Η "Νέα Σπορά" κατά ΚΚΕ με όχημα το Ουκρανικό!

Αριστερά και πολιτική

Μάλλον πολιτική "περιέργεια"(;) βγάζει η ανακοίνωση της «Νέας Σποράς» που τρέχει να απαντήσει σε μια σύντομη ανακοίνωση 500 λέξεων του Γρ. Τύπου του ΚΚΕ, από εκείνες που απλώς θέτουν αρχικά ορισμένες θέσεις, με παράθεση κειμένου ανάλυσης 3.000 λέξεων! Γιατί τόση πρεμούρα να επιλύσει όλα τα προβλήματά της με το ΚΚΕ τοποθετούμενη επί του Ουκρανικού;









-Όσο για την ουσία των τοποθετήσεών της, το πόσο με το ένα πόδι ακουμπάει σε εθνικιστικές απόψεις, πίσω από υπαρκτά προβλήματα, δεν κρύβεται και λυπάμαι. Μου θυμίζουν τις παλινωδίες της ΚΔ στη δεκαετία του ‘20 και την εμπλοκή της σε εθνικά ζητήματα όπως της Μακεδονίας, με λάθος τρόπο (συμμαχίες και με εθνικιστές), δήθεν για να προωθηθεί η επανάσταση που τελικά μόνο σε καλό δεν βγήκαν. Όποιος βάζει μπροστά από την ταξική ανάλυση την συγκυριακή, εθνική θα την πατήσει σίγουρα. Και το ΚΚΕ την έχει πατήσει και είναι γνωστό αυτό, γι αυτό είναι τόσο φειδωλό στο να υποστείλει τη ταξική σημαία έναντι, πραγματικών εθνικών και εθνολογικών προβλημάτων.


-Όχι ότι οι κομμουνιστές δεν παίρνουν θέση για εθνικά ζητήματα, παίρνουν και πολεμάνε μάλιστα, όχι γιατί δεν υπάρχουν στιγμές για να διαλέξεις πού ο δικός σου ταξικός στόχος προωθείται καλύτερα, αλλά το θέμα που προκύπτει είναι να μη υποβιβάσεις τον ταξικό προσανατολισμό κάθε θέσης έναντι του εθνικού. Φοβάμαι ότι η ΝΣ αυτό κάνει. Και το κυριότερο, όταν έχεις να κάνεις με αντιθέσεις ιμπεριαλιστών σε εθνικά ζητήμτατα, πρέπει να είσαι πολυ προσεκτικός πως θα τους αντιμετωπίσεις υπέρ των λαών και χωρίς να ρίξεις νερό στο μύλο κανενός.


-Είναι πιθανόν η ΝΣ να καταλήξει, με τη λογική της, σε εθνικιστική θέση ντυμένη με πολύ λενινισμό.


-Διαβάζοντας πάντως την ανακοίνωση, διαπίστωσα ότι και ο Λένιν είναι… κατά της ανακοίνωσης του ΚΚΕ μιας και ο Λένιν, στα εθνικά θέματα είναι με τη… Ν.Σ.!!!

-Κάπου λέει η ΝΣ: «Η μόνη πρόταση που θα μπορούσε να διατυπωθεί ήταν η απαίτηση για άμεση αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, γιατί είναι οι φορείς του πολέμου. Η πρόταση αυτή απαιτεί, όμως, και την εναλλακτική λύση ως προς την κυβέρνηση που θα την υλοποιήσει, ένα κάλεσμα για το αντιιμπεριαλιστικό αντιμονοπωλιακό δημοκρατικό μέτωπο, που με την κυβέρνησή του θα αναλάβει αυτό το καθήκον». Σε συνδυασμό με άλλα σχόλια, όπως «ο περιοριστικός χαρακτήρας της πολιτικής του Κόμματος» κλπ αφήνει να νοηθεί ότι το ΚΚΕ υποβιβάζει την έξοδο από ΝΑΤΟ ΕΕ, υποβιβάζει το αντιμονοπωλιακό - αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο, επειδή θέτει καθαρά ταξικά το ζήτημα ης Ουκρανίας! Αν είναι δυνατόν!!! Από πότε ο ταξικός αγώνας είναι έξω από αντιμονοπωλιακά και αντιιμπεριαλιστικά μέτωπα;


-Επί της ουσίας, η ανακοίνωση της ΝΣ μάλλον σε οπορτουνιστικές δευτεροδιεθνιστκές θέσεις ολισθαίνει. Δεν θέλω να το πάω στα άκρα αλλά όλη η ανακοίνωση αυτό αναδύει.





-Τέλος, απ’ όλα πιο χειρότερη είναι η παράγραφος της ανακοίνωσης της ΝΣ που δήθεν κατακεραυνώνει τη θέση του ΚΚΕ η οποία αναφέρει ότι «η Ελλάδα δεν πρέπει να έχει καμία περαιτέρω εμπλοκή, καμιά συμμετοχή στα σχέδια της ΕΕ, των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία». Η ΝΣ σχολιάζει ότι«Η πρόταση (του ΚΚΕ) ουσιαστικά δεν έχει κανένα πρακτικό πολιτικό αντίκρισμα, γιατί η Ελλάδα έτσι κι αλλιώς είναι εμπλεκόμενη χώρα, θα εμπλακεί δε ακόμη περισσότερο στα σχέδια των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, Ευρωπαϊκής Ένωσης ενάντια στη Ρωσία». Μεγαλύτερη ηττοπάθεια και μοιρολατρική αποδοχή της κυριαρχίας των ιμπεριαλιστών δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Ούτε ΣΥΡΙΖΑ να ήταν!


-Όσο για την ανακοίνωση του ΚΚΕ, αν δεν τη συνδυάζεις με τη γενική πολιτική του σε αυτά τα ζητήματα, στο τέλος μπορείς να τη βγάλεις και φίλια προς… το Κίεβο αφού δεν ακολουθεί τις… λενινιστικές θέσεις της «Νέας Σποράς»!





Γι όποιον αμφιβάλει και έχει διάθεση να διαβάσει τις 3.000 λέξεις της ΝΣ μπορεί να δει τα κείμενα που αναφέρω εδώ:


http://www.neaspora.gr/?p=2243

ΚΚΕ: Επιβεβαίωσε τον ιμπεριαλιστικό αντιδραστικό χαρακτήρα της η ΕΕ

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου της ΚΕ για τη Σύνοδο Κορυφής



«Οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής για νέες κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας σηματοδοτούν την κλιμάκωση της επέμβασης της ΕΕ στα εσωτερικά της Ουκρανίας, με στόχο τη στήριξη της εθνικιστικής αντιδραστικής κυβέρνησης του Κιέβου, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού ΕΕ και ΝΑΤΟ με τη Ρωσία.

Ο εμπορικός πόλεμος ΕΕ και Ρωσίας πλήττει πρώτα απ' όλα τα εργατικά - λαϊκά στρώματα, προκειμένου να ωφεληθούν τα συμφέροντα των μονοπωλίων και των δύο πλευρών. Γι' αυτό το λόγο και ο ελληνικός λαός πρέπει να καταδικάσει τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης, απαιτώντας καμία συμμετοχή της Ελλάδας στους σχεδιασμούς ΕΕ και ΝΑΤΟ.

Επιβεβαιώνεται, για μια ακόμη φορά, ο ιμπεριαλιστικός αντιδραστικός χαρακτήρας της ΕΕ, η οποία επιτίθεται σε βάρος των λαών της Ευρώπης και πρωταγωνιστεί σε επιθετικούς σχεδιασμούς, προκειμένου να υπηρετήσει τα συμφέροντα του ευρωενωσιακού κεφαλαίου».

“Και τι θα έπρεπε να κάνουμε τώρα;’’- Νίκος Μπογιόπουλος

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

Πρώτο: Εγώ δεν δέχομαι ότι η Ελλάδα υπερφορολογείται», έλεγε τον περασμένο Νοέμβρη ο πρώην υπουργός Οικονομικών και νυν διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, ο Γιάννης Στουρνάρας. Λίγο αργότερα δόθηκε στη δημοσιότητα η έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής. Ιδού τα στοιχεία:
Οι φορολογικοί συντελεστές στην Ελλάδα είναι υψηλότεροι από το μέσο όρο όλων των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Παρ’ ότι τα λαϊκά εισοδήματα συγκριτικά με το 2010 έχουν συρρικνωθεί κατά 50%, η φορολογική επιβάρυνση μισθωτών και συνταξιούχων έχει αυξηθεί έως και 700% (!) και των ελεύθερων επαγγελματιών έως και 900%!
Ο ΦΠΑ αυξήθηκε από το 2010 τέσσερις φορές.
Οι φόροι στα καύσιμα έχουν αυξηθεί τρεις φορές.
Εξαιτίας ενός και μόνο γεγονότος, της αύξησης των φορολογικών συντελεστών στο πετρέλαιο θέρμανσης, η λαϊκή οικογένεια επιβαρύνθηκε με αύξηση των φόρων κατά 450%!

Γελοιογραφία για την εξέγερση της Κρήτης ενάντια στους φόρους το 1928

*


Δεύτερο: Σύμφωνα με την άποψη που η πατρότητά της αποδίδεται στον βουλευτή Επικρατείας και στενότατο συνεργάτη του κ.Σαμαρά, τον κ.Χρύσανθο Λαζαρίδη, «ο ΕΝΦΙΑ είναι ένας καταπληκτικός φόρος»!

Το καταπληκτικό με τον «καταπληκτικό» αυτό φόρο - που έχει αλαλιάσει το πανελλήνιο - είναι ότι ήρθε να προστεθεί σε μια στιγμή που οι φόροι επί των ακινήτων (σύμφωνα με το Γραφείο Προϋπολογισμού) είχαν ήδη επταπλασιαστεί…

*

Τρίτο: Στην Ελλάδα, όπου ο λαός «υποφορολογείται» και στην οποία επιβάλλονται «καταπληκτικοί φόροι» (όπως ο ΕΝΦΙΑ), συμβαίνουν τα εξής… «καταπληκτικά»:

Προ Μνημονίων: Σύμφωνα με τη μελέτη του ΟΟΣΑ, το 2007 στην Ελλάδα η πραγματική φορολογική επιβάρυνση για τα κέρδη των «εχόντων και κατεχόντων» δεν ξεπερνούσε το 15,9%. Την ίδια στιγμή η πραγματική φορολογική επιβάρυνση της εργασίας ήταν στο 35,1%. Με άλλα λόγια η φοροληστεία δεν είναι μια εφεύρεση των Μνημονίων. Αποτελεί καθεστώς διαρκείας: Από την προ Μνημονίων εποχή, ήδη, η εργασία εφορολογείτο στην Ελλάδα κατά τρεις φορές περισσότερο απ΄ ότι φορολογείτο το κεφάλαιο.

Μετά Μνημονίων: Οι φόροι που πλήρωναν τα Νομικά Πρόσωπα το 2004 ανέρχονταν στο 25,7% του συνόλου των άμεσων φόρων. Δέκα χρόνια μετά, και συγκεκριμένα όπως αποτυπώθηκε στον προϋπολογισμό του 2013 οι φόροι που πλήρωσαν τα Νομικά Πρόσωπα δεν ξεπέρασαν το 8,2% του συνόλου των άμεσων φόρων. Με άλλα λόγια: Οι φόροι που πληρώνουν τραπεζίτες, βιομήχανοι, εργολάβοι και λοιποί «αναξιοπαθούντες» έχουν μειωθεί κατά 3 φορές, την ίδια περίοδο που οι φόροι επί των εργαζόμενων, των συνταξιούχων και εν γένει των λαικών στρωμάτων έχουν αυξηθεί κατά 7 και 9 φορές!

*

Τέταρτο: Στην Ελλάδα που «δεν υπερφορολογείται», από το 2004 έως και το 2014 (Προϋπολογισμός 2014, πίνακας 3.6, σελίδα 82), οι φόροι που στην συντριπτική τους πλειοψηφία έχουν πληρωθεί από τα λαϊκά στρώματα ανέρχονται αθροιστικά στα 513,243 δισ. ευρώ!

Επειδή το παραμύθι με τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων έπαψε να έχει δράκο (σσ: άλλωστε το κατ’ έτος κονδύλι για μισθούς και συντάξεις στο δημόσιο δεν ξεπέρασε ποτέ στο συγκεκριμένο διάστημα τα 23 δισ. ευρώ ενώ φέτος έχει πέσει στα 17 δισ. ευρώ), επειδή επίσης στην χώρα αυτή η αγοραστική δύναμη των μισθών είχε κατρακυλήσει στα επίπεδα της δεκαετίας του ’80 πριν ακόμα εμφανιστεί η κρίση, κι επειδή η Ελλάδα των ράντζων στα νοσοκομεία και του πακτωλού στην παραπαιδεία είναι σε όλους γνωστή, το ερώτημα ζητά επίμονα απάντηση: Τα λεφτά του ελληνικού λαού που έχουν πάει; Τους φόρους που πληρώνει ο ελληνικός λαός ποιος τους υπεξαιρεί; Το πάνω από μισό τρισεκατομμύριο ευρώ σε φόρους που πλήρωσαν σε μια δεκαετία οι εργάτες, οι υπάλληλοι, οι συνταξιούχοι, οι βιοπαλαιστές, που πήγαν; Γιατί σε μισθούς, σε Υγεία και σε Παιδεία δεν πήγαν…

*

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες είναι που η κυβέρνηση απαιτεί εντός του 2014 την καταβολή επιπλέον φόρων ύψους 11 δισ. ευρώ από τα υποζύγια. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες είναι που με τον προϋπολογισμό του 2014 εκτίναξε τους φόρους πάνω στην ακίνητη περιουσία στα 3,9 δισ. ευρώ! Τα όσα συμβαίνουν με τον ΕΝΦΙΑ, λοιπόν, δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου «υπολογιστικού λάθους». Είναι το αποτέλεσμα μιας στυγνής πολιτικής που ενσυνείδητα και αδυσώπητα επιβάλλουν οι κυβερνώντες.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση το ζήτημα που τίθεται είναι κεφαλαιώδες: Τι πρέπει να κάνει ο ελληνικός λαός; Ο εργάτης, ο υπάλληλος, ο άνεργος, ο απολυμένος, ο «απασχολήσιμος», ο μεροκαματιάρης έχει «υποχρέωση» να πληρώνει; Κι αν δεν πληρώνει τότε είναι «αντικοινωνικό στοιχείο» και «φοροφυγάς»;

Μα πριν αποδοθούν αυτοί οι χαρακτηρισμοί θα πρέπει οι κάθε λογής εισαγγελείς να απαντήσουν:

α) Που έχει πάει ο κανόνας που έθετε ο Άνταμ Σμιθ, δηλαδή ο ίδιος ο πατέρας του συστήματος τους, του καπιταλισμού, ο οποίος έλεγε: «Οι φόροι θα πρέπει να αντιστοιχούν στη φοροδοτική ικανότητα του ατόμου, και επιπλέον θα πρέπει να είναι συγκεκριμένοι, ευκόλως βεβαιούμενοι και αποδοτικοί».

β) Τι γίνεται αν το «υποζύγιο» δεν έχει πια να πληρώνει.

γ) Ακόμα και στην περίπτωση που υποθέσουμε ότι ο μεροκαματιάρης συνεχίζει να διατηρεί ελάχιστη φοροδοτική δυνατότητα, πόσο «νόμιμο» είναι να υποβάλλεται σε ένα όλο και πιο άδικο καθεστώς φορολογικής λεηλασίας.

δ - και κυριότερο) Ποια είναι μεγαλύτερη υποχρέωση για τον άνθρωπο του μόχθου: Να πληρώσει τον άδικο και δυσβάσταχτο φόρο ή να κρατηθεί στη ζωή και να πασχίσει με τα λίγα που έχει να συντηρήσει την οικογένεια και τα παιδιά του αντί να τα δώσει στην εφορία;

Τα ερωτήματα αυτά, στην Ελλάδα των 4 εκατομμυρίων ανθρώπων που σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, μόνο ρητορικά δεν είναι.

*

Αν κοιτάξει κανείς πίσω στην Ιστορία θα πει ότι σήμερα απέχουμε πολύ από το 1928. Ήταν τότε που οι Κρητικοί ξεσηκώθηκαν κατά των φόρων, αρνήθηκαν την άγρια φορολογία που είχε επιβληθεί με πρόσχημα τα δάνεια από το εξωτερικό,αποκήρυξαν τους κυβερνητικούς βουλευτές που αποφάσιζαν όλο και σκληρότερα μέτρα σε βάρος των φτωχών και ανέτρεψαν δύο συμμαχικές, πολυκομματικές κυβερνήσεις...

Απέχουμε ακόμα περισσότερο από το μακρινό 1192 της εξέγερσης των κατοίκων της Λευκωσίας. Πάλι λόγω των φόρων που καλούνταν να πληρώσουν στο Τάγμα των Ναϊτών που είχε αγοράσει το νησί από τον βασιλιά την Αγγλίας. Το αποτέλεσμα εκείνης της εξέγερσης ήταν και η διακοπή του ξεπουλήματος του νησιού…

Όμως, πόσο απέχουμε, πραγματικά, όσον αφορά την φορομπηχτική τακτική στην Ελλάδα του 2014, από εκείνη που επικρατούσε στην Ευρώπη του Μεσαίωνα; Ήταν τότε που σύμφωνα με το «Οικονομολογικόν εγχειρίδιον» του Joseph Garnier («Το Χωνί», 31/8/2012, Δ.Καζάκης) οι εξέχοντες άνακτες και οι αυλικοί τους υποστήριζαν ότι «αν (το λαό) δεν τον καταθλίβουν οι επιβαρύνοντες φόροι, τότε θα γίνει αυθάδης» και ότι «πρέπει να κρατάμε φορτωμένο το μουλάρι για να το εμποδίσουμε να κλωτσάει»!

Πόσο απέχουμε στην Ελλάδα του 2014 από το περιβάλλον που επικρατούσε στο δικαστήριο της Κολωνίας το 1849; Ήταν το δικαστήριο που αθώωσε τον Μαρξ από τις κατηγορίες που του είχε προσάψει η γερμανική κυβέρνηση, όταν στην «Εφημερίδα του Ρήνου» που εξέδιδε, έγραφε: «Και τι θα έπρεπε να κάνουμε τώρα; Θα έπρεπε να αρνηθούμε να πληρώνουμε φόρους (…). Η άρνηση πληρωμής φόρων είναι το καθήκον κάθε πολίτη».

Και, τελικά, ποιανού επίτευγμα είναι, αν όχι της κυβέρνησης, δυο αιώνες μετά να ακούγεται τόσο επίκαιρη η κριτική του Μαρξ στην φορολογική πολιτική της κυβέρνησης της Γερμανίας στα 1848, για την οποία έλεγε ότι «στοχεύει στην επιβολή στην κοινωνία νόμων που έχουν καταδικαστεί από τις συνθήκες ζωής αυτής της κοινωνίας· στοχεύει στη διατήρηση νομοθετών που ενδιαφέρονται μόνο για τα δικά τους ιδιαίτερα συμφέροντα· επιδιώκει να καταχραστεί την πολιτική εξουσία για να θέσει τα συμφέροντα μιας μειοψηφίας πάνω από τα συμφέροντα της πλειοψηφίας…».

Έφυγε ο Αντώνης Βαρδής

Όταν πρωτοάκουσα ότι τα πράγματα με την υγεία του Αντώνη Βαρδή ήταν πολύ σοβαρά προσπάθησα να το ξεχάσω αμέσως.
Αποκλείεται είπα, δε γίνεται να συμβεί αυτό, απλά δε γίνεται...
΄Υστερα κάθε φορά, από τις 2-3 που θυμάμαι, που μια φήμη οτι "έφυγε" κυκλοφορούσε κι έβγαινε ψέμα, χαιρόμουνα. Δε θα φύγει ποτέ σκεφτόμουνα, κάτι θα γίνει και θα ξαναγυρίσει δυνατός όπως πριν.
Τον θυμόμουνα σε διάφορες στιγμές, από το '86 που τον είχαμε πρωτογνωρίσει μέχρι τα κέντρα, τις συναυλίες, τα στούντιο, τις βόλτες εδώ κι εκεί, στο δρόμο ή σε κάποια αγορά, άλλοτε χαρούμενο, άλλοτε θυμωμένο, άλλοτε ανήσυχο για τα πράγματα, τον εαυτό του ή τους γύρω του, γελαστό ή πικραμένο. Πάντα ωραίο, σεμνό, δυνατό, μάγκα, ανθρώπινο, με μια θετική αύρα πάνω του που ποτέ όμως δεν "έβγαζε" το πόσο μεγάλος, ΄πόσο σπουδαίος ήταν.
Ο καλύτερος ίσως της γενιάς του, ο πιο ευαίσθητος...

Αποκλείεται έλεγα, δεν υπάρχει περίπτωση... δε θα πάει πουθενά...

Σήμερα το πρωί το είδα γραμμένο παντού.
Δεν είναι φήμη...

Τι θλίψη... τι κρίμα...

Τι άλλο να πω...

Αντίο...

Τα παιδιά του ιμπεριαλισμού

Lenin reloaded

Μαζικά εκτελεσμένοι απ' το IS Σύριοι στρατιώτες, πριν δυο μέρες.

Αραβική άνοιξη, Τζιχαντικό καλοκαίρι
Pepe Escobar
Counterpunch


Τα κατορθώματα του ISIL στη Συρία περιλαμβάνουν την απαγόρευση κάθε σημαίας εκτός απ' τη δική τους· την καταστροφή κάθε "πολυθεϊστικού" τεμένους ή ιερού (εκτός αν είναι Σουνιτικό)· και την αυστηρή επιβολή ισλαμιστικά ορθής ενδυμασίας για τις γυναίκες. Κυρίως, είναι κατορθώματα τρομοκρατίας. Αυτό δεν είναι στρατός αλλά μάλλον ένα καλά εκπαιδευμένο ένοπλο σώμα επαγγελματιών μουτζαχεντίν, περιλαμβανομένων κατόχων ευρωπαϊκών διαβατηρίων, με εμπειρία πεδίων μάχης στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, και, σε μικρότερο βαθμό, στην Τσετσενία. Τα βαριά του όπλα χρηματοδοτούνται με πετροδολάρια -- απ' τους συνήθεις πλούσιους "δωρητές του Κόλπου", πράγμα που δεν αποκλείει επίσημες διασυνδέσεις.



Οι πηγές εισοδήματος διευρύνθηκαν σημαντικά όταν το ISIL κατέλαβε τις πηγές πετρελαίου γύρω απ' το Deir Ezzor στη Συρία, καθώς και μετά την πρόσφατή τους επίθεση στην περιοχή της Νινεβή στο Ιράκ, όταν έβαλαν χέρι σε τεράστιες αποθήκες βαρέως πυροβολικού, πολλών χρημάτων και χρυσού σε μπάρες -- και γιατί όχι, σε Χάμβι που εγκαταλείφθηκαν. Το σήμα κατατεθέν τους, βεβαίως, είναι οι ουρές από ολοκαίνουργια λευκά Toyota Land cruisers – δωρεάν διαφήμιση που η Τογιότα Ιαπωνίας μπορεί να μην βρίσκει ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη.


Γεμάτο πετρέλαιο και αντλώντας κέρδη από τη φορολογία, το IS βαδίζει τώρα σταθερά στην κατεύθυνση παροχής (ελάχιστων) υπηρεσιών και στήριξης ενός (πανίσχυρου) στρατού Τζιχαντιστών

‘‘Σαλπίσατε σιτηρέσιο!’’

Νίκος Μπογιόπουλος 

enikos

Σύμφωνα με το ιστορικό αφήγημα, ήταν γύρω στα 1914, κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν σε ένα οχηματαγωγό πλοίο της εποχής επιβιβάστηκε το ιππικό για να κατευθυνθεί από το μέτωπο στο ναύσταθμο. Μέσα στον πανικό υπήρξε μια παράλειψη: Ξέχασαν να φορτώσουν σανό για τα άλογα, για τα γαιδούρια και τα μουλάρια. Κάποια στιγμή τα ζώα πείνασαν και άρχισαν να διαμαρτύρονται. Μεγάλη η αναστάτωση στο πλοίο. Ο καπετάνιος ζήτησε να μάθει τι συμβαίνει. Τότε ο επικεφαλής αξιωματικός του ιππικού του εξήγησε ότι μέσα στον πυρετό των προετοιμασιών είχαν ξεχάσει να φροντίσουν για την τροφή των ζώων Ο καπετάνιος αφού σκέφτηκε για λίγο του απάντησε: «Μην ανησυχείς, άστο σε μένα. Το μόνο που θέλω από σένα είναι να μου φωνάξεις τον σαλπιγκτή σου».

Καθώς η ώρα περνούσε, το ποδοβολητό των αλόγων, λόγω της πείνας, είχε αρχίσει να θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια του πλοίου. Τότε ο καπετάνιος έδωσε τη διαταγή στον σαλπιγκτή: «Σάλπισε σιτηρέσιο»!

Στο άκουσμα των ήχων της σάλπιγγας άλογα, γαιδούρια και μουλάρια σταμάτησαν να διαμαρτύρονται. Ο ήχος τους ήταν γνώριμος. Είχαν μάθει ότι μετά από αυτόν τον ήχο έρχεται το φαγητό. Τα πράγματα στο πλοίο βελτιώθηκαν αφού τα ζώα είχαν ηρεμήσει με την προσμονή της έλευσης της τροφής. Μετά από κάποια ώρα, όμως, τα άλογα άρχισαν πάλι να διαμαρτύρονται. Νέος αναβρασμός στο πλοίο. Ο καπετάνιος έδωσε ξανά την εντολή: «Σάλπισε σιτηρέσιο»! Τα άλογα ηρέμησαν ξανά...

Το ίδιο επαναλαμβανόταν καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού. Κάθε φορά που τα άλογα θυμούνταν την πείνα τους, ο καπετάνιος σάλπιζε σιτηρέσιο. Και κάθε φορά τα άλογα, εξαπατημένα, ηρεμούσαν από την προσμονή ότι κάποια στιγμή θα τους δώσουν φαγητό.

Εκατό χρόνια μετά η κυβέρνηση του κ.Σαμαρά κάνει ακριβώς αυτό: Κάθε τρεις και λίγο «σαλπίζει σιτηρέσιο». Εχει, φυσικά, και πρόθυμους σαλπιγκτές. Προχτές, για παράδειγμα, το «Mega» διαλαλούσε τι «ανάσα» είναι για το λαό οι ρυθμίσεις για τα «κόκκινα» στεγαστικά δάνεια. Ως «ανάσα» και «ευεργέτημα» εν προκειμένω ορίζεται να σου πλειστηριάζουν το σπίτι ή να πληρώνεις... ενοίκιο στην τράπεζα για να μένεις στο σπίτι σου. Σπίτι για το οποίο δεν μπορείς να πληρώσεις επειδή πολύ απλά σε κατέστρεψαν, σε λήστεψαν για να μπουκώσουν με χρήμα την ίδια εκείνη τράπεζα που, μετά το μισθό και τη σύνταξη, έχει βάλει στο μάτι να σου βουτήξει και το σπίτι...

Ενα από τα μεγαλύτερα «σουξέ» της κυβερνητικής «σάλπιγγας» είναι, επίσης, αυτό με τον ΕΝΦΙΑ. Σου φόρεσαν καπέλο το χαράτσι. Το μονιμοποίησαν. Το διεύρυναν. Ενώ υποτίθεται ότι θα το καταργούσαν, το μετέτρεψαν σε χαλκά και κατόπιν σε καπιστράνα. Και τώρα σου «σαλπίζουν» να κάτσεις ήσυχα διαφημίζοντας την καλοσύνη τους να μην σε κλέβουν σε πέντε, αλλά σε έξι δόσεις...

Εξίσου αγαπημένο στην κυβερνητική ορχήστρα είναι και το «εμβατήριο» που αφορά στο λεγόμενο «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα». Θαυμάστε τους: Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ (τα δικά τους στοιχεία) έριξαν 4 εκατομμύρια Ελληνες κάτω από το όριο της φτώχειας. Εχουν ρίξει στην ακραία φτώχεια πάνω από το 7% του πληθυσμού. Και τώρα τι κάνουν: «Σαλπίζουν» ότι φέρνουν τη «μέγιστη των κοινωνικών μεταρρυθμίσεων» (σσ: αυτά έλεγε προχτές ο Βρούτσης). Που συνίσταται στα εξής: Εφόσον μια πάμφτωχη 4μελής οικογένεια, με μηδενικό εισόδημα, καταφέρει να πληροί τα κριτήρια και να μην εξαιρείται (ως συνήθως συμβαίνει) από τις προϋποθέσεις που έχει θέσει η κυβέρνηση των «σωτήρων», θα της... παρέχουν 400 (ολόκληρα) ευρώ το μήνα.Τουτέστιν 13 ευρώ την ημέρα! Για 4 ανθρώπους! Για να φάνε, να πιούνε, να ντυθούν, να στεγαστούν και να ζεσταθούν!

Επειδή, δε, είμαστε στη χώρα όπου οι 9 στους 10 ανέργους δεν παίρνουν ούτε καν το επίδομα ανεργίας, και επειδή τα ψίχουλα που αποκαλούν «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» δεν αξίζουν ούτε να τα φτύσεις, για να καλύψουν την απόσταση που χωρίζει την απανθρωπιά από το φιλότιμο δεν αρκούν τα σαλπίσματα. Για αυτό το λόγο, εδώ πια εκτός από τις σάλπιγγες έχουν αρχίσει να βαράνε και τα νταούλια...

Για να επιστρέψουμε στα του 1914, με την τακτική «σαλπίσατε σιτηρέσιο» και ποντάροντας στην κατευναστική προσμονή των αλόγων που γεννιόταν από τον απατηλό ήχο της σάλπιγγας, ο καπετάνιος οδήγησε τελικά το καράβι στον προορισμό του...

Αποδείχτηκε, πράγματι, ότι όταν πρόκειται για άλογα, αυτή είναι μια αποδοτική μεθόδευση εξαπάτησης. Τί γίνεται, όμως, όταν αυτή η τακτική εφαρμόζεται πάνω σε ανθρώπους; Και τί υπέροχα διαφορετική εξέλιξη θα μπορούσαν να έχουν τα πράγματα αν – εύλογα – υποθέσει κανείς ότι οι άνθρωποι, έλλογοι καθώς είναι, το αποφασίσουν να κλωτσήσουν. Και πάψουν να ανέχονται όσους τους συμπεριφέρονται σαν σε άλογα. Σαν σε μουλάρια. Και γαιδούρια...

Διδάγματα από την Αργεντινή







ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

H υπόθεση του χρέους της Αργεντινής, μετά τη χρεοκοπία του 2001, έρχεται και επανέρχεται στο προσκήνιο και στη χώρα μας αποκτά και πτυχές κοκορομαχίας μεταξύ της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων δυνάμεων. Το χρέος των 100 δισ. δολαρίων, που προκάλεσε η πλουτοκρατία της χώρας, που πλουσιοπάροχα στηρίχτηκε από διάφορες αστικές κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένων και δικτατοριών, είναι και πάλι θηλιά στο λαιμό του λαού. Αυτό δε συμβαίνει γιατί η σημερινή κυβέρνηση, συνέχεια της κυβέρνησης του Νέστορ Κίρσνερ που ανέλαβε τη διαχείριση μετά τη χρεοκοπία, έκανε καλούς ή κακούς χειρισμούς. Αλλά, πρωτίστως, γιατί η Αργεντινή κινείται στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης. Η κυβέρνηση της Κριστίνα Φερνάντες Κίρσνερ διαπραγματεύεται σε αυτό το πλαίσιο για λογαριασμό του αργεντίνικου κεφαλαίου, όπως γίνεται αυτά τα 13 χρόνια, παρότι προσπαθεί να παραπλανήσει το λαό ότι παλεύει για λογαριασμό του με τα «κοράκια». Ο δανεισμός, η συμμετοχή στις χρηματαγορές είναι υποχρεωτικά σε κάθε καπιταλιστικό κράτος. Το «κούρεμα» του χρέους, με διαγραφή μέρους του, που πραγματοποίησε η Αργεντινή και τόσο προβλήθηκε από σοσιαλδημοκρατικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις, αυτόν το σκοπό εξυπηρετούσε, την εξασφάλιση της δυνατότητας επαναδανεισμού για λογαριασμό του κεφαλαίου, που πλήρωσε, πληρώνει και θα πληρώσει ο λαός.

Τα κόμματα της συγκυβέρνησης υποστηρίζουν υποκριτικά ότι οι εξελίξεις στην Αργεντινή επιβεβαιώνουν τη δική τους επιλογή, το δικό τους μοντέλο, το οποίο όμως έχει συγκεκριμένα αποτελέσματα και τα βιώνουν καθημερινά ευρύτερα λαϊκά στρώματα, δηλαδή τις συνθήκες φτώχειας, εξαθλίωσης, την επιδείνωση της θέσης της εργατικής τάξης και των πλατιών λαϊκών στρωμάτων, συνθήκες οι οποίες βεβαίως δεν είναι προσωρινές. Από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και όλοι όσοι υπερασπίζονται το μοντέλο της Αργεντινής δε μας εξηγούν γιατί μια τόσο πλούσια χώρα έχει τόσο φτωχούς ανθρώπους, έναν τόσο φτωχό λαό. Αυτοί καλούν για αλληλεγγύη στην κυβέρνηση της Αργεντινής, σε μία κυβέρνηση η οποία κάνει αυτές τις επιλογές για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της αστικής τάξης της χώρας που έχει ευθύνες για τις συνθήκες φτώχειας και εξαθλίωσης που βιώνει ο λαός της.

Το παράδειγμα της Αργεντινής όντως είναι χρήσιμο για τα λαϊκά στρώματα της χώρας, για να βγάλουν χρήσιμα συμπεράσματα. Τι αποδεικνύεται; Οτι με όποιο μείγμα διαχείρισης, από το αν έγινε ή όχι «κούρεμα» χρέους, από το αν η Αργεντινή είναι σε «επιλεκτική χρεοκοπία» ή κανονική, αυτός που χρεοκοπεί καθημερινά είναι ο λαός. Και αυτό δεν θα αλλάζει όσο οι ανάγκες του μπαίνουν στο «στενό κορσέ» του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής που εξασφαλίζει τα συμφέροντα των λίγων, των μονοπωλιακών ομίλων. Επίσης, καμία διαπραγμάτευση, όσο σκληρή και αν είναι, εφόσον αναγνωρίζει το χρέος (όλο ή μέρος του), εφόσον κινείται στο πλαίσιο του ιμπεριαλιστικού συστήματος και των μηχανισμών του, ούτε βεβαίως μπορεί να αποτρέψει τις καπιταλιστικές κρίσεις ούτε να απαλλάξει το λαό από τις επιπτώσεις τους.

Φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση υπάρχει, αλλά μόνο σε ρήξη με την εξουσία των μονοπωλίων, ώστε να περάσουν τα μέσα παραγωγής στα χέρια των παραγωγών του κοινωνικού πλούτου. Ωστε με κεντρικό πανεθνικό σχεδιασμό της οικονομίας, η εργατική λαϊκή εξουσία να μπορεί να ικανοποιήσει τις σύγχρονες πολύπλευρες λαϊκές ανάγκες.

Αναδημοσιεύεται από την στήλη «Η Άποψή μας» του Ριζοσπάστη της Παρασκευής 1ης Αυγούστου 2014