Την ερχόμενη Τρίτη, 5 Μάρτη, το πανελλαδικό, παναγροτικό συλλαλητήριο, στην Αθήνα

ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΟΙ ΑΓΡΟΤΕΣ-Συνεχίζουν, με άλλες μορφές, τον αγώνα!

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ


Με την υπόσχεση να ξανασυναντηθούν, σε λίγες μέρες, στο πανελλαδικό, παναγροτικό συλλαλητήριο, στην Αθήνα, οι μικρομεσαίοι αγρότες έφυγαν, χτες, από τα μπλόκα, μετά από 30 μερόνυχτα σκληρής πάλης.



Επιστρέφοντας στα χωριά τους, οι αγωνιστές των μπλόκων θα συζητήσουν με τους συγχωριανούς τους, καλώντας τους να πάρουν, μαζικά και δυναμικά, μέρος στο συλλαλητήριο της Αθήνας, το οποίο αποτελεί συνέχεια της μεγάλης αγροτικής κινητοποίησης.

Μαζί με τους αγρότες, στο συλλαλητήριο αναμένεται να βρεθούν εργαζόμενοι, αυτοαπασχολούμενοι, νέοι και γυναίκες των λαϊκών οικογενειών, για να εκφραστεί ξανά η λαϊκή αγωνιστική συμμαχία, η οποία εκφράστηκε και στα μπλόκα, δίνοντας φτερά στην πάλη της μικρομεσαίας αγροτιάς.
Το Μπλόκο της Νίκαιας

Σε ανακοίνωση που εξέδωσε το Μπλόκο της Νίκαιας αναφέρεται: «Το Μπλόκο της Νίκαιας, που ψυχή του ήταν οι Ομοσπονδίες Αγροτικών Συλλόγων Καρδίτσας - Λάρισας - Τρικάλων και η Συντονιστική Επιτροπή, συσπείρωσε χιλιάδες συναδέλφους που, για 30 μερόνυχτα, δώσαμε, με περηφάνια κι αξιοπρέπεια, τον αγώνα της επιβίωσης και της προοπτικής της μικρομεσαίας αγροτιάς. Ενα μεγαλειώδη αγώνα, που συντονίστηκε σε όλη την Ελλάδα, αγκαλιάστηκε από το λαό και συνεχίζεται, με επόμενο αγωνιστικό σταθμό το πανελλαδικό, παναγροτικό συλλαλητήριο, στις 5 Μάρτη, στην Αθήνα.

Παλέψαμε με αυταπάρνηση, υπομονή και επιμονή, κόντρα στον αυταρχισμό και την τρομοκρατία της κυβέρνησης, που έστειλε εναντίον μας τα ΜΑΤ με τα χημικά και ρόπαλα. Δε φοβηθήκαμε την αστυνομική βία και καταστολή, την αντιμετωπίσαμε ψύχραιμα και θαρρετά.

Με την αγωνιστική πίεση που εξασκήσαμε αναγκάσαμε την κυβέρνηση να δεχτεί, τελικά, τη συνάντηση αντιπροσωπείας της Συντονιστικής Επιτροπής των μπλόκων με διευρυμένο κλιμάκιο υπουργών, όπως ζητούσαμε, αλλά, στην αρχή, δεν τη δεχόταν.

Η συνάντηση με την κυβέρνηση δεν ικανοποίησε ούτε ένα από τα αιτήματά μας, επέμειναν στην τακτική της ολικής άρνησης. Ούτε καν κάποιο από αυτά που αφορούν, άμεσα και καθοριστικά, στη δυνατότητα εκατοντάδων χιλιάδων παραγωγών της χώρας μας να μπουν στη νέα καλλιεργητική περίοδο και να παραμείνουν στο αγροτικό επάγγελμα.

Με τη στάση της, η τρικομματική συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ απέδειξε ότι:

-- Παραμένει ακλόνητη στην πολιτική ξεκληρίσματος κι αφανισμού της μικρομεσαίας αγροτιάς, για να συγκεντρωθεί η γη και η αγροτική παραγωγή στα χέρια λίγων μεγαλοαγροτών και επιχειρηματιών.

-- Δεν είναι κυβέρνηση της μικρομεσαίας αγροτιάς, της εργατιάς και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, αλλά κυβέρνηση των τραπεζιτών, των εφοπλιστών, των μεγαλοβιομηχάνων και μεγαλεμπόρων, των εκμεταλλευτών μας, των εκμεταλλευτών του λαού.

-- Απέδειξε, επίσης, ότι δεν την ενδιαφέρει καθόλου να διασφαλίσει φτηνά, ποιοτικά και υγιεινά προϊόντα για τη διατροφή και την ένδυση των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων που ζουν στις πόλεις, αλλά μόνο να αυξηθούν τα κέρδη των εμποροβιομηχάνων και των μονοπωλίων, που λυμαίνονται την αγροτική οικονομία, κερδοσκοπώντας, ασύστολα, σε βάρος και των παραγωγών και των καταναλωτών.

Στα 30 μερόνυχτα που είμαστε στα μπλόκα, είδαμε, για μια ακόμα φορά, ποιοι είναι οι φίλοι μας και ποιοι οι εχθροί μας.

Εχθρός μας είναι οι πολιτικές που μας καταστρέφουν, αρπάζουν τα χωράφια μας, δημεύουν το βιός μας, παίρνουν και την μπουκιά από το στόμα των παιδιών μας, για να πλουτίζουν τα μονοπώλια και επιχειρηματικοί όμιλοι.

Είναι η ΚΑΠ και η ΕΕ που ενισχύει τις αγροτικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις, προωθεί τη συγκέντρωση της γης, της παραγωγής και των επιδοτήσεων στα χέρια τους, ξεκληρίζοντας όσους μικρούς και μεσαίους αγρότες απέμειναν. Κι όσοι στηρίζουν την ΕΕ, υποκρίνονται ότι υποστηρίζουν και τα αιτήματά μας, γιατί αυτά συγκρούονται με τη σκληρή αγροτική πολιτική της ΕΕ.

Αυτές τις πολιτικές και όλους όσοι τις διαμορφώνουν, τις διαχειρίζονται, τις υπηρετούν και τις στηρίζουν θα τους πολεμήσουμε μέχρις εσχάτων.

Φίλοι και σύμμαχοί μας είναι οι εργάτες που τους σφαγιάζουν τα μεροκάματα, οι άνεργοι που τους στερούν το δικαίωμα στη δουλειά, οι συνταξιούχοι που τους κόβουν την πενιχρή σύνταξη, οι μικροεπαγγελματίες και οι μαγαζάτορες που τους οδηγούν στο λουκέτο, οι νέοι των λαϊκών οικογενειών που τους κλείνουν το δρόμο προς το μέλλον.

Με όλους αυτούς θα παλέψουμε μαζί για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής και το άνοιγμα του δρόμου για ένα καλύτερο «αύριο» του λαού μας.

Η αγωνιστική, λαϊκή συμπαράταξη που εκφράστηκε, με μαζικό και δυναμικό τρόπο, ιδιαίτερα στο μπλόκο της Νίκαιας, είναι ό,τι πιο σημαντικό κατακτήσαμε σε τούτη τη μάχη και μπορεί να αποδειχτεί καθοριστικό για τη συνέχεια και την προοπτική της πάλης μας. Εχει τεράστια σημασία το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι συνειδητοποιούν πως το «σήμερα» και το «αύριο» της μικρομεσαίας αγροτιάς εξαρτάται από την απόφασή της, μαζί με την εργατιά και τα άλλα λαϊκά στρώματα, να συγκρουστεί, συνολικά, με την αντιλαϊκή πολιτική για να την ανατρέψει.

Οπως μεγάλη σημασία για τους αγώνες που έρχονται έχει η ενότητα και ο πανελλαδικός αγωνιστικός συντονισμός των μπλόκων που επιτεύχθηκε και θα διατηρηθεί, ώστε, σε συνδυασμό, με το αναγκαίο δυνάμωμα των αγροτικών συλλόγων, ν' αποτελέσει ένα πανίσχυρο όπλο στην αγωνιστική φαρέτρα της μικρομεσαίας αγροτιάς.

Συνεχίζουμε τον αγώνα μας για την επιβίωση, με προοπτική μια διαφορετική αγροτική ανάπτυξη, κόντρα στα συμφέροντα των μονοπωλίων και για την εξυπηρέτηση των λαϊκών αναγκών.

Δυναμώνουμε τους αγροτικούς συλλόγους μας και φτιάχνουμε καινούργιους όπου δεν υπάρχουν.

Πραγματοποιούμε Γενικές Συνελεύσεις στα χωριά μας, προσπαθούμε να συσπειρώσουμε και άλλες δυνάμεις αγροτών στην πάλη.

Οργανώνουμε συναντήσεις με τους φυσικούς συμμάχους μας, εργατικά κέντρα, σωματεία και συνδικάτα, εμπορικούς συλλόγους, άλλους μαζικούς φορείς και συντονίζουμε την αγωνιστική δράση μας με νέες μορφές, όλοι μαζί, σαν για γροθιά, στην κοινή πάλη για να απαλλαγούμε από τους εκμεταλλευτές μας.

Είμαστε οι κερδισμένοι γιατί αγωνιζόμαστε. Ο αγώνας δεν έχει ημερομηνία λήξης, ενισχύεται, κλιμακώνεται και η κυβέρνηση θα νιώθει την αγωνιστική μας αναπνοή όλο και πιο σιμά της.

Συνεχίζουμε τον αγώνα μας με νέες μορφές. Συναντιόμαστε την ερχόμενη Τρίτη, 5 Μάρτη, στο πανελλαδικό, παναγροτικό συλλαλητήριο, στην Αθήνα. Τιμάμε αγωνιστικά την 103η επέτειο από την εξέγερση της αγροτιάς στο ΚΙΛΕΛΕΡ, όλοι μαζί εργατιά - αγροτιά, όπως και τότε.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ. Η ΝΙΚΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ».

Στους δρόμους φοιτητές και μαθητές

ποντίκι
Συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά του σχεδίου «Αθηνά» του υπουργείου Παιδείας πραγματοποιείται σήμερα, Πέμπτη, στην Αθήνα.

Το σχέδιο είχε οριστεί να συζητηθεί εντός της ημέρας στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, ωστόσο η συζήτηση αναβλήθηκε πιθανότατα για την επόμενη Τρίτη.

Η συγκέντρωση θα γίνει έξω από το υπουργείο Παιδείας στις 12:30 το μεσημέρι και θα συμμετάσχουν 36 φοιτητικοί και σπουδαστικοί σύλλογοι από όλη την Ελλάδα.

Το σχέδιο συγχώνευσης των ΑΕΙ και ΤΕΙ έχει προκαλέσει τεράστιες αντιδράσεις τόσο ανάμεσα σε βουλευτές της τρικομματικής κυβέρνησης, όσο και ανάμεσα σε φοιτητές, σχολές και τοπικές κοινωνίες.

Παράλληλα, κινητοποιήσεις σε Αθήνα, Πειραιά και Κεφαλλονιά διοργανώνει στις 2 το μεσημέρι της Πέμπτης η Ανώτατη Συνομοσπονδία Γονέων Μαθητών Ελλάδος, διεκδικώντας μία καλύτερη μόρφωση για τα παιδιά.


Συγκεκριμένα η Συνομοσπονδία ζητεί να καλυφθούν τα εκπαιδευτικά κενά, να μη συγχωνευτούν σχολεία, να μειωθεί ο αριθμός των μαθητών ανά τάξη, να δοθεί ένα μικρογεύμα σε κάθε μαθητή σε όλα τα σχολεία και να ληφθούν μέτρα για την συντήρηση και βελτίωση των σχολικών κτιρίων.

Στις 2 το μεσημέρι θα γίνει κινητοποίηση στη συμβολή των λεωφόρων Κηφισίας και Αλεξάνδρας, στη συμβολή των οδών Γαλατσίου και Πατησίων, στον Πειραιά στην πλατεία Κοραή και στην Κεφαλλονιά στην πρώην νομαρχία στις 12 το μεσημέρι.

Δημόσιο χρέος - ιδιωτικοποιήσεις: Το «υπόδειγμα» της Βρετανίας

Γράφει:

ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Οσο περισσότερο ξεπουλούν - στη Βρετανία, στην Ελλάδα, στη Γουαδελούπη - τόσο περισσότερο το χρέος αυξάνεται!

Το δημόσιο χρέος αξιοποιείται ως πρόσχημα για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Υποτίθεται ότι με την ιδιωτικοποίηση, αφενός θα εισρεύσουν έσοδα στα ταμεία του κράτους, αφετέρου το κράτος θα απαλλαγεί από δαπάνες για τη λειτουργία των επιχειρήσεων που θα έχουν ιδιωτικοποιηθεί.



Με αυτό τον τρόπο - όπως ισχυρίζονται τα προπαγανδιστικά επιτελεία της εκποίησης - το δημόσιο χρέος θα μειωθεί και μαζί του θα εκλείψουν και τα αίτια της λιτότητας. Μέχρι τότε, όμως, και για όσο θα υπάρχει δημόσιο χρέος, η λιτότητα είναι μια «αναγκαία» πολιτική.

Επομένως - σύμφωνα με την ίδια θεωρία - είναι προς το συμφέρον του λαού που υφίσταται τη λιτότητα να γίνουν οι ιδιωτικοποιήσεις, αφού έτσι θα μειωθεί το χρέος και θα πάψει να υφίσταται τη λιτότητα.

Η ζωή τι λέει για όλα τα παραπάνω; Η ζωή λέει πως η αλήθεια - θαμμένη βέβαια από εκείνους που κανοναρχούν το δημόσιο λόγο και την ενημέρωση - είναι εντελώς διαφορετική.

Το αποδεικνύουν τα γεγονότα:

*


1) Το πιο χαρακτηριστικό ίσως παράδειγμα που αποκαλύπτει το ψεύδος της θεωρίας περί «επωφελών» ιδιωτικοποιήσεων είναι η Βρετανία.



Εδώ και 30 χρόνια η Βρετανία του κεντροαριστεροδέξιου «θατσερισμού» αποτελεί την «Μέκκα», όπου βασιλεύει η αρχή «η κοινωνία δεν είναι τίποτα, το άτομο είναι το παν». Στη θέση του «ατόμου» βάλτε τις περίφημες «αγορές».

Ας δούμε, όμως, ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτής της τριακονταετούς εφαρμογής της πολιτικής της ιδιωτικοποίησης στη Βρετανία, σχετικά με το δημόσιο χρέος της χώρας (στοιχεία ΟΟΣΑ, Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών):

α) Το 1980, τέσσερα χρόνια μετά από την έλευση του ΔΝΤ στο Λονδίνο έπειτα από πρόσκληση των Εργατικών και ένα χρόνο μετά από την άνοδο της Θάτσερ στην πρωθυπουργία, το δημόσιο χρέος της Βρετανίας βρισκόταν στο 58% του ΑΕΠ της. Το 2010, μετά από τρεις δεκαετίες ιδιωτικοποίησης των πάντων, το δημόσιο χρέος της Βρετανίας έκλεισε στο 89% του ΑΕΠ. Σήμερα ανέρχεται σε 1,5 τρισ. ευρώ και οι εκτιμήσεις της Εαρινής Εκθεσης της Κομισιόν του 2012 μιλούν για δημόσιο χρέος στη Βρετανία που το 2013 θα ξεπεράσει το 90% του ΑΕΠ.

β) Το 1980 το χρέος των νοικοκυριών στη Βρετανία ήταν στο 37% του ΑΕΠ. Το 2010 είχε τριπλασιαστείαγγίζοντας το 106% του ΑΕΠ.

γ) Το 1980 το χρέος των επιχειρήσεων στη Βρετανία ήταν στο 64% του ΑΕΠ. Το 2010 είχε διπλασιαστεί και ανήλθε στο 126% του ΑΕΠ.

δ) Συνολικά το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος της Βρετανίας ήταν το 1980 στο 160% του ΑΕΠ της. Σήμερα το συνολικό χρέος της χώρας έχει υπερδιπλασιαστεί και ξεπερνά το 400% του ΑΕΠ της.

Επαναλαμβάνουμε:

Αυτά είναι τα αποτελέσματα του μεγαλύτερου προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων όλων των εποχών που συντελέστηκε στη Βρετανία. Αυτά συμβαίνουν στη «Μέκκα» των ιδιωτικοποιήσεων. Το ξεπούλημα τριάντα χρόνων στη Βρετανία αυτό που είχε ως αποτέλεσμα δεν ήταν η μείωση του χρέους, αλλά ο πολλαπλασιασμός του.

*


2) Ας έρθουμε τώρα στην ελληνική πραγματικότητα.



Στην Ελλάδα, ειδικά από το 2000 και μετά, έχουμε ένα εκτεταμένο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων που άλλοτε βαφτίστηκε «μετοχοποίηση», άλλοτε «αποκρατικοποίηση» κι άλλοτε «αξιοποίηση» της δημόσιας περιουσίας.

Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής, που ήταν πάντα πολιτική της εκποίησης, είχαμε τα εξής:

Ξεπουλήθηκαν τα ναυπηγεία. Ξεπουλήθηκε το 90% του ΟΤΕ. Ξεπουλήθηκε το 90% του τραπεζικού τομέα.Ξεπουλήθηκε η «Ολυμπιακή». Ξεπουλήθηκαν από τους οδικούς άξονες μέχρι η διώρυγα της Κορίνθου.Ξεπουλήθηκε το 49% της ΔΕΗ. Ξεπουλήθηκε το 39% της ΕΥΔΑΠ. Ξεπουλήθηκε το 72% από τα «Ελληνικά Πετρέλαια». Ξεπουλήθηκε το 67% του ΟΠΑΠ. Ξεπουλήθηκε το 35% της ΔΕΠΑ. Ξεπουλήθηκαν το 26% τηςΕΥΑΘ, του ΟΛΠ και του ΟΛΘ. Ξεπουλήθηκε το 45% του αεροδρομίου των Σπάτων.

*

Αυτοί που τώρα εισηγούνται στον ελληνικό λαό το ξεπούλημα των πάντων και παρουσιάζουν αυτή την πολιτική ως «ελιξίριο σωτηρίας» θα πρέπει να απαντήσουν:

α) Αν όλες αυτές οι εκποιήσεις «αποτρέπουν» την εκτίναξη του δημόσιου χρέους τότε πώς εξηγείται ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας από 127 δισ. ευρώ που ήταν την 1//1/2000, παρά το ξεπούλημα που ήδη έχει συντελεστεί, παρά τις αναδιαρθρώσεις και τα κόντρα «κουρέματα», μετά και από τη σχεδιαζόμενη ολοσχερή ιδιωτικοποίηση καθετί έχει απομείνει απούλητο, να υπολογίζεται (από τους ίδιους) ότι το 2014 θα είναι στα 360 δισ. ευρώ, δηλαδή τριπλάσιο από την εποχή που το κύμα της ιδιωτικοποίησης εκδηλώθηκε ως τσουνάμι του περίφημου «εκσυγχρονισμού»;

β) Αν η ιδιωτικοποίηση «μειώνει» το χρέος, τότε γιατί, μετά από τόσες ιδιωτικοποιήσεις, το χρέος των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων στην Ελλάδα από 60 δισ. ευρώ που ήταν το 2000 έφτασε το 2009 (προ κρίσης δηλαδή) να είναι 254 δισ. ευρώ, δηλαδή τετραπλασιάστηκε;

*


Εν ολίγοις:



Αν το ξεπούλημα το κάνουν για να μειώσουν τα δημόσια χρέη

(και όχι για να ενισχύσουν την κερδοφορία της ολιγαρχίας, που της παραδίδουν να ξεζουμίζει ό,τι απέμεινε από τη δημόσια περιουσία, διασφαλίζοντας στους κεφαλαιοκράτες ασφαλείς όρους διοχέτευσης των υπερσυσσωρευμένων κεφαλαίων τους)

τότε γιατί

όσο μεγαλώνει το ξεπούλημα, τόσο μεγαλώνει και το χρέος;!

*

Συμπέρασμα:

Δεν ξεπουλούν για να «μειώσουν» το χρέος ή τα ελλείμματα.

Αντίθετα:

Οσο περισσότερο ξεπουλούν - στη Βρετανία, στην Ελλάδα, στη Γουαδελούπη - τόσο περισσότερο το χρέος αυξάνεται!

Το δημόσιο χρέος, με ή χωρίς ιδιωτικοποιήσεις, συνεχίζει να συνιστά «ξεπούλημα του κράτους», να αξιοποιείται ως ένας «από τους πιο δραστικούς μοχλούς της πρωταρχικής συσσώρευσης» του κεφαλαίου μέσα από την κλοπή του λαού αφού πρόκειται για «το μοναδικό κομμάτι του λεγόμενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού» (Καρλ Μαρξ, Το Κεφάλαιο, Α' τόμος, σελ. 779)

Επομένως, δεν ξεπουλούν λόγω του δημόσιου χρέους. Ξεπουλούν λόγω του ταξικού τους χρέους. Το ίδιο ταξικό χρέος που τους καθοδηγεί να αποστερούν το λαό από μισθούς, συντάξεις, κοινωνική φροντίδα, εργασιακά δικαιώματα, το ίδιο αυτό ταξικό χρέος τους καθοδηγεί να αποστερούν το λαό και από τη δημόσια περιουσία του.

Κωστής Παλαμάς 23 Φβρουαρίου 1943 - Α.Σικελιανού: Ηχήστε οι σάλπιγγες!

Σαν σήμερα έφυγε πριν 70 χρόνια ο Κ.Παλαμάς
Από το youtube και το διαδίκτυο διάλεξα αυτά τα 3 αφιερώματα

Στις 27 Φεβρουαρίου 1943 έφευγε από τη ζωή, σε ηλικία 84 ετών, ο σπουδαίος έλληνας ποιητής Κωστής Παλαμάς. Ήταν βαριά άρρωστος όταν τον συνάντησε ο χάρος στο σπίτι του, στην οδό Περιάνδρου 3 στην Πλάκα. Λίγες μέρες νωρίτερα, στις 9 Φεβρουαρίου του 1943, είχε πάρει τη γυναίκα του Μαρία.
Το νέο του θανάτου του επιφανέστερου ποιητή της γενιάς του 1880 κυκλοφόρησε με αστραπιαία ταχύτητα στην κατοχική Αθήνα. «Χτες βράδυ μία είδηση ακατανόητη μας ήρθε. Μία είδηση ασύλληπτη. Ο Γέρο-Παλαμάς πέθανε. Είχαμε ξεχάσει πως ήταν θνητός» γράφει στο προσωπικό της ημερολόγιο η Ιωάννα Τσάτσου.
Από νωρίς το πρωί της 28ης Φεβρουαρίου πλήθος λαού άρχισε να συγκεντρώνεται στο Α' Νεκροταφείο της Αθήνας για να αποτίσει το ύστατο χαίρε στον μεγάλο ποιητή, αλλά και για να εκφράσει τα αντικατοχικά του αισθήματα.
Στις 11 το πρωί άρχισε η νεκρώσιμος ακολουθία, χοροσταντούντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Δαμασκηνού. Ο πνευματικός κόσμος της χώρας έδωσε βροντερό «παρών»: Σπύρος Μελάς, Μαρίκα Κοτοπούλη, Κωνσταντίνος Τσάτσος, Γιώργος Θεοτοκάς, Άγγελος Σικελιανός, Ηλίας Βενέζης, Ιωάννα Τσάτσου, Γιώργος Κατσίμπαλης, κ.ά.

Άγγελος Σικελιανός

Οι επίσημες αρχές, προσπαθώντας να περιορίσουν το νόημα της παλλαϊκής συγκέντρωσης, εκπροσωπήθηκαν στην κηδεία από τον ίδιο τον δοτό πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Λογοθετόπουλο και από εκπροσώπους των γερμανικών και ιταλικών κατοχικών δυνάμεων.
Αυτό δεν απέτρεψε τη μετατροπή της κηδείας σε εκδήλωση πατριωτικής έξαρσης.
«Σε αυτό το φέρετρο ακουμπάει η Ελλάδα» είπε εύστοχα ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός (1884-1951), δίνοντας το πνεύμα ομόθυμης παρουσίας του λαού στην κηδεία. Και «με μια φωνή όσο ποτέ δυνατή» απήγγειλε το ποίημα Παλαμάς, που είχε γράψει τα χαράματα της 28ης Οκτωβρίου προς τιμήν του μεγάλου ποιητή:

“

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βογκήστε τύμπανα πολέμου... Οι φοβερές
σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !

Σ' αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα! Ένα βουνό
με δάφνες αν υψώσουμε ως το Πήλιο κι ως την Όσσα,
κι αν το πυργώσουμε ως τον έβδομο ουρανό,
ποιόν κλεί, τι κι αν το πεί η δικιά μου γλώσσα;

Μα εσύ Λαέ, που τη φτωχή σου τη μιλιά,
Ήρωας την πήρε και την ύψωσε ως τ' αστέρια,
μεράσου τώρα τη θεϊκή φεγγοβολιά
της τέλειας δόξας του, ανασήκωσ' τον στα χέρια

γιγάντιο φλάμπουρο κι απάνω από μας
που τον υμνούμε με καρδιά αναμμένη,
πες μ' ένα μόνο ανασασμόν: "Ο Παλαμάς !",
ν' αντιβογκήσει τ' όνομά του η οικουμένη !

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βογκήστε τύμπανα πολέμου... Οι φοβερές
σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !

Σ' αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα ! Ένας λαός,
σηκώνοντας τα μάτια του τη βλέπει...
κι ακέριος φλέγεται ως με τ' άδυτο ο Ναός,
κι από ψηλά νεφέλη Δόξας τονε σκέπει.

Τι πάνωθέ μας, όπου ο άρρητος παλμός
της αιωνιότητας, αστράφτει αυτήν την ώρα
Ορφέας, Ηράκλειτος, Αισχύλος, Σολωμός
την άγια δέχονται ψυχή την τροπαιοφόρα,

που αφού το έργο της θεμέλιωσε βαθιά
στη γην αυτήν με μιαν ισόθεη Σκέψη,
τον τρισμακάριο τώρα πάει ψηλά τον Ίακχο
με τους αθάνατους θεούς για να χορέψει.

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βόγκα Παιάνα ! Οι σημαίες οι φοβερές
της Λευτεριάς ξεδιπλωθείτε στον αέρα !

”

Στη συνέχεια, ο ποιητής Σωτήρης Σκίπης (1881-1952) από τους τελευταίους εκπροσώπους της Νέας Αθηναϊκής Σχολής, απήγγειλε συγκλονιστικά το ποίημα του Στον Κωστή Παλαμά.

“

Μέσ' από τα κάγκελλα τ' αόρατα
της απέραντής μας φυλακής,
μέσα στο κελί το σκοτεινό μας,
δεν εβάσταξες στον πόνο της Φυλής
κι έπεσες σα δρυς
από τα χτυπήματα
κάποιων μαύρων ξυλοκόπων
στο σκοτάδι της νυχτιάς της τραγικής,
δίχως να προσμείνεις την αχτίδα
της καινούργιας Χαραυγής.

Κι έπεσες καθώς από σεισμό
πέφτει μια μαρμάρινη κολόνα
κάποιου πανάρχαιου ναού.
Σα ναός, οπού χτυπιέται
απ' τα βόλια των βαρβάρων.
Σαν τον Παρθενώνα,
ήρωα, ποιητή του Αιώνα.

Μάτια στερεμένα από τις τόσες
συμφορές,
δάκρυα δε θα χύσουνε για Σένα.

Θα σε κλάψουνε μια μέρα
οι ίδιοι αυτοί που μας σκοτώνουν
έναν - ένα,
σαν ξυπνήσουν απ' τη μέθη τους
κι αντικρύσουν τι ερημιές
εσκορπίσανε στο διάβα τους
σ' αναρίθμητες καρδιές.

Φεύγεις, πας για το ταξίδι σου
το Αχερούσιο, το στερνό,
ω πρωτότοκε αδερφέ μας,
όμως κοίτα πώς ξοπίσω σου
οι Έλληνες σε χαιρετάνε.
Ο καθένας ένα στίχο σου
ψέλνοντας μελωδικό,
σε ξεπροβοδάνε
με τα μύρια σου τραγούδια,
που βουίζουν σα μελίσσια
πάνω απ' Απριλιού λουλούδια,
σα να προμηνάνε την Ανάσταση,
ω μεγάλε ραψωδέ μας.

”

Όταν τελείωσε η νεκρώσιμη ακολουθία, ο Σπύρος Μελάς, ο Άγγελος Σικελιανός και νέα παιδιά σήκωσαν το φέρετρο και κατευθύνθηκαν προς τον χώρο της ταφής. Την ώρα που θα εναπόθεταν το φέρετρο μέσα στη γη, πλησίασε ο αντιπρόσωπος του κατακτητή να καταθέσει στεφάνι. Τότε ο λογοτέχνης Γιώργος Κατσίμπαλης άρχισε να τραγουδά τον Εθνικό Ύμνο: «Σε γνωρίζω από την κόψη...». Ακολούθησε το συγκεντρωμένο πλήθος, «πρώτα δειλά –περιγράφει ο Κωνσταντίνος Τσάτσος– ύστερα η φωνή κατάκτησε όλον τον κόσμο, μυριόστομη. Ήταν η στιγμή η πιο συγκινητική. Ο κόσμος τραγουδούσε με πάθος. Κάποιος φώναξε “Ζήτω η ελευθερία του πνεύματος”. Αλλά ο κόσμος ήθελε ελευθερία σκέτη και φώναζε “Ζήτω η Ελευθερία”»!
sansimera.gr


ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΕΘΑΝΕ Ο Κ.ΠΑΛΑΜΑΣ
Απόψεις

"…Μια κρύα, παγερή μέρα - Φεβρουάριος ήταν του 1943 - μου είπε:
- Θέλεις να έρθεις μαζί μου, Ελισάβετ;
Και τα μάτια της ήταν κόκκινα σαν να είχε κλάψει.
- Και... και οι θείες; ρώτησα ξαφνιασμένη μ’ εκείνο το "Ελισάβετ" – Λίζα μ’ έλεγε πάντα η ΄Ολγα.
- Τα κανόνισα, μη σε νοιάζει! μου είπε. Μόνο φόρεσε το δικό μου το πανωφόρι να μην κρυώνεις. Παρακόντυνε το δικό σου.
Το πανωφόρι της το είχε φτιάξει από μια κουβέρτα, όπως έκαναν κι άλλες κοπέλες στην Κατοχή. 'Ηταν μπεζ ανοιχτό και μου έπεφτε λίγο φαρδύ και μακρύ μα το φόρεσα όλο χαρά.
- Και πού πάμε; ρώτησα.
- Στο νεκροταφείο, είπε και κοίταξε ίσια μπροστά. Πέθανε ο Κωστής Παλαμάς. Πρέπει να πάνε όλοι οι 'Ελληνες.
- Ο Μενέλαος κι ο Θεοδόσης θα έρθουν;
- Δεν ξέρω. Εγώ πάντως θα πάω.
Δε φοβόταν σαν την άλλη φορά, σ’ εκείνη τη διαδήλωση. Το βλέμμα της τώρα ήταν αλλιώτικο, σκληρό, αποφασισμένο. Κι ο κόσμος, πλήθος πολύ που είχε μαζευτεί στο νεκροταφείο, το ίδιο βλέμμα μου φαινόταν πως είχε.
Δεν ήμουν ακόμη αρκετά ψηλή και τίποτα σχεδόν δεν είδα από την πομπή που πέρασε από μπροστά μας με τον νεκρό. Μια φωνή βροντερή μόνο άκουσα:
- Σ' αυτό το φέρετρο ακουμπάει η Ελλάδα!
Κάποιος έβγαζε λόγο. Κι εγώ, μ’ όλο που δεν κρύωνα μέσα στο ζεστό πανωφόρι της 'Ολγας, ένιωθα μια παράξενη ανατριχίλα.
- Ο 'Αγγελος Σικελιανός είναι που μιλάει, έσκυψε εκείνη στ’ αυτί μου."

Απόσπασμα από το βιβλίο Τραγούδι για τρεις

"Γκριλίσματα"...

Μετά την τεράστια επιτυχία που σημείωσε το σώου Μπέπε Γκρίλο στην Ιταλία θα πρέπει να αναμένεται συνέχεια και αλλού. Να σημειώσουμε οτι το κόμμα του Γκρίλο αναδείχτηκε πρώτο κόμμα στην Ιταλία, αφού δεν ήταν συνασπισμός κομμάτων.
Αφού λοιπόν όπως λένε κάποιοι οι Αριστεροί ψηφοφόροι βρήκαν διέξοδο στο ψηφοδέλτιο των "5 αστέρων", κάτι τέτοιο δεν μπορεί να μείνει ανεκμετάλλευτο.
Θα πρέπει να αναμένονται στρατιές σώουμεν, κωμικών, ηθοποιών, ζογκλέρ κλπ που θα δοκιμαστούν και θα προσπαθήσουν να δώσουν λίγη χαρά στο γκρίζο πολιτικό τοπίο και φυσικά στον καπιταλισμό που ζορίζεται άγρια.

Ιδέες για ανάπτυξη - Για έναν άλλο διαφορετικό κόσμο

Ποινικές διώξεις ετοιμάζονται για όσους χρωστούν πάνω από 5000 ευρώ.
Έτσι ακούγεται σήμερα, μαζί με την πληροφορία ότι σε πρώτη φάση αυτοί είναι αν άκουσα καλά 60000. Μόνο; Κι αν είναι τόσοι μόνο, θα τα κατοστήσουν σύντομα.
Οπότε;
Ε απλό δεν είναι; Αφου δεκάδες χιλιάδες ετοιμάζουν βαλιτσάκι για φυλακή, τι πρέπει να γίνει;
Να φτιάξουμε φυλακές! Να πεδίο δόξης λαμπρό για την ανάπτυξη και τις κατασκευαστικές εταιρείες.
Τα σπίτια δεν τα αγοράζει πια΄κανείς, τα σχολεία είναι πολλά και άχρηστα αφού δεν έχουμε ανάγκη από άλλους εξειδικευμένους, δρόμους δε χρειαζόμαστε αφού τα αυτοκίνητα ως γνωστό δε δουλεύουν χωρίς βενζίνη, επομένως η μόνη χρήσιμη κατασκευή με μέλλον "ανάπτυξης" είναι οι φυλακές.
Φυσικά γύρω από τις φυλακές θα δημιουργηθούν νέες "ανάγκες". Θα χρειαστούν φύλακες, ρουφιάνοι, συστήματα παρακολούθησης κλπ.
Και πρίν απο αυτό εισπρακτικοί μηχανισμοί, μηχανισμοί τρομοκράτησης για να πληρώσουν όσοι χρωστάνε, μηχανισμοί παρακολούθησης όσων ετοιμάζονται να αντιδράσουν και όλα αυτά τα "αναγκαία" και χρήσιμα.
Υπάρχει λοιπόν πεδίο για ανάπτυξη η όχι;
Είναι να μην είσαι αισιόδοξος μετά από όλα αυτά;

Μην πολυγελάμε, γιατί βλέποντας κάτι περίπου γελοίες αμερικανιές, ταινίες τύπου "Demolition man" κλπ. κάτι τέτοιο έχουν στο νού τους και μάλιστα το δουλεύουν ήδη.
Σίγουρα σκέφτονται κοινωνίες και κόσμους φυλακές που θα ελέγχουν απόλυτα τα πάντα με δεδομένη την ανάπτυξη των τεχνολογιών και  φυσικά τον πολλαπλασιασμό των υποταγμένων. Κοινωνίες όπου οι υποταγμένοι που θά έχουν κάποια "ζωή", θα απεχθάνονται, θα πολεμούν και θα καρφώνουν τους εξαθλιωμένους που θα είναι κίνδυνος για το λαμπρό τους κόσμο.
Για να μην τους βγει, ας βγούμε από το καβούκι λοιπόν κι ας δούμε που υπάρχει απλωμένο χερι για αγωνα.


Υ.Γ.Εννοειται πως σε τέτοιες κοινωνίες κομμουνιστικά κόμματα δε χωράνε. Είναι επικίνδυνα μικρόβια που χαλάνε τα γρανάζια της μηχανής και πρέπει να εξοντώνονται όσο υπάρχει χρόνος. Γι αυτό άλλωστε μεριμνά εκ των πρωτέρων γι αυτό η ΕΕ. Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν... φτιάχνουν νόμους.
Των ακόμα πιο φρονίμων φτιάχνουν και κόμματα.
Να, ας πούμε στην Ιταλία δεν έχουν μείνει παρά κάτι ελάχιστα ρινίσματα κομμουνιστών. Με τη βοήθεια μάλιστα και των ανοιχτόμυαλων "ανανεωτών" τα πραγματα εκεί πήγαν μια χαρά.

Ουγγαρία: Αυτοί που σκοτώνουν το λαό, κατηγορούν τους κομμουνιστές για εγκλήματα

902.gr

Το έμβλημα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Ουγγαρίας


Η πολιτική ηγεσία της Ουγγαρίας συγκεντρώθηκε τη Δευτέρα στη Βουδαπέστη για να «αποτίσει φόρο τιμής σε όσους έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης από το κομμουνιστικό καθεστώς, την περίοδο 1948-1989». Πύρινοι αντικομμουνιστικοί οι λόγοι του πρωθυπουργού, αλλά και του προέδρου του αντιπολιτευόμενου «σοσιαλιστικού» κόμματος για την «τυραννία» και τα «εγκλήματά» της, μεταξύ αυτών και του «εξαναγκασμού χιλιάδων ανθρώπων σε εγκλεισμό σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας»...

Ποιοι όμως αλήθεια μιλούν για «τυραννία» και τα «εγκλήματα του κομμουνισμού»; Είναι αυτοί που (και) στην Ουγγαρία εξαπολύουν σφοδρή επίθεση στο λαό της χώρας. Είναι το πολιτικό προσωπικό των αστών που υπηρετεί με αξιοσημείωτη προσήλωση την αποστολή κατασυκοφάντησης του σοσιαλισμού (και βεβαίως δεν αρκείται σε λόγια), ενθαρρυμένο είναι η αλήθεια απ' την αντικομμουνιστική εκστρατεία της ΕΕ, του Συμβουλίου της Ευρώπης και άλλων ιμπεριαλιστικών οργανισμών. Όλοι αυτοί διώκουν οτιδήποτε θυμίζει σοσιαλισμό... Ακόμα και τα αγάλματα έχουν αφαιρεθεί από διάφορα σημεία της χώρας και έχουν «εγκλειστεί» σε ειδικό πάρκο. Απαγορεύτηκαν κομμουνιστικά σύμβολα, όπως το σφυροδρέπανο, προχώρησε η εξομοίωση των εγκλημάτων του φασισμού με τα υποτιθέμενα «εγκλήματα του κομμουνισμού», ενώ επιβάλλονται ποινές σε όποιον αρνηθεί ότι υπήρξαν.

Η επίθεση στο σοσιαλισμό που γνώρισε η ανθρωπότητα συμβαδίζει με την επίθεση στο λαό της χώρας απ' τους αντικομμουνιστές πολιτικούς εκπροσώπους της αστικής τάξης της Ουγγαρίας. Όσες κατακτήσεις απολάμβανε ο λαός σαρώνονται, ενώ οι αστοί απολαμβάνουν νέα προνόμια. Οι μισθοί σφαγιάζονται, δημόσιοι υπάλληλοι απολύονται, τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης αυξάνονται στα 65 χρόνια όταν το προσδόκιμο ζωής για τους άνδρες είναι μόλις τα 70 χρόνια. Οι ώρες εργασίας επίσης αυξάνονται, μειώνονται τα επιδόματα ασθενείας και αναπηρίας, όπως και η διάρκεια της επιδότησης ανεργίας, αυξάνονται οι φόροι, προχωράνε οι ιδιωτικοποιήσεις και δεν έχει τέλος ο κατάλογος των «εγκλημάτων» σε βάρος του λαού.Αντικομμουνισμός και αντιλαϊκή επίθεση πάνε μαζί.

Όλα αυτά θα μπορούσε κανείς και να τα υποθέσει γνωρίζοντας απλά και μόνο ότι η Ουγγαρία είναι στην ΕΕ, άρα προωθεί την αντιλαϊκή της στρατηγική, ενώ επιπλέον δανειοδοτείται απ' το ΔΝΤ και εφαρμόζει πρόγραμμα λιτότητας. Μόνο που η κτηνωδία της αστικής εξουσίας, που έχει το θράσος να αφορίζει το σοσιαλισμό, δεν σταματά σ' αυτά. Η Ουγγαρία είναι η χώρα όπου ζυμώνεται η ιδέα δημιουργίας στρατοπέδων συγκέντρωσης ...ανέργων που θα δουλεύουν σε βαριές χειρωνακτικές εργασίες, με αποδοχές πείνας, μακριά απ' τον τόπο διαμονής τους και θα φυλάσσονται από συνταξιούχους αστυνομικούς.
Είναι η χώρα που οι άστεγοι, που ολοένα πληθαίνουν, τιμωρούνται κιόλας και καλούνται να πληρώσουν πρόστιμα επειδή είναι ...άστεγοι. Για να τα αποφύγουν, πρόχειρα καταλύματα έχουν στηθεί στα δάση στις περιφέρειες της Βουδαπέστης, όπου ολόκληρες οικογένειες ζουν σε καλύβες φτιαγμένες από χαρτόνι και ξύλο, ενώ σε κάθε μεγάλη πόλη της Ουγγαρίας αρκετές οικογένειες ζουν σε εγκαταλειμμένα σπίτια χωρίς ηλεκτρισμό και θέρμανση.
Είναι η χώρα όπου η ανεργία θερίζει, ενώ το 15% περίπου του πληθυσμού ζει με μηνιαίο εισόδημα κάτω από 200 ευρώ. Σχεδόν τέσσερα εκατομμύρια ζουν με εισόδημα 250 ευρώ το μήνα. Πρόσφατα, δημοσιεύματα ανέφεραν πως πάνω από 100.000 παιδιά στην Ουγγαρία είναι υποσιτισμένα. Περίπου 20.000 από αυτά δε λαμβάνουν αρκετό φαγητό για την επιβίωσή τους. Είναι η χώρα που τα δημόσια σχολεία βρίσκονται σε τραγική κατάσταση, αδυνατούν να πληρώσουν λογαριασμούς και μένουν δίχως θέρμανση.

Αυτοί που υλοποιούν την πολιτική που έχει διαμορφώσει αυτήν την κατάσταση για το λαό, μιλούν για τα «εγκλήματα του κομμουνισμού»... Είναι ώρα να βγουν τα απαραίτητα συμπεράσματα...