Ενα μουντιάλ που δεν είναι του λαού

Το δεύτερο απόσπασμα του άρθρου του Εντμίλσον Κόστα, μέλους της ΚΕ του Βραζιλιάνικου Κομμουνιστικού Κόμματος και υπεύθυνου του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων


Συνεχίζουμε σήμερα με το δεύτερο και τελευταίο μέρος του άρθρου του στελέχους του Βραζιλιάνικου ΚΚ (δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του Κόμματος), που «φωτίζει» το γιατί των λαϊκών κινητοποιήσεων ενάντια σε μια διοργάνωση που το μόνο που κάνει είναι να αυγαταίνει τα κέρδη των καπιταλιστών και όσων, όπως η FIFA (Διεθνής Ομοσπονδία Ποδοσφαιρικών Ενώσεων), εκμεταλλεύονται το λαϊκότερο των αθλημάτων.

Σε μια χώρα που στερείται νοσοκομείων, κέντρων υγείας και η μετακίνηση είναι δημόσιος κίνδυνος, οι φαραωνικές δαπάνες του μουντιάλ προκαλούν έντονα κριτικά αισθήματα. Σύμφωνα με υπολογισμούς της ίδιας της κυβέρνησης, ήδη έχουν δαπανηθεί περίπου 12,8 δισ. δολάρια, αλλά αυτό το νούμερο είναι υποτιμημένο. Δεν είναι μόνο οι δαπάνες που εξοργίζουν το λαό. Ενα σύνολο προβλημάτων που συνδέεται με την καπιταλιστική κερδοφορία, την αλαζονεία της FIFA και τις υπερτιμολογήσεις στα έργα προσθέτουν κι άλλο λάδι στη φωτιά της λαϊκής δυσαρέσκειας.

Εκτοπισμός χιλιάδων φτωχών από τις παραγκουπόλεις - φαβέλες

Το μουντιάλ άνοιξε την όρεξη της κερδοσκοπίας στην αγορά ακινήτων, για την απόκτηση των γειτονικών περιοχών στα στάδια και την οικοδόμηση ξενοδοχείων και πολυτελών διαμερισμάτων. Η κυβέρνηση, σε συμμαχία με τις μεγάλες

Βραζιλία: H χώρα των αντιθέσεων

Άρθρο του Εντμίλσον Κόστα, μέλους της ΚΕ του Βραζιλιάνικου Κομμουνιστικού Κόμματος και υπεύθυνου του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων




Οι κινητοποιήσεις, οι λαϊκές διαμαρτυρίες και τα ξεσπάσματα, οι απεργίες και οι εργατικοί αγώνες που σημαδεύουν το Μουντιάλ εξέπληξαν πολλούς. Βρήκαν τη δύναμη να διαπεράσουν το τείχος των αστικών ΜΜΕ. Τι είναι αυτό που τα τροφοδότησε; Ποιοι είναι οι λόγοι που, σε μια χώρα όπου το ποδόσφαιρο δεν είναι απλά άθλημα, αλλά «πάθος», οδήγησαν μεγάλο μέρος του πληθυσμού -ορισμένες έρευνες μιλούν για 40%, άλλες για ακόμη περισσότερο- να έχει στάση κριτικής και αντίθεσης στην πραγματοποίηση του Μουντιάλ; Το άρθρο που δημοσιεύουμε, τουΕντμίλσον Κόστα, μέλους της ΚΕ και υπεύθυνου Διεθνών Σχέσεων του Βραζιλιάνικου ΚΚ, (πρωτοδημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του κόμματος), βοηθά

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Ακούω συνεχώς κάθε επαΐοντα από βουλευτή, υπουργό και πρωθυπουργό μέχρι πτυχιούχους του Χάρβαρντ, να λένε ότι, η κρίση δεν είναι μόνο καταστροφή αλλά κυρίως είναι ευκαιρία μιας νέας ανάπτυξης!

Δηλαδή: Ο πόλεμος (που είναι κρίση) δεν είναι μόνο καταστροφή, αλλά κυρίως είναι ευκαιρία μιας νέας ανάπτυξης!

Κρυφά και φανερά όλοι αυτοί οι καπιταλιστικοθρεμένοι έχουν σαν βαθύ πόθο στην ψυχή τους, την ευκαιρία της ανάπτυξης! 

Γι αυτό και επιδιώκουν πάντα την προϋπόθεσή της: την καταστροφή!

(από το fb του Στέργιου  "Αριστερά και πολιτική")

Φάτε τις σάρκες σας

Δεν είναι καταπληκτικό;

Να ψάχνουν μέτρα εναντίον φτωχών, για να "καλύψουν" το κενό που προκύπτει από τη "διόρθωση της αδικίας" μετά την απόφαση της δικαιοσύνης για ενστόλους και δικαστικούς;

Με λίγα λόγια, κόψτε το κεφάλι σας, αλλά μην πειράζετε το σύστημα.
Φάτε τις σάρκες σας μεταξύ σας!

Κάτω τα χέρια από τους πλούσιους και τα δικαιώματά τους όμως. Μακριά από τέτοιες σκέψεις.
Αλλιώς θα φύγουν και θα πάνε αλλού....

Οι επιχειρήσεις(όχι όλες μικρέ) πρέπει να έχουν ελαφρύνσεις. Πρέπει να τους δοθούν κίνητρα.

Δηλαδή σκάψε κι άλλο στις άδειες σου τσέπες.

Γίνε ακόμη πιο φτωχός για το καλό σου.

Γκρέμισε κάτι ακόμα από τη μισογκρεμισμένη σου ζωή.

Κόψε κάτι από την ανάσα σου και δώσε ανάσα ...στην πατρίδα.

Κατάργηση της «τράπεζας θεμάτων»

Η επικαιρότητα με τα στοιχεία που βλέπουν το φως της δημοσιότητας για τα αποτελέσματα των εξετάσεων της Α' Λυκείου φέρνει ξανά στην επιφάνεια το θέμα της «τράπεζας θεμάτων» και του νόμου για το «νέο Λύκειο». Πληροφορίες αναφέρουν ενδεικτικά ότι υπάρχουν μεγάλα ποσοστά μετεξεταστέων, κυρίως στα μαθηματικά, σε διάφορα Λύκεια της Αθήνας. Η «τράπεζα θεμάτων» συμβάλλει κατά κύριο λόγο σε αυτήν την κατάσταση. Κι ακόμα, τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι το πολυδιαφημιζόμενο «νέο Λύκειο» γίνεται όλο και πιο ταξικό, με εξεταστικές διαδικασίες τύπου πανελλαδικών, αποθαρρύνοντας μαθητές από τα λαϊκά στρώματα να συνεχίσουν σε αυτό, σπρώχνοντάς τους στην κατάρτιση και τη μαθητεία, στο μεροκάματο από τα 15, χωρίς να έχουν ολοκληρώσει τη βασική τους εκπαίδευση. Κάτι που στον 21ο αιώνα θα έπρεπε να εξασφαλίζεται για όλα τα παιδιά.

Οι εξελίξεις αυτές επιβεβαιώνουν τη θέση που πήρε από την πρώτη στιγμή το ΚΚΕ, αλλά και τις πρωτοβουλίες που ανέλαβε (παρεμβάσεις στη Βουλή, συνάντηση του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ με τον προηγούμενο υπουργό Παιδείας, κ.ά.) για να καταργηθεί η «τράπεζα θεμάτων» και οι προαγωγικές και απολυτήριες εξετάσεις να είναι ενδοσχολικές, δηλαδή να είναι στην ευθύνη του εκπαιδευτικού που διδάσκει στην τάξη όχι μόνο το να διορθώνει τα θέματα των εξετάσεων, αλλά και να τα επιλέγει όλα ο ίδιος.

Γιατί τα θέματα της «τράπεζας» (τα δύο θέματα από τα τέσσερα που μπαίνουν για εξέταση σε κάθε μάθημα) κληρώνονται και το τι θα πέσει σε κάθε σχολείο δεν παίρνει υπόψη τι έχει διδαχτεί, το επίπεδο της τάξης, τις καταβολές των παιδιών και την προσπάθεια που έχουν καταβάλει, με αποτέλεσμα να μπαίνουν θέματα πολύ μακριά από αυτά που έχουν δουλέψει όλη τη χρονιά, που να εξετάζουν επουσιώδεις, δευτερεύουσες λεπτομέρειες, στις οποίες ο καθηγητής μπορεί να μη στάθηκε ιδιαίτερα κ.τ.λ.

Το να μπορούν να εξετάζονται στα ίδια θέματα οι μαθητές ενός ακριβού ιδιωτικού σχολείου με τους μαθητές ενός σχολείου στον Κολωνό ή στο Πέραμα και με τους μαθητές σε ακριτικά χωριά ή νησιά, που τη μισή χρονιά δεν είχαν καθηγητές σε βασικά μαθήματα, δεν συνιστά ισότητα και αναβάθμιση των σχολείων. Γιατί, πολύ απλά, οι μαθητές δεν έχουν τις ίδιες αφετηρίες, δεν έχουν διδαχθεί τα ίδια πράγματα και δεν έχουν τις ίδιες δυνατότητες να καλύψουν κενά και να ενισχύσουν τις προσπάθειές τους με τους μαθητές από πιο εύπορες οικογένειες. Δεν είναι τυχαίο ότι οι μόνοι που χαιρετίζουν χωρίς επιφυλάξεις την «τράπεζα θεμάτων» και ήδη μιλούν για αύξηση της πελατείας τους είναι οι ιδιοκτήτες φροντιστηρίων.

Η «τράπεζα θεμάτων» δεν ελέγχει το βαθμό αφομοίωσης της γνώσης από τους μαθητές, τυποποιεί τη μάθηση (οδηγεί τους μαθητές να διαβάζουν θέματα εξετάσεων αντί να εντρυφούν και να αφομοιώνουν την ουσία των μαθημάτων τους) και μπορεί να λειτουργήσει ακόμα και τιμωρητικά με δύσκολα ή υπερβολικά θέματα, ανάλογα με τον παράγοντα τύχη, ακυρώνοντας την όποια προσπάθεια έχουν κάνει οι μαθητές όλη τη χρονιά. Ετσι, ακόμα και μαθητές που στις φετινές εξετάσεις είχαν την τύχη στα σχολεία τους να κληρωθούν εύκολα θέματα, του χρόνου μπορεί να βρεθούν στη θέση των σχολείων που σήμερα παρουσιάζουν την εικόνα του 30% και του 40% των μετεξεταστέων, ανάλογα με το τι θα κληρωθεί.

Το βέβαιο είναι ότι σε τίποτα δεν βελτιώνεται το Λύκειο με την «τράπεζα θεμάτων». Δεν προσφέρει ούτε σε γνώση ούτε - πολύ περισσότερο - στον παιδαγωγικό χαρακτήρα του σχολείου. Είναι ανάγκη να δυναμώσει η πάλη για την κατάργησή της.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Τι είναι η αριστερά; Δέκα παρατηρήσεις

1. "Αριστερά" στην Ελλάδα υπάρχει από το 1951 και την ίδρυση, στο έτος αυτό, της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς. Ως κατηγορία της πολιτικής σκέψης δεν είχε κανένα βάρος στη χώρα στην εποχή πριν τη δεκαετία του 1950. Ο "αναρχισμός" ήταν πολύ σημαντικότερος προσδιορισμός ιδεολογίας στις αρχές του ελληνικού εργατικού κινήματος από ό,τι η "αριστερά", για να μην μιλήσουμε για το πόσο σημαντικότερες κατηγορίες για την αντι-αστική πολιτική ήταν ο "μπολσεβικισμός", ή η συμμόρφωση με την Τρίτη Διεθνή. Η προϋπόθεση της γέννησής της, δομικά, ήταν η απαγόρευση του ΚΚΕ μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού, και κατά συνέπεια, η επιβεβλημένη από την κρατική τρομοκρατία αυτολογοκρισία του αυτοπροσδιορισμού ως "κομμουνιστής." Η "αριστερά" γεννιέται κάτω από συνθήκες κρατικής καταστολής ως αμυντική παρονομασία και αυτοπροστατευτική ψευδεπιγραφή.



2. Η ήττα όμως του ΔΣΕ, σε συνδυασμό με την κρατική τρομοκρατία και καταστολή, δημιουργεί ταυτόχρονα και τις προϋποθέσεις η ψευδεπίγραφη και αμυντικογενής ταυτότητα του "αριστερού" (ως ουσιαστικοποιημένου επιθέτου, και όχι με την ιστορική σημασία της προσχώρησης στην "αριστερή πτέρυγα" μέσα σε ένα εργατικό-σοσιαλιστικό κόμμα, που έχει μια εντελώς διαφορετική γενεαλογία) να αποκτήσει τη δική της ουσία. Με πιο απλά λόγια, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για ένα μέρος των κομμουνιστών να περάσει πραγματικά (κι όχι κατ' επίφαση) με το μέρος της "δημοκρατίας", που σε συνθήκες αταλάντευτης κυριαρχίας του καπιταλισμού, σημαίνει αναγκαστικά με το μέρος της "αστικής δημοκρατίας." Η "αριστερά" είναι παράγωγο της ουσιαστικής συνθηκολόγησης ενός τμήματος των κομμουνιστών με το νικηφόρο αστικό κράτος.


3. Στο οικονομικό πεδίο, "αριστερά" σημαίνει "διεκδίκηση μιας δικαιότερης κατανομής του πλούτου" ή του "κοινωνικού προϊόντος." Δεν σημαίνει ποτέ αλλαγή του τρόπου παραγωγής, δεν σημαίνει ποτέ αλλαγή των σχέσεων παραγωγής και δεν σημαίνει ποτέ κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Και φυσικά, το πόσο προβληματική είναι η έννοια της "δικαιότερης κατανομής" το δείχνει ήδη ο Μαρξ της Κριτικής του προγράμματος της Γκότα το 1875. Η καλλιέργεια της αυταπάτης ότι το διακύβευμα ήταν ποτέ διαφορετικό από το ασαφές αίτημα για "δικαιότερη κατανομή" αποτελεί προϊόν της εκμετάλλευσης της αναγκαστικής συνύπαρξης σοσιαλδημοκρατών και κομμουνιστών υπό το καθεστώς της αστικής τρομοκρατίας της δεκαετίας του 1950 για να δημιουργηθούν ευχάριστες συγχύσεις και ζαχαρωμένα χάπια.


4. Επειδή το μέγιστο αίτημα της αριστεράς είναι η "δικαιότερη κατανομή" του καπιταλιστικά συσσωρευμένου πλούτου, η αριστερά είναι φύσει και θέσει με το μέρος της μεταρρύθμισης ενάντια στην επανάσταση.


5. Επειδή οι οικονομικές κρίσεις του κεφαλαίου στενεύουν ασφυκτικά τα περιθώρια ικανοποίησης του αιτήματος της "δικαιότερης κατανομής", η αριστερά, σε τέτοιες περιόδους, δεν έχει κανένα οικονομικό περιεχόμενο διακριτό απ' αυτό των αστικών κομμάτων. Μπορεί να χτίσει τέτοιο περιεχόμενο μόνο σε περιόδους ανάπτυξης των ρυθμών της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης, υπό την προϋπόθεση όμως ότι υφίστανται μέσα πίεσης τέτοια ώστε να της επιτρέψουν να εμφανίζεται ως "παροχέας" της εργατικής τάξης και "διαπραγματευτής" εκ μέρους της. Μετά την ανατροπή του υπαρκτού σοσιαλισμού όμως δεν υπάρχουν τέτοια μέσα ούτε εκτός περιόδων κρίσης. Συνεπώς, ούτε στο εγγύς διαφαινόμενο μέλλον πρόκειται να αποκτήσει η αριστερά το παραμικρό διακριτό οικονομικό περιεχόμενο ως έννοια.


6. Εν τη απουσία διακριτού οικονομικού περιεχομένου, η αριστερά, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, εξελίχθηκε στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 σε μια κατηγορία του εποικοδομήματος.


7. Η πρώτη βασική σφαίρα στην οποία η αριστερά απέκτησε περιεχόμενο ήταν η αισθητική, σε όλες της τις μορφές. Γι αυτό τον λόγο είναι ακόμα και σήμερα πολύ πιο εύκολο να εντοπίσει κανείς "αριστερό" κινηματογράφο, ποίηση, ζωγραφική, εικονογραφία, ρητορική, κλπ. από ό,τι να εντοπίσει "αριστερό" οικονομικό πρόγραμμα διακριτό από το αστικό οικονομικό πρόγραμμα εν γένει. Μετά το 1960, η αριστερά κατέστη κυρίαρχα μια αισθητική κατηγορία, μια πρόταση για το αισθητικό.


8. Η δεύτερη βασική σφαίρα στην οποία η αριστερά απέκτησε περιεχόμενο, και στην ίδια ακριβώς περίοδο και παράλληλα με την διάχυσή της στο πεδίο της αισθητικής, ήταν τα "κοινωνικά δικαιώματα", νοημένα ως ατομικά δικαιώματα βασισμένα στη "διαφορά" και τη "διαφορετικότητα". Πρόκειται αναπόφευκτα για δικαιώματα που προϋποθέτουν μια νόρμα την οποία ταυτόχρονα αμφισβητούν και επιχειρούν να διευρύνουν. Όλα τα κοινωνικά κινήματα που δημιούργησε η αριστερά από τη δεκαετία του 1950 και μετά καθορίζονται απ' αυτή την αντίφαση ανάμεσα στην μη αμφισβήτηση της ύπαρξης νόρμας --στην προϋπόθεση της σταθερότητας και βιωσιμότητας, ουσιαστικά, του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής-- και την αμφισβήτησή της στο ιδεολογικό και ρητορικό επίπεδο, καθώς και από την δευτερεύουσα αντίφαση ανάμεσα στην απόρριψη της νόρμας και την απόπειρα διεύρυνσής της, μετατροπής της σε κάτι λιγότερο "αποκλειστικό" από ό,τι στο παρελθόν.


9. Σε περιόδους ύφεσης, οι κατακτήσεις των "κοινωνικών κινημάτων" δεν εξανεμίζονται ακριβώς αλλά αποκαλύπτονται ως οφθαλμαπάτες, καθώς καμία παρέκκλιση από τις αναγκαιότητες της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης δεν είναι πια εφικτή και τα "κοινωνικά δικαιώματα" είτε αποκαλύπτονται ως άνευ περιεχομένου είτε ως απόλυτα ανώδυνα για το σύστημα ακόμα και στις σκληρότερες περιόδους κοινωνικής καταπίεσης. Είναι η εποχή όπου ο γάμος ομοφυλοφίλων φαντάζει πολύ λιγότερο ριζοσπαστικός ως αίτημα από το δικαίωμα στη στέγαση ή την ιατρική περίθαλψη, γιατί τα δεύτερα έχουν οικονομικό κόστος για το κεφάλαιο, ενώ ο πρώτος απαιτεί μονάχα "ιδεολογικές προσαρμογές" στο αστικό κράτος.


10. Η αριστερά είναι ουσιώδες και οργανικό κομμάτι της "Μεγάλης Αυταπάτης" ενός σημαντικού τμήματος των μεσαίων και χαμηλών στρωμάτων, που έβγαλε εσφαλμένα συμπεράσματα για τη φύση του κεφαλαιοκρατικού συστήματος από την περίοδο στην οποία οι ρυθμοί ανάπτυξης και η πίεση του υπαρκτού σοσιαλισμού επέτρεπαν στο αίτημα για "δικαιότερη κατανομή του κοινωνικού προϊόντος" να έχει ορισμένες --και περιορισμένες-- πρακτικές εκφάνσεις στο επίπεδο του βιοτικού επιπέδου και της καθημερινής ζωής. Σήμερα, η μοναδική της χρησιμότητα ως έννοιας είναι στην υπηρεσία της σύγχυσης για την φύση της πολύ ουσιωδέστερης και ιστορικά σημαντικότερης έννοιας της σοσιαλδημοκρατίας, καθώς και στην υπηρεσία της αναπαραγωγής των πνευματικών και τεχνοκρατικών ελίτ που την εκμεταλλεύονται για να κερδίσουν λαϊκή νομιμοποίηση, οδηγώντας νομοτελειακά στην όλο και μεγαλύτερη απαξίωσή της από τα λαϊκά στρώματα, με όσες --σοβαρές-- πολιτικές συνέπειες έχει αυτό. Εξυπακούεται ότι η όλη συζήτηση περί του τι είναι η "αυθεντική" αριστερά και το ποιο κόμμα εκφράζει ή όχι "αληθινά" κάτι που δεν έχει κανένα πραγματικό οικονομικό περιεχόμενο είναι παρελκυστική εξ αρχής, και ότι ο μόνος στόχος της είναι η διαιώνιση της πολιτικής παράλυσης και ανημπόριας των εργατικών στρωμάτων.

Lenin Reloaded

Με αφορμή το εκλογικό αποτέλεσμα στη Θράκη

Του Δημήτρη Παπατολίδη*
Το εκλογικό αποτέλεσμα στην περιοχή της Θράκης και ιδιαίτερα στους νομούς Ροδόπης και Ξάνθης, όπου η μουσουλμανική μειονότητα αποτελεί σχεδόν το μισό του πληθυσμού, έγινε πρωτοσέλιδο στον αστικό Τύπο της χώρας, ανησύχησε τόσο τα κόμματα της συγκυβέρνησης, όσο και τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις που συνοδοιπορούν στο μονόδρομο της καπιταλιστικής ανταγωνιστικότητας της ΕΕ, όπως ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ και ΑΝΕΛ.

Τα υψηλά ποσοστά του Κόμματος Ισότητας Ειρήνης και Φιλίας (ΚΙΕΦ ή DEB), δηλαδή του Κόμματος που είχε ιδρύσει ο Αχμέτ Σαδίκ, πρώην ανεξάρτητος βουλευτής της Ροδόπης (1989 - 1993) και που ανοιχτά στηρίζεται από την τουρκική κυβέρνηση, αξιοποιώντας το μηχανισμό του προξενείου στην περιοχή, στην ουσία ανέδειξαν τη μεγάλη επιρροή της αστικής τάξης της Τουρκίας στη μειονότητα.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι καινούργιο. Οσοι σήμερα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα, μέχρι χτες όχι μόνο έκαναν τα στραβά μάτια στη δράση του προξενείου, αλλά είχαν και ακολουθούσαν τη λογική της συναλλαγής μαζί του.

Τέτοια τακτική ακολούθησαν στην πλειονότητά τους οι επίδοξοι μνηστήρες της αστικής διαχείρισης και στις τελευταίες εκλογές. Κορυφή του παγόβουνου ήταν η στάση του ΣΥΡΙΖΑ. Από τη μια, προωθούσε την υποψηφιότητα της βραβευμένης από το αμερικανικό προξενείο Σεμπιχά, ενώ, από την άλλη, διεκδικούσε τη μειονοτική ψήφο στην Περιφέρεια με έναν πασίγνωστο παράγοντα,