επιδιώκει την ένταξή της στην ΕΕ και πρόσθεσε ότι μια κυβερνητική αντιπροσωπεία θα μεταβεί στις Βρυξέλλες την ερχόμενη εβδομάδα.

Τα ΚΚ της χώρας για τις εξελίξεις

Υπέρ της διεξαγωγής δημοψηφίσματος, σχετικά με την ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ ή στην Τελωνειακή Ένωση με τη Ρωσία, τάχθηκε για άλλη μια φορά το ΚΚ Ουκρανίας. Σε δήλωσή του ο Πιοτρ Σιμονιένκο, Α' Γραμματέας της ΚΕ του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας, υποστήριξε πως επιχειρείται χειραγώγηση των ελπίδων και των προσδοκιών των εργαζομένων σε μια εμφύλια διαμάχη, τόσο από τις κυβερνητικές «γαλάζιες» δυνάμεις, όσο και από τις «πορτοκαλί» δυνάμεις της αντιπολίτευσης. Ο Π. Σιμονιένκο κατηγόρησε τις ΗΠΑ πως έχουν μετατρέψει την πρεσβεία τους στο Κίεβο σε «κέντρο εκπαίδευσης» των «πολεμάρχων» της αντιπολίτευσης και υποστήριξε πως τα γεγονότα θυμίζουν τη λεγόμενη «Πορτοκαλί επανάσταση» του 2004, μονάχα που αυτή τη φορά υπάρχει και ο «εμπλουτισμός» τους από την οργάνωση των εμφύλιων διαμαχών στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Ο ίδιος υποστήριξε πως μόνο το δημοψήφισμα μπορεί να αποτρέψει την αυξανόμενη αντιπαράθεση μέσα στην κοινωνία της Ουκρανίας.

Ταυτόχρονα ο Π. Σιμονιένκο επανέλαβε τη θέση του ΚΚ Ουκρανίας για την ανάγκη ένταξης της χώρας στην Τελωνειακή Ένωση, ως εγγύηση της «ανάπτυξης» της οικονομίας της χώρας.

Σε συνέντευξή της στην «Κόκκινη τηλεόραση», η Ταμίλα Γιαμπρόβα, Πρόεδρος της Ένωσης Κομμουνιστών Ουκρανίας, αναφέρθηκε στην ουσία της αντιπαράθεσης, που εκδηλώνεται τις τελευταίες μέρες στη χώρα της σχετικά με την ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ ή στην Τελωνειακή Ένωση με τη Ρωσία.

Η Τ. Γιαμπρόβα σημείωσε πως η ανάπτυξη του καπιταλισμού οδηγεί στην ένταση της όξυνσης μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, για τη μοιρασιά της λείας, για το ποιος θα κερδίσει ένα μεγαλύτερο μερίδιο των αγορών. Την ίδια ώρα είναι υπαρκτή και η διαδικασία της διεθνοποίησης της παραγωγής, των οικονομικών σχέσεων, τάση που ενισχύει τη συγκεντροποίηση του κεφαλαίου, σε διεθνές και εθνικό επίπεδο. Υποστήριξε πως οι κομμουνιστές για να διαμορφώσουν τη στάση τους απέναντι στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, πρέπει να πάρουν υπόψη τους πως ο Λένιν, στα 1915 στο άρθρο «Για το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» έχει δείξει πως ο στόχος των ιμπεριαλιστικών ενώσεων είναι η παραπέρα εκμετάλλευση των εργαζομένων. Η εκτίμησή του έχει αντέξει στο πέρασμα του χρόνου και δείχνει πως οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να επαφίενται στις ενώσεις των ιμπεριαλιστών, που αποτελούν αποτέλεσμα από τη μια των αντιθέσεών τους κι από την άλλη της συνεργασίας τους. Η Τ. Γιαμπρόβα στη συνέντευξή της αναφέρθηκε στις συνέπειες που βιώνουν οι εργαζόμενοι μιας σειράς χωρών της ΕΕ, εξαιτίας της εκδήλωσης της καπιταλιστικής κρίσης.

Ταυτόχρονα σημείωσε πως η Ένωση Κομμουνιστών Ουκρανίας προσεγγίζει εντελώς διαφορετικά από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ουκρανίας το ζήτημα της ένταξης της Ουκρανίας στην Τελωνειακή Ένωση, που συγκροτείται κάτω από την αιγίδα του ρωσικού κεφαλαίου, με επικεφαλής τον Β. Πούτιν και με απώτερο στόχο τη δημιουργία της «Ευρασιατικής Οικονομικής Κοινότητας», στην οποία θα υπάρχει τόσο η κοινή οικονομική συνισταμένη, όσο κι η πολιτική και στρατιωτική και υπογράμμισε: «Εμείς δεν συμφωνούμε με την εκτίμηση που γίνεται πως αυτή η Ένωση είναι ο δρόμος "αναγέννησης του σοσιαλισμού και της Σοβιετικής Ένωσης". Η ιμπεριαλιστική ένωση είναι ο δρόμος της σκληρής εκμετάλλευσης των εργαζομένων των ίδιων των χωρών που την αποτελούν, της ληστείας άλλων λαών και ενίσχυσης των θέσεων των εδώ καπιταλιστών έναντι των διεθνών ανταγωνιστών τους. Εμείς στηρίζουμε τη θέση του ΚΚΕ και άλλων ΚΚ χωρών της ΕΕ, που αγωνίζονται ενάντια στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, ενάντια στην ΕΕ, για την αποδέσμευση των χωρών τους απ' αυτήν, ανατρέποντας και τον καπιταλισμό με την κατάκτηση της εργατικής - λαϊκής εξουσίας. Σ' αυτούς που μας λένε ότι οι λαοί της Ρωσίας και του Καζαχστάν είναι "αδελφοί λαοί"με τον ουκρανικό, και γι' αυτό πρέπει να ενταχθούμε στην Τελωνειακή Ένωση, απαντάμε, πως ναι, θα είναι "αδελφοί λαοί" εφόσον ανατρέψουν τον καπιταλισμό ο καθένας στη χώρα του κι ενώσουν τη δύναμή τους, ανασυγκροτώντας την ΕΣΣΔ».

Σοβιετοφιλανδικός πόλεμος: Ενα «άγνωστος» και «συκοφαντημένος» πόλεμος

902.gr

Του Αλέκου Χατζηκώστα*

Στις 30 Νοέμβρη 1939 άρχισαν οι πολεμικές αναμετρήσεις μεταξύ ΕΣΣΔ και Φιλανδίας. Ο λεγόμενος «Χειμερινός Πόλεμος» είναι μία άγνωστη σε πολλούς πτυχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και σε μεγάλο βαθμό, συκοφαντημένη, σε βάρος πάντα της ΕΣΣΔ. Για παράδειγμα ψάχνοντας κανείς στο διαδίκτυο μπορεί να διαβάσει: «...Ο Κόκκινος Στρατός ήταν αποδυναμωμένος και σε φάση αναδιοργάνωσης, ύστερα από τις μαζικές εκκαθαρίσεις που είχε κάνει το 1937 ο ηγέτης της ΕΣΣΔ Στάλιν, εκκαθαρίσεις κατά τις οποίες εκτελέστηκε μεγάλος αριθμός ικανών αξιωματικών και χαρισματικών στρατηγών όπως ο Μιχαήλ Τουχατσέφσκι εξαιτίας της ανασφάλειας του Σοβιετικού ηγέτη προς το σώμα των παλαιών στρατιωτικών λόγω της πιθανότητας ανατροπής του. Συγκεκριμένα 30.000 αξιωματικοί είχαν εκτελεσθεί ή φυλακιστεί, κυρίως ανώτερων και ανώτατων βαθμών. Οι διωγμοί αυτοί πτόησαν το ηθικό των Σοβιετικών στρατιωτών που αναγκάζονταν να ακολουθήσουν άπειρους αξιωματικούς και στέρησαν τον στρατό από έμπειρους ηγήτορες. Ο συνδυασμός αυτών των παραγόντων με το υψηλό φρόνημα των Φινλανδών οι οποίοι μάχονταν υπέρ βωμών και εστιών, είχε ως αποτέλεσμα μια εξαιρετικώς σθεναρή αντίσταση εκ μέρους των φινλανδικών δυνάμεων και την αναποτελεσματικότητα των σοβιετικών...» (ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ)

Ας δούμε όμως πως εξελίχθηκαν τα γεγονότα

Ο πόλεμος θα πρέπει να αναζητηθεί στη στάση της αντιδραστικής ηγεσίας της Φινλανδίας (κυβέρνηση Α. Καγιάντερ, συμμετείχαν και οι σοσιαλδημοκράτες) που ουσιαστικά είχε μετατρέψει το έδαφος της χώρας σε πολεμικό προγεφύρωμα σε βάρος της ΕΣΣΔ. Εκμεταλλευόμενη το γεγονός της γειτνίασης μ' αυτή. Να σημειώσουμε εδώ ότι τα σύνορα στον ισθμό της Καρελίας βρισκόταν σε απόσταση μόνο 32 χλμ από το Λένινγκραντ! Για τις πολεμικές προετοιμασίες της, οχύρωση των παραμεθορίων περιοχών της (η περίφημη «γραμμή Μαννερχάιμ»), συμβολή (χρηματοδοτική όπως αποκαλύπτουν πλήθος ντοκουμέντων) είχε η Γερμανία, Μ. Βρετανία, Γαλλία, Σουηδία και ΗΠΑ. Από τον Απρίλη του 1938 η ΕΣΣΔ πρότεινε στη Φινλανδία την υπογραφή Συμφώνου Αμοιβαίας Βοήθειας που απορρίφθηκε. Στη συνέχεια ανάλογη προσπάθεια έγινε το Οκτώβρη του 1939 που και πάλι απορρίφθηκε και μάλιστα με την υποστήριξη της Γερμανίας, Αγγλίας, Γαλλίας προχώρησε στις 13/10/1939 σε επιστράτευση. Να σημειώσουμε ότι κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων αυτών η Φινλανδία ήταν σε «ανοικτή γραμμή» με τις ΗΠΑ. Χαρακτηριστικό και το τηλεγράφημα του Ρούζβελτ που με την έναρξη των συνομιλιών ευχόταν υποκριτικά οι διαπραγματεύσεις «να μην καταλήξουν σε συμφωνία που θα αγνοούσε την ανεξαρτησία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Φινλανδίας». Από την άλλη ο εκπρόσωπος της χιτλερικής Γερμανίας στο Ελσίνκι ζητούσε από την φινλανδική κυβέρνησης «να μην κλείσει συμφωνία με την ΕΣΣΔ». Ακολουθεί νέα σοβιετική πρόταση σύμφωνα με την οποία προτείνεται εκμίσθωση της χερσονήσου Χάνκο και την ανταλλαγή εδαφών μεταξύ των δύο χωρών .Εδώ να τονίσουμε ότι σύμφωνα με την πρόταση αυτή, (που είχε ως στόχο την καλύτερη άμυνα της ΕΣΣΔ) και όχι την κατάργηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της Φιλανδίας, αυτή έπαιρνε διπλάσια εδάφη στη σοβιετική Καρελία, από αυτά που πρόσφερε. Μετά την αποτυχία των συνομιλιών η Φιλανδία έθεσε τις δυνάμεις της (περίπου 600.000 άνδρες) σε επιφυλακή, με διοικητή τον στρατάρχη Μαννερχαιμ, ενώ πλήθος προκλήσεων γινόταν στη περιοχή των συνόρων. Στις 28 Νοέμβρη η ΕΣΣΔ αναγκάζεται να καταγγείλει το σύμφωνο μη επίθεσης που είχε υπογραφεί το 1932. Η Φιλανδία αρνείται τις προτάσεις της ΕΣΣΔ για εκ νέου υπογραφή συμφώνου φιλίας και αμοιβαίας βοήθειας σε ευρύτατη βάση και στις 30 Νοέμβρη απαντά με κήρυξη πολέμου.

Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις

Επρόκειτο για ένα πόλεμο που κράτησε συνολικά 104 μέρες και αυτό όχι λόγο της ανικανότητας όπως θέλουν να παρουσιάσουν, των σοβιετικών ενόπλων δυνάμεων (διοικητής στρατάρχης Τιμοσένκο), αλλά λόγω των ειδικών συνθηκών διεξαγωγής του. Το θέατρο των επιχειρήσεων (στενό της Καρελίας) δεν επέτρεπε την ανάπτυξη μεγάλων δυνάμεων, ενώ χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι πέρα από τη στενότητα του χώρου, υπήρχε εκεί πλήθος δασών, λιμνών και ελών ενώ η θερμοκρασίες ξεπερνούσαν τους -30ο, το χιόνι ξεπερνούσε το ένα μέτρο και η μοναδική σιδηροδρομική γραμμή που τροφοδοτούσε το σοβιετικό στρατό περνούσε 150 χλμ. μακριά από το μέτωπο. Αυτό πρακτικά εμπόδιζε την χρήση αρμάτων μάχης και μηχανοκίνητων, ενώ προβληματική ήταν και η χρήση αεροπορίας λόγο του γεγονότος ότι, στις πολικές εκείνες περιοχές, η μέρα διαρκούσε ελάχιστα. Και φυσικά επρόκειτο για πόλεμο ενάντια σε οχυρωμένες θέσεις. Ο πόλεμος περνά από διάφορες φάσεις και τελειώνει ουσιαστικά στις 2 Μαρτίου όταν οι σοβιετικές δυνάμεις φτάνουν στα προάστια του Βίμποργκ. Στις 12 Μαρτίου υπογράφτηκε στη Μόσχα η ανακωχή, με την αποδοχή των όρων της ΕΣΣΔ. Να σημειώσουμε πως ο σκληρός αυτός πόλεμος βοήθησε τις στρατιωτικές δυνάμεις της ΕΣΣΔ πέρα από τ' άλλα να αποκτήσουν πλούσια πείρα (που τους χρειάστηκε αργότερα) στη διάσπαση ισχυρά οχυρωμένων τοποθεσιών σε συνθήκες άγριου χειμώνα.

Η συμφωνία

Η συμφωνία εκφράζει ταυτόχρονα και τον φιλειρηνικό χαρακτήρα της ΕΣΣΔ, μια και δεν είχε ως στόχο την κατάκτηση της Φιλανδίας, αλλά την ίδια την προστασία της ΕΣΣΔ, από τον Άξονα, που οι προετοιμασίες επίθεσης ήταν ήδη «προ των πυλών». Σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας η ΕΣΣΔ αποκτούσε τον ισθμό της Καρελίας, τις δυτικές και μεσημβρινές ακτές της λίμνης Λαντόγκα, ορισμένα νησιά στον Φοινιικό κόλπο και το δικαίωμα να εκμισθώνει για 30 χρόνια το λιμάνι και την περιοχή του Χανγκόε. Ουσιαστικά με αυτόν τον τρόπο τα σύνορα μεταξύ των δύο χωρών μεταφέρθηκαν προς τα ΒΔ στο ισθμό της Καρελίας σε απόσταση 150 χλμ από το Λένιγκραντ. Επίσης η Φιλανδία αναλάμβανε την υποχρέωση να μη διατηρεί ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις στα νερά του Β. Ατλαντικού, ταυτόχρονα έπαιρνε στην κυριαρχία της το Πετσάμο, υπό τον όρο να παρέχει απόλυτη ελευθερία στο πέρασμα από την ΕΣΣΔ στη Νορβηγία. Τέλος τα δύο συμβαλλόμενα μέρη ανελάμβαναν αμοιβαία υποχρέωση να απόσχουν από οποιαδήποτε επίθεση κατά του άλλου και να μην μετάσχουν σε καμία συμμαχία που θα εστρέφετο εναντίον του ενός ή του άλλου. Να τονίσουμε ότι οι όροι αυτοί τηρήθηκαν απόλυτα από την ΕΣΣΔ σε αντίθεση με την Φιλανδία που στις 26 Ιουνίου κήρυξε τον πόλεμο στην ΕΣΣΔ στο πλευρό των δυνάμεων του Αξονα.

Ο ρόλος των «δυτικών» ιμπεριαλιστικών δυνάμεων

Οι ιμπεριαλιστικές χώρες της εποχής δεν κάθισαν φυσικά με «σταυρωμένα χέρια». Με πρόσχημα την δήθεν «απρόκλητη επίθεση σε βάρος μιας μικρής χώρας» προσήλθαν στο Συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών με ταυτόχρονη αλλαγή της σύνθεσης της Γενικής Συνέλευσης, προστέθηκαν η Βολιβία, Αίγυπτος και Δομινικανική Δημοκρατία!) και αυτό με απόφαση του στις 14/12/1939 κατήγγειλε την ΕΣΣΔ ότι με τη στάση της παραβίασε το βασικό σύμφωνο της ΚΤΕ και κατά συνέπεια δεν μπορούσε να ανήκει στον Διεθνή αυτό Οργανισμό.Στόχος γενικότερος φυσικά ήταν να αξιοποιήσουν τον πόλεμο για την οργάνωση γενικευμένης αντισοβιετικής εκστρατείας. Εκτός όμως από την διπλωματική παρέμβαση προχώρησαν και σε στρατιωτική στήριξη της Φιλανδίας (και ενώ η Χιτλερική Γερμανία είχε ήδη καταλάβει την Πολωνία...). Στις ΗΠΑ με πρωτοβουλία του Ρούζβελτ δημιουργήθηκε η «επιτροπή βοηθείας της Φιλανδίας» με πρόεδρο τον Χουβερ. Η κυβέρνηση μάλιστα έδωσε δάνειο 10 εκατ. δολαρίων στην Φιλανδία,(δάνεια έδωσαν και τράπεζες των ΗΠΑ) ενώ οργανώθηκε και στρατολογία εθελοντών για να σταλούν εκεί. Σύμφωνα με αριθμούς που έδωσε ο Πρωθυπουργός Τσαμπερλαιν στην Βουλή των Κοινοτήτων (19/3/1940) η Αγγλία παρέδωσε στη Φιλανδία 144 αεροπλάνα, 185.000 οβίδες, 50.000 χειροβομβίδες, 15.700 βόμβες αεροπλάνων κ.α Ενώ η Γαλλία σύμφωνα με δηλώσεις του Πρωθυπουργού Νταλαντιέ (12/3/1940) έστειλε 175 αεροπλάνα, 472 κανόνια, 795.000 οβίδες, 5.100 μυδράλια και 200.000 χειροβομβίδες. Μάλιστα ετοίμαζαν να στείλουν και κοινό εκστρατευτικό σώμα. Είναι χαρακτηριστικά τα όσα δήλωσε ο Τσάμπερλαιν μιλώντας στη Βουλή (19/3/1940 μετά την συνθηκολόγηση της Φιλανδίας): «...Οι προετοιμασίες προχωρούσαν με την ανώτατη δυνατή προσοχή και το σώμα θα ήταν έτοιμο να ξεκινήσει στις αρχές του Μαρτίου...δύο μήνες πριν από την ημερομηνία που είχε ορίσει ο στρατάρχης Μάνερχαϊμ (σ.σ του Φιλανδικού στρατού) για την άφιξη του...». Επρόκειτο για ένα στρατό 100.000 ανδρών. Τελικά όμως αυτός ο σχεδιασμός δεν προχώρησε γιατί η Νορβηγία και η Σουηδία δεν επέτρεψαν τη δίοδο από τα εδάφη τους του εκστρατευτικού σώματος, μετά και από διακοίνωση της ΕΣΣΔ τον Γενάρη του 1940..

Να σημειώσουμε ακόμη ότι στην πράξη Άγγλοι και Γάλλοι ιμπεριαλιστές, συνεργαζόταν με την Χιτλερική Γερμανία για την αποστολή των πολεμικών εφοδίων στην Φιλανδία. Είναι αποκαλυπτικό αυτό που αναφέρει ο Τσιάνο (υπουργός εξωτερικών της Ιταλίας, γαμπρός του Μουσολίνι) στο ημερολόγιο του: «...Στις αρχές του 1940 εδέχθην τον πρεσβευτή της Φιλανδίας που με ευχαρίστησε για τη βοήθεια που δώσαμε στη χώρα του και που μου ζήτησε όπλα, καθώς και τεχνικούς. Απήντησα ότι αυτό μπορεί να γίνει μόνον εφ' όσον η Γερμανία δεν απαγορεύει τη διάβαση. Ο εν λόγο διπλωμάτης μου απάντησε τότε ότι το πράγμα είναι κανονισμένο και έφθασε στο σημείο να μου εμπιστευθεί ότι η Γερμανία έχει ήδη δώσει η ίδια όπλα στην Φιλανδία, προπαντός υλικά που προερχόταν από τα πολωνικά λάφυρα..»

* Ο Αλέκος Χατζηκώστας είναι δημοσιογράφος - συγγραφέας

Ξύλο και δακρυγόνα και για τους σχολικούς φύλακες-ΚΚΕ: Ανακοίνωση για την επίθεση των ΜΑΤ στη συγκέντρωση σχολικών φυλάκων

Ξύλο και δακρυγόνα, σπρωξιές, ροπαλιές, λιποθυμίες και συλλήψεις ήταν και σήμερα η γνωστή συμπεριφορά του κράτους δικαίου εναντίον εργαζόμενων που ξαφνικά τον περασμένο Ιούνιο τους ανακοίνωσαν ότι δεν χρειάζονται πλέον και να κόψουν το λαιμό τους να βρούν άλλη δουλειά, στα 40 ή τα 50 ή τα 60 τους χρόνια.

Κι όμως η κυβέρνηση επιμένει πως έρχεται η ανάκαμψη, ξέρετε αυτή η γνωστή μας που έρχεται εδώ και 3 χρόνια αλλά κανείς δεν τη βλέπει.

Η ανάκαμψη βέβαια θα έρθει. Κάπου υπάρχει ένα σημείο που δεν έχει πιο κάτω.

Δε θα είναι για όλους όμως. Οι απολυμένοι πάλι θα ψάχνουν για δουλειά αλλά πλέον με 300 ευρώ μισθό, οι άνεργοι θα εξακολουθήσουν να μην έχουν επίδομα κι εμείς όλοι θα συνεχίσουμε να μην έχουμε υγεία, παιδεία, φάρμακα, πολιτισμό, διακοπές κλπ.

Και φυσικά τα δακρυγόνα, οι ασπίδες, τα ρόπαλα και όλα τα σχετικά θα είναι μιά συνηθισμένη εικόνα.

Τετοια ανάκαμψη ...ευχαριστούμε αλλά δεν θα πάρουμε.

Παρέμβαση του Θ. Παφίλη στον Υπ. Προστασίας του Πολίτη

Ανακοίνωση εξέδωσε τοΓραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σχετικά με την επίθεση των ΜΑΤ στη συγκέντρωση των σχολικών φυλάκων.

Αναλυτικά η ανακοίνωση αναφέρει:

«Η επίθεση των ΜΑΤ στους σχολικούς φύλακες και οι πάνω από δέκα προσαγωγές συγκεντρωμένων συνιστούν μια ακόμα πράξη αυταρχισμού από την κυβέρνηση σε βάρος εργαζομένων που διεκδικούν το δικαίωμά τους στη δουλειά. Αποδεικνύουν ότι ο αυταρχισμός και η καταστολή πάνε χέρι χέρι με την αντιλαϊκή πολιτική.

Το ΚΚΕ απαίτησε από την κυβέρνηση να αφεθούν αμέσως ελεύθεροι όλοι οι προσαχθέντες σχολικοί φύλακες. Για το θέμα αυτό ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ Θανάσης Παφίλης προχώρησε σε διάβημα διαμαρτυρίας προς τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Ν. Δένδια».