Β.Ι.ΛΕΝΙΝ Για το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης

Δεν είναι δυνατή η εξάλειψη των τάξεων, χωρίς τη δικτατορία της καταπιεζόμενης τάξης, του προλεταριάτου. Δεν είναι δυνατή η ελεύθερη ένωση των εθνών στο σοσιαλισμό, χωρίς μια λίγο - πολύ μακρόχρονη, επίμονη πάλη των σοσιαλιστικών Δημοκρατιών ενάντια στα οπισθοδρομικά κράτη

Τo Kόμμα μας έχει δεχτεί πολλές κατηγόριες από εχθρούς και «φίλους» για ζητήματα που έχουν σχέση με την πολιτική του για την Ευρωπαϊκή Ενωση, για τη «νομοτελειακή αναγκαιότητα», όπως την ονομάζουν, των περιφερειακών «ενοποιήσεων». Φυσικά, οι συζητήσεις, οι αναζητήσεις και η πολεμική γύρω από τέτοιες ή άλλες απόψεις δεν είναι καινούριες. Εμφανίζονται και εξελίσσονται από τότε που ο καπιταλισμός πέρασε από το προμονοπωλιακό του στάδιο στο μονοπωλιακό, τελευταίο και ανώτατο στάδιο του καπιταλιστικού συστήματος, πριν αντικατασταθεί από το σοσιαλισμό. Από τις αρχές του 20ού αιώνα, οι κομμουνιστές είχαν να αντιμετωπίσουν διάφορες απόψεις και ιδέες εχθρικές προς το εργατικό κίνημα. Ηταν, επομένως, αντικείμενο ιδεολογικής πάλης των κομμουνιστών ενάντια σε εχθρικές ιδεολογικοπολιτικές απόψεις στις αρχές του 20ού αιώνα. Την πάλη διεξήγαγε ο Β. Ι. Λένιν. Τηρουμένων των αναλογιών φυσικά και των συνθηκών, έχει αξία να παρακολουθήσουμε πώς προσέγγισε το συγκεκριμένο ζήτημα. Γι' αυτό αναδημοσιεύουμε όλο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Σοτσιαλντεμοκράτ», αρ. φύλλου 44, στις 23 Αυγούστου του 1915, και τιτλοφορείται «ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΤΩΝ ΕΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ» («Απαντα», 5η έκδοση, «ΣΕ», τόμος 26, σελίδες 359-363). Αξίζει να το παρακολουθήσουμε και για έναν ακόμη λόγο: Απαντά όχι μόνο στους οικονομικούς και πολιτικούς κύκλους των επιχειρηματιών, της άρχουσας τάξης και των κομμάτων του συστήματος, αλλά και σε όσους ονειρεύονται μια Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ), με πραγματική σύγκλιση των οικονομιών των κρατών - μελών της, μια ΕΕ με «κοινωνικό πρόσωπο», που «ο άνθρωπος θα είναι πάνω από τα κέρδη» σαν τους οπορτουνιστές του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.



Ας το παρακολουθήσουμε:

Στη «Σοτσιάλ - Ντεμοκράτ», αρ. φύλ. 40, ανακοινώσαμε ότι η Συνδιάσκεψη των Τμημάτων Εξωτερικού του κόμματός μας αποφάσισε να αναβάλει το ζήτημα του συνθήματος «Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», ωσότου συζητηθεί στον Τύπο η οικονομική πλευρά του.



Η συζήτηση που έγινε πάνω σ' αυτό το ζήτημα στη συνδιάσκεψή μας πήρε μονόπλευρα πολιτικό χαρακτήρα. Αυτό εν μέρει ίσως να οφείλεται στο γεγονός ότι στη διακήρυξη της Κεντρικής Επιτροπής το σύνθημα αυτό διατυπώνεται καθαρά σαν πολιτικό («το άμεσο πολιτικό σύνθημα...» - λέει η διακήρυξη) και, ταυτόχρονα, δε διατυπώνεται μόνο το σύνθημα των δημοκρατικών Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, μα και υπογραμμίζεται ειδικά ότι «χωρίς την επαναστατική ανατροπή της γερμανικής, της αυστριακής και της ρωσικής μοναρχίας» το σύνθημα αυτό είναι παράλογο και απατηλό.

Δε θα ήταν καθόλου σωστό

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ Γ. ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ: Επιβεβαιώνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε τη βρώμικη δουλειά σε βάρος του λαού

Μια ακόμα επιβεβαίωση στο γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε να φέρει σε πέρας τη βρώμικη δουλειά που δεν μπορούσαν οι προκάτοχοί του, δίνει η ομολογία 

Βαρουφάκη...

Την ομολογία ότι οι εκπρόσωποι των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών επέλεξαν να στηρίξουν την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, όταν διαπίστωσαν ότι η προηγούμενη κυβέρνηση «δεν τράβαγε», με στόχο να ψηφιστεί τρίτο μνημόνιο και να θεσμοθετηθούν αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις, έκανε ο πρώην υπουργός Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκης, σε συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ.



Είπε επί λέξει: «... η ιστορία ξεκινάει από τον Ιούνιο 2014 όταν ο κ. Σόιμπλε και κάποια κομβικά στοιχεία αν θέλετε της τρόικας έχασαν την εμπιστοσύνη τους στον κ. Σαμαρά. Ηξεραν ότι χρειάζεται ένα 3ο μνημόνιο, δεν εμπιστεύονταν μετά τις ευρωεκλογές ιδίως, παρά το δώρο της δήθεν εξόδου στις αγορές του Απριλίου, είδαν ότι η ΝΔ δεν τράβαγε και αποφάσισαν να διακινδυνεύσουν με μια ανατροπή του κ. Σαμαρά ή να αφήσουν τον κ. Σαμαρά στην τύχη του, ώστε να εκλεγούμε εμείς και να γίνει αυτό που έγινε, να περάσει το 3ο μνημόνιο με 250 ψήφους».

Η συγκεκριμένη ομολογία - που μάλλον είναι το μοναδικό νέο που ακούστηκε στη συγκεκριμένη συνέντευξη - ανεξάρτητα από το εάν την υιοθετεί κάποιος ή όχι, εάν συνδυαστεί με τα πεπραγμένα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, επιβεβαιώνει πως πράγματι ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε να φέρει σε πέρας τη βρώμικη δουλειά που δεν μπορούσαν λόγω πολιτικών συγκυριών να φέρουν σε πέρας προηγούμενες αστικές κυβερνήσεις.

Επιπλέον, ο Γ. Βαρουφάκης σκιαγράφησε τις αντιθέσεις στο εσωτερικό της ΕΕ, έκφραση ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών και αντιθέσεων, αλλά και εντός της κυβέρνησης ενόσω διαρκούσε η διαπραγμάτευση με την ΕΕ. Παραδέχτηκε ότι υπήρξε ένα «Plan X» της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για την περίπτωση που αυτή δεχόταν πιέσεις, από τη Γερμανία κυρίως, για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ. Εντούτοις το σχέδιο - που περιελάμβανε κατά βάση αναδιάρθρωση των ελληνικών ομολόγων αξίας 27 δισ. ευρώ που κατέχει η ΕΚΤ και ενεργοποίηση ενός παράλληλου συστήματος πληρωμών - δεν στηρίχθηκε μέχρι τέλους απ' την κυβέρνηση. Και πρόσθεσε ότι «το παράλληλο σύστημα πληρωμών ο πρωθυπουργός το σκέφτηκε, υπήρξε αρνητική αντίδραση στην πρότασή μου από τον κ. Δραγασάκη, ο πρωθυπουργός το σκέφτηκε πολύ συγκροτημένα και τον είδα να προβληματίζεται ιδιαίτερα τι θα έκανε και, τελικά, αποφάσισε να πάει με την εισήγηση του κ. Δραγασάκη και να απορρίψει τη δική μου».

Ο Γ. Βαρουφάκης αρνήθηκε ότι υπήρξε σχέδιο για διπλό νόμισμα, αλλά επιβεβαίωσε ότι εξέταζε ένα σύστημα εξωτραπεζικών ηλεκτρονικών συναλλαγών για την αντιμετώπιση της τραπεζικής αργίας. Υποστήριξε ακόμα ότι ενώ εκείνη την περίοδο η Αθήνα είχε έλθει σε συμφωνία με την Κίνα για δανειακή στήριξη, η συμφωνία «ανετράπη (...) με ένα τηλεφώνημα από το Βερολίνο».

Σε ό,τι αφορά στο δημοψήφισμα ανέφερε πως η απόφαση πάρθηκε απ' τον Αλ. Τσίπρα μετά τις διαπραγματεύσεις κορυφής στις Βρυξέλλες στα τέλη Ιούνη, οι οποίες ναυάγησαν παρά το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός«ουσιαστικά αγνοώντας τις δικές μου εισηγήσεις τα είχε αποδεχθεί σχεδόν όλα». Πρόσθεσε πως η συμμετοχή του στην κυβέρνηση κρίθηκε το βράδυ του δημοψηφίσματος όταν ο πρωθυπουργός του«εκδήλωσε την απόφασή του να συνθηκολογήσει» και δέχτηκε τις προτάσεις των «θεσμών».

Αντιδράσεις από την κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα

Κυβερνητικές πηγές σχολίαζαν σχετικά με τη συνέντευξη του Γ. Βαρουφάκη ότι «η αξιοπιστία των επιλογών του κ. Βαρουφάκη στη διαπραγμάτευση έχει κριθεί σε όλα τα επίπεδα», επικαλούμενες το ότι οι εκλογές που ακολούθησαν έγιναν με γνωστή τη συμφωνία για τους πολίτες.

Από την πλευρά του, σχολιάζοντας τις δηλώσεις Βαρουφάκη, ο εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ, Γ. Κουμουτσάκος, επέμενε με δηλώσεις του ότι «ο κ. Τσίπρας και ο κ. Βαρουφάκης μαζί διαπραγματεύτηκαν. Μαζί διαχειρίστηκαν το ζωτικό θέμα της ελληνικής οικονομίας και επομένως την τύχη της χώρας και την καθημερινότητα των Ελλήνων. Μαζί οδήγησαν στα σημερινά οικονομικά αδιέξοδα, όπως το ασφαλιστικό. Το θέμα που έχει προκύψει με τη χθεσινή μαρτυρία - απολογία του πρώην υπουργού Οικονομικών και στενού συνεργάτη του κ. Τσίπρα, είναι πολύ σοβαρό (...) περιμένουμε συγκεκριμένη απάντηση από τον κ. Πρωθυπουργό».

Η δε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Φ. Γεννηματά, δήλωσε ότι «η πρόταση της Δημοκρατικής Συμπαράταξης για σύσταση εξεταστικής επιτροπής που θα εξετάσει από το 2000 έως και σήμερα πώς φτάσαμε ως εδώ, αποκτά νέο ενδιαφέρον μετά τα όσα αποκαλυπτικά ακούσαμε και χτες βράδυ από τον κ. Βαρουφάκη (...) Περιμένουμε τη στάση του κ. Τσίπρα και της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας (...) Επίσης με ενδιαφέρον περιμένουμε αν θα στηρίξει την πρόταση για εξεταστική επιτροπή, η ΝΔ με το νέο της αρχηγό κ. Μητσοτάκη».

Το Ποτάμι, εξάλλου, σε ανακοίνωσή του, αναφέρει ότι «οι αποκαλύψεις για την ανευθυνότητα, την προχειρότητα, τον ερασιτεχνισμό και την ανικανότητα του καθεστώτος ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν έχουν τέλος». Ζητά από τον ίδιο τον Αλ. Τσίπρα «να δώσει εξηγήσεις» για το λεγόμενο «plan x» και καλεί όλους στο ΣΥΡΙΖΑ «να συναισθανθούν το τίμημα του απομονωτισμού και της έπαρσης. Ακόμη και την ανεπάρκειά τους».

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Σε ποιον ανήκει αυτό το κράτος;

Συνέβη στην πρώτη μαζική διαμαρτυρία του 2016. Οι συνταξιούχοι και άλλες κοινωνικές δυνάμεις διαδήλωναν έξω από το Μέγαρο Μαξίμου ενάντια στο νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο που προβλέπει νέες περικοπές σε συντάξεις και πρόνοια. Διαδηλωτές από το κέντρο της Αθήνας προσπάθησαν να συμπαρασταθούν και οι αστυνομικές δυνάμεις επιτέθηκαν αδιάκριτα σε ηλικιωμένους και νέους κάνοντας χρήση χημικών, χειροβομβίδας κρότου-λάμψης προκαλώντας τραυματισμούς σε διαδηλωτές.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει σε παρόμοιες περιπτώσεις, ανεξάρτητα αν στην κυβέρνηση βρίσκεται η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ ή κάποιος συνδυασμός αστικών κομμάτων.

Τι προβάλλεται από τους πολιτικούς και τα ΜΜΕ

Τόσο τα ιδιωτικά όσο και τα κρατικά κανάλια σ΄ αυτές τις περιπτώσεις προβάλλουν το “χάος” που προκαλείται, τις συνέπειες για τα καταστήματα και τους περαστικούς, αποσπούν δηλώσεις “από όλες τις πλευρές” και προβάλλουν αναλύσεις-συζητήσεις “ειδικών” επί του θέματος.

Διαμαρτύρονται, κλαίνε και οδύρονται οι τηλεπαρουσιαστές για τις επιθέσεις σε ηλικιωμένους, σε αναξιοπαθούντες και καταγγέλλουν τη σκληρότητα των οργάνων της τάξης, την αναλγησία και την ανευθυνότητα υπουργών και δικαιολογούν τη σκληρότητα προβάλλοντας την αναγκαιότητα εφαρμογής του νόμου και της τάξης. Οι “νυν” κυβερνητικοί εκπρόσωποι ρίχνουν το ανάθεμα στους “τέως” και οι “τέως” καταγγέλλουν την ανικανότητα των “νυν”. Εξαιρέσεις δεν υπάρχουν.

Αποκρύπτεται η ουσία

Σε κάθε περίπτωση αποκρύπτονται συστηματικά μερικές αλήθειες.


Ότι η εργασία δεν είναι ευκαιρία αλλά δικαίωμα, η ασφάλιση και η κοινωνική πρόνοια δεν είναι ελεημοσύνη αλλά ένα από τα ανθρώπινα δικαιώματα, που στην εποχή μας καρατομούνται.


Ότι οι ασφαλιστικές εισφορές, που πληρώνουν οι εργοδότες δεν είναι εισφορές των εργοδοτών αλλά απλήρωτη εργασία των εργαζομένων, που παρακρατούν οι εργοδότες.


Οι ασφαλιστικές εισφορές που πλήρωσαν με το αίμα τους οι εργαζόμενοι και τα αποθεματικά των ταμείων των εργαζομένων λεηλατήθηκαν με “νόμιμο” τρόπο.

Η απλή λογική λέει ότι αν δεν υπήρχε η τεράστια και συστηματική κλοπή του λαϊκού ιδρώτα, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι και οι εργαζόμενοι δεν θα έβγαιναν καθημερινά στους δρόμους διεκδικώντας το αυτονόητο. Θα μπορούσαν να απολαύσουν τους καρπούς του μόχθου τους, τις πολιτιστικές αξίες όλης της ανθρωπότητας,τις αληθινές χαρές της ζωής.

Σε ποιον ανήκει αυτό το κράτος

Στην παραπάνω επίθεση των αστυνομικών δυνάμεων ένας πασίγνωστος δημοσιογράφος σχολίασε κυνικά στην τηλεόραση την επίθεση που δέχθηκαν οι διαδηλωτές με χημικά ως εξής: “Το κράτος επεμβαίνει για να επιβάλει την τάξη, είτε υπάρχει δεξιά είτε υπάρχει αριστερή κυβέρνηση.”

Από τη σκοπιά του ο δημοσιογράφος είχε απόλυτο δίκιο. Άθελά του επιβεβαίωσε τη γνωστή μαρξιστική αλήθεια”: Το κράτος είναι εργαλείο στα χέρια της άρχουσας τάξης, της τάξης δηλαδήπου έχει στα χέρια της την οικονομική εξουσία του τόπου. Στον τόπο μας αυτή είναι η αστική τάξη, αυτό που λέμε “κεφάλαιο”. 

Οι κυβερνήσεις λοιπόν, είτε δεξιές είτε αριστερές αποτελούν την κυβερνητική εξουσία και όχι την οικονομική εξουσία. Εκπροσωπούν την οικονομική εξουσία και διαχειρίζονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τα συμφέροντά της.

Να λοιπόν, που αυτή η ομολογία του δημοσιογράφου λύνει πολλά “αινίγματα”:


Γιατί ξεπουλιούνται τα αποθεματικά των ταμείων των εργαζομένων; Διότι δεν τα διαχειρίζονται οι ίδιοι οι εργαζόμενοι αλλά κυβερνήσεις που εκπροσωπούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου.


Γιατί αυξάνεται η ανεργία; Διότι την αύξηση της παραγωγικότητας δεν την καρπώνονται οι ίδιοι οι εργαζόμενοι αλλά οι ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής (τραπεζών, εργοστασίων, φυσικού πλούτου κλπ)


Γιατί από το 1821 μέχρι σήμερα, είτε δεξιές είτε αριστερές είναι οι εκλεγμένες από το λαό κυβερνήσεις, ο λαός διαρκώς πληρώνει κάποιο χρέος και ποτέ δεν ξεχρεώνει; Διότι δεν παίρνει ο ίδιος ο λαός στα χέρια του την οικονομική εξουσία του τόπου.


Γιατί τρώνε ξύλο από τις δυνάμεις ασφαλείας αυτοί που διεκδικούν τα δικαιώματά τους; Διότι οι δυνάμεις ασφαλείας είναι εργαλείο του κράτους του κεφαλαίου, που προστατεύει την εξουσία του.

Για να γλυτώσει λοιπόν ο λαός από τα βάσανά του πρέπει να πάρει ο ίδιος στα χέρια του την οικονομική εξουσία του τόπου. Νάρθουν τα πάνω κάτω. Αλλιώτικα όταν ζητά το δίκιο του θα τρώει ξύλο, θα πνίγεται στα δακρυγόνα και θα υφίσταται ότι προβλέπει “ο νόμος και η τάξη”.

Για τέτοια αινίγματα μιλάει και το παλιό τραγούδι “Στη Νέα Σμύρνη μια γριά” των Κ.Χ Μύρη- Γ. Μαρκόπουλου

Στη Νέα Σμύρνη μια γριά

απ' τα χωριά της Προύσας

-νοικοκυρές το νου σας-

μαζεύει γέρους και παιδιά

τριγύρω στο ντιβάνι

κι αινίγματα τους βάνει.

Ποιος είναι αυτός που περπατεί στα τέσσερα καβάλα

με ήλιο και ψιχάλα

κρατεί στο χέρι το σπαθί φορεί λουριά στα στήθια

και λέει παραμύθια.

Εκεί στα παραπήγματα

πες το να μην το πω

θα λύσουν τα αινίγματα

και θα γενεί κακό.

διότι

Γερμανία: Από το 1918 στο 1920. H επανάσταση κι η αντεπανάσταση

lenin reloaded

Γερμανία: Από το 1918 στο 1920. H επανάσταση κι η αντεπανάσταση (πρώτο μέρος)

(Να διαβαστεί σε συνάρτηση με το δεύτερο μέρος του άρθρου του Χ. Μπαλωμένου στην ΚΟΜΕΠ).

Εξεγερμένοι ναύτες, Wilhelmshaven, Οκτώβρης 1918Οι ναυτικές εξεγέρσεις

Τον Σεπτέμβρη του 1918, η κατάσταση στο μέτωπο έδειχνε αδιέξοδη για την Γερμανία.Στις 3 Οκτωβρίου, και αφού έχει ζητήσει ανακωχή, ο Κάιζερ Βίλχελμ ο ΙΙ διορίζει τον Πρίγκηπα Μαξιμιλιανό του Μπάντεν ως Αυτοκρατορικό Καγκελάριο. Το Κόμμα των Σοσιαλδημοκρατών, με επικεφαλής τον Φίλιπ Σάιντεμαν, λαμβάνει μέρος στην κυβέρνηση Μαξιμιλιανού. Καθώς ο στρατός αναμένει το τέλος του πολέμου, μαθαίνεται πως θα διαταχθεί νέα ναυτική εκστρατεία του στόλου στο Κίελο.Οι ναύτες εξεγείρονται. Η εξέγερση ξεκινά στο Wilhemshaven, στα τέλη του Οκτώβρη. Είμαστε μόλις ένα χρόνο μετά την Οκτωβριανή επανάσταση στη Ρωσία, ενώ κανείς δεν έχει ξεχάσει ότι η εξέγερση στην ίδια χώρα το 1905 έχει ξεκινήσει από εξοργισμένα μέλη του πολεμικού ναυτικού.

Afanasi Matushenko, Αρχηγός της εξέγερσης στο θωρηκτό Ποτέμκιν, 1905


Όταν φυλακίζονται 47 ναύτες που θεωρούνται υπαίτιοι της εξέγερσης στο Wilhelmshaven κατά τη διάρκεια ασκήσεων στο κανάλι του Κίελου, ξεκινούν νέες αναταραχές, με εμπλοκή του Ανεξάρτητου Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και του SPD. Στις 3 Νοέμβρη του 1918, χιλιάδες μαζεύονται για να διαδηλώσουν για "Ειρήνη και ψωμί", καθώς και για απελευθέρωση των φυλακισμένων ναυτών.


Εξέγερση στο Κίελο, 1918


Ανοίγεται πυρ κατά των διαδηλωτών. 7 σκοτώνονται. 29 τραυματίζονται από τα πυρά. Κάποιοι, που έχουν οπλισμό, ανταποδίδουν το πυρ. Ο διοικητής που διέταξε το πυρ τραυματίζεται ο ίδιος σοβαρά.

Οπλισμένοι στασιαστές στο Κίελο, Νοέμβρης 1918


Στις 4 του Νοέμβρη, η πόλη γεμίζει από τους εξεγερμένους. Οι φυλακισμένοι ελευθερώνονται. Εργάτες και στρατιώτες, με αριθμητική δύναμη 40.000, αποκτούν τον διοικητικό έλεγχο στην πόλη. Δυο μέρες μετά, πέφτει και το Wilhelmshaven. Εκδίδεται κείμενο 14 απαιτήσεων των εξεγερμένων, κυρίως για ελευθερία Τύπου, απελευθέρωση κρατουμένων για απείθεια, εξουσία του στρατιωτικού συμβουλίου, ειρήνη. Καταφθάνει ο Νόσκε και, βασιζόμενος στην εμπιστοσύνη στους Σοσιαλδημοκράτες, επιβάλλει την ειρήνη και την ηρεμία στην πόλη.

Η ομιλία του Καρλ Λίκμπνεχτ στο Βερολίνο, τέλη 1918


Η ώρα του Έμπερτ

Μέχρι τις 7 Νοέμβρη, η εξέγερση έχει απλωθεί μέσα από αντιπροσωπείες σε όλες τις παραλιακές πόλεις της χώρας, όπως και στη Φραγκφούρτη, το Μόναχο, το Ανόβερο και το Μπρούνσβικ. Στο Μόναχο, το "Συμβούλιο Εργατών και Στρατιωτών" αναγκάζει τον Λουδοβίκο τον 3ο, τελευταίο βασιλέα της Βαυαρίας, σε παραίτηση. Στις 9 Νοέμβρη, και προκειμένου να ελέγξει την κατάσταση, ο αρχηγός των Σοσιαλδημοκρατών Έμπερτ ζητά να διοριστεί Καγκελάριος. Την προηγούμενη, ο Καρλ Λίμπκνεχτ, που έχει βγει από τη φυλακή, ιδρύει την Λίγκα των Σπαρτακιστών στο Βερολίνο. Ο Σάιντεμαν μαθαίνει πως ο Λίμπκνεχτ έχει στόχο να ανακηρύξει την ίδρυση Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας στη χώρα, βγαίνει εσπευσμένα στο μπαλκόνι του Ράιχσταγκ για να προλάβει την κατάσταση, και ανακηρύσσει Δημοκρατία χωρίς καν να έχει συμβουλευτεί τον Έμπερτ. Σχεδόν την ίδια ώρα, πάλι στο Βερολίνο, ο Λίμπκνεχτ ανακηρύσσει την χώρα Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Στις 8 το βράδι της 9ης Νοέμβρη, της ίδιας μέρας των αντιφατικών διακηρύξεων Σάιντεμαν και Λίμπκνεχτ, 100 επαναστατικοί φρουροί εισβάλλουν στο Ράιχσταγκ και ανακοινώνουν εκλογές, σε μια απόπειρα να πάρουν πίσω την πρωτοβουλία από τον Έμπερτ και το SPD.

Ο Φρίντριχ Έμπερτ


Ο Έμπερτ, συνειδητοποιώντας ότι δεν μπορεί να σταματήσει τις εκλογές, συγκεντρώνεται στο να τις ελέγξει. Αρχικά, πετυχαίνει το κόμμα του να έχει συμμετοχή 50% σε όλα τα επαναστατικά συμβούλια και σώματα που δημιουργούνται. Κατόπιν, έρχεται σε συννενόηση κρυφά με τον στρατηγό Βίλχελμ Γκρένερ και καταστρώνουν σχέδιο δράσης ενάντια στα συμβούλια, ώστε να αποφευχθεί μια κατάληξη παρόμοια με αυτή των επαναστατικών Σοβιέτ. Με πρωτοβουλία των Ανεξάρτητων Σοσιαλδημοκρατών, ξεκινά συζήτηση για τις "κοινωνικοποιήσεις", με συμμετοχή και του Καρλ Κάουτσκι στην σχετική επιτροπή. Οι συζητήσεις δεν καταλήγουν πουθενά μέχρι τις 7 Απριλίου του 1919, όταν και η επιτροπή σταματά να συνέρχεται. Στη διοίκηση, το SPD, υπό τις οδηγίες του Έμπερτ, συνεργάζεται με τις παλιές αρχές και όχι με τα νέα Εργατικά και Στρατιωτικά Συμβούλια. Σε αρκετές όμως πόλεις, τα Εργατικά και Στρατιωτικά Συμβούλια συλλαμβάνουν τους υπαλλήλους του Κάιζερ. Στο Αμβούργο και στη Βρέμη ιδρύονται "Κόκκινες Φρουρές" για την προστασία της επανάστασης. Η Εκτελεστική Επιτροπή των νέων Συμβουλίων αποφασίζει γενική πανεθνική συνέλευση για τις 16 Δεκέμβρη 1918. Την προηγούμενη, ο Έμπερτ, σε συνεργασία με τον Γκρένερ, στέλνει στρατό στο Βερολίνο για να παρεμποδίσει την συνέλευση. Οι στρατιώτες, που αναζητούν να συλλάβουν την Εκτελεστική Επιτροπή των Συμβουλίων, ανοίγουν πυρ εναντίον άοπλων ερυθροφρουρών (συνδεδεμένων με τη Λίγκα των Σπαρτακιστών) και σκοτώνουν 16.


Στις 19 του Δεκέμβρη, η Γενική Συνέλευση των Συμβουλίων, όπου έχει διεισδύσει το SPD (και όπου ο Λίμπκνεχτ δεν είχε καταφέρει καν να εκλεγεί μέλος), καταψηφίζει την πρόταση για την θεμελίωση του Συντάγματος στη βάση των Εργατικών και Στρατιωτικών Συμβουλίων, και υποστηρίζει την κυβερνητική απόφαση για προσφυγή σε εκλογές.


Ο Έμπερτ, φοβούμενος συνεργασία μεταξύ του νεόδμητου Λαϊκού Ναυτικού και των Σπαρτακιστών, διατάζει παύση πληρωμών στους ναύτες. Σε απάντηση, αυτοί καταλαμβάνουν την Καγκελαρία, κόβουν τις τηλεφωνικές γραμμές και θέτουν το Συμβούλιο Λαϊκών Εκπροσώπων υπό κατ' οίκον επιτήρηση. Δεν εκμεταλλεύονται όμως την επικράτησή τους για να προχωρήσουν σε επανάσταση. Στις 24 Δεκεμβρίου του 1918, 94 χρόνια πριν την σημερινή μέρα, ο Έμπερτ διατάζει επίθεση κατά των εξεγερμένων ναυτών χάρη στους οποίους είχε έρθει στην πολιτική εξουσία.

Γερμανία: Από το 1918 στο 1920. H επανάσταση κι η αντεπανάσταση (δεύτερο μέρος)

Μάχη στο Βερολίνο, 24-25 Δεκεμβρίου 1918 
"Τα ματωμένα Χριστούγεννα του Έμπερτ"

Στη μάχη που ακολουθεί μεταξύ των κυβερνητικών δυνάμεων του Έμπερτ και των ναυτών του Κίελου, οι δεύτεροι χάνουν τριάντα άντρες -- πολίτες και στρατιώτες μαζί. Οι Σπαρτακιστές κάνουν λόγο για "ματωμένα Χριστούγεννα του Έμπερτ."


Οι εξεγερμένοι του Κίελου προσωρινοί νικητές, Χριστούγεννα του 1918, Βερολίνο


Οι ναύτες της Επαναστατικής Φρουράς κρατούν όμως τις θέσεις τους, και οι κυβερνητικές δυνάμεις υποχωρούν από το κέντρο του Βερολίνου, αφήνοντας τον έλεγχο της πόλης στους εξεγερμένους. Όμως αυτοί και πάλι δεν εκμεταλλεύονται την κατάσταση επαναστατικά -- προφανώς, η σύνδεσή τους με τους Σπαρτακιστές που τόσο φοβάται ο Έμπερτ δεν υφίσταται, και ο Λίμπκνεχτ δεν ελέγχει την κατάσταση περισσότερο από ό,τι το SPD. Στις 29 Δεκέμβρη, οι Ανεξάρτητοι Σοσιαλδημοκράτες αποχωρούν, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη σφαγή ανθρώπων που πρόσκεινταν στο κόμμα τους, από την κυβέρνηση Έμπερτ. Ο Έμπερτ τρίβει τα χέρια του, που είναι πια λυμένα από τις παρεμβάσεις των Ανεξάρτητων.


Η Ρόζα Λούξεμπουργκ


Κόκκινη Ρόζα

Οι Σπαρτακιστές συνειδητοποιούν --πολύ αργά-- την αντεπαναστατική στόχευση των Σοσιαλδημοκρατών και την ανάγκη δημιουργίας Κομμουνιστικού Κόμματος που να ηγηθεί της εξέγερσης στα πρότυπα των Μπολσεβίκων. Στις 31 Δεκεμβρίου, η Ρόζα Λούξεμπουργκ παρουσιάζει το ιδρυτικό πρόγραμμα του ΚΚΓ (KPD). Όμως η Επαναστατική Φρουρά του Βερολίνου παραμένει πιστή στους Ανεξάρτητους Σοσιαλδημοκράτες.



 

Διαδήλωση των Ανεξάρτητων Σοσιαλδημοκρατών και των Σπαρτακιστών, Βερολίνο, Ιανουάριος 1919


Η εξέγερση των Σπαρτακιστών

Στις 4 Ιανουαρίου 1919, η κυβέρνηση Έμπερτ απολύει τον αρχηγό της αστυνομίας του Βερολίνου και μέλος των Ανεξάρτητων Σοσιαλδημοκρατών, Εμίλ Άιχορν, επειδή δεν δέχτηκε να βοηθήσει τον στρατό στην επίθεση κατά των Επαναστατικών Φρουρών τα Χριστούγεννα. Οι Ανεξάρτητοι Σοσιαλδημοκράτες, ο Λίμπκνεχτ εκ μέρους του νεοσύστατου ΚΚΓ, και η Επαναστατική Φρουρά, καλούν σε διαδήλωση για την επόμενη, την 5η Ιανουαρίου. Εκατοντάδες χιλιάδες, αρκετοί από αυτούς ένοπλοι, γεμίζουν τους δρόμους του Βερολίνου στις 5 και ξανά στις 9 του μήνα. Αρκετοί καταλαμβάνουν τους σιδηροδρομικούς σταθμούς και την περιοχή όπου εκδίδονταν οι αστικές εφημερίδες, οι οποίες ζητούσαν ανοιχτά την ενίσχυση των Freikorps και την δολοφονία των Σπαρτακιστών.

Σπαρτακιστές στους δρόμους του Βερολίνου, Ιανουάριος 1919


Διορίζεται Προσωρινή Επαναστατική Επιτροπή (Provisorischer Revolutionsausschuss), η οποία όμως δεν έχει ουσιαστικό ρόλο στην χάραξη στρατηγικής για το κίνημα. Οι Λίμπκνεχτ και Λούξεμπουργκ διαφωνούν, καθώς ο πρώτος εγκρίνει την ένοπλη εξέγερση ενώ η δεύτερη, μαζί με την πλειοψηφία του ΚΚΓ, την θεωρεί πρώιμη και καταστροφική. Απ' την δική του πλευρά, ο Έμπερτ στέλνει στρατό στο Βερολίνο. Το SPD μοιράζει φυλλάδια που γράφουν "Η ώρα που πληρώνονται όλα πλησιάζει". Τα τάγματα θανάτου των Freikorps μπαίνουν στην πόλη, υπό την καθοδήγηση του σοσιαλδημοκράτη βουλευτή Νόσκε.



Πόστερ προσέλκυσης νέων μελών στα Freikorps

Το τέλος των Σπαρτακιστών

156 σκοτώνονται συνολικά στο Βερολίνο, πολλοί από αυτούς συλληφθέντες που εκτελούνται από τα Freikorps. Στις 15 Ιανουαρίου συλλαμβάνονται ως ηγέτες της εξέγερσης --που πάντως δεν ελεγχόταν από τους Σπαρτακιστές-- οι Λίμπκνεχτ και Λούξεμπουργκ. Τα Freikorps τους χτυπούν μέχρι να λιποθυμήσουν πριν τους πυροβολήσουν στο κεφάλι. Πετούν το σώμα της Λούξεμπουργκ στο κανάλι Landwehr του Βερολίνου και παραδίδουν το πτώμα του Λίμπκνεχτ σε τοπικό νεκροτομείο. Σε συνέντευξή του στο Σπίγκελ το 1962, ο διοικητής Παμπστ, στα χέρια της μονάδας Freikorps του οποίου βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν οι Λίμπκνεχτ και Λούξεμπουργκ, ισχυρίζεται ότι είχε πάρει ρητή άδεια για τις πράξεις αυτές από τους Έμπερτ και Νόσκε.


Ο Καρλ Λίμπκνεχτ νεκρός
"Σοβιετική Δημοκρατία της Βαυαρίας"

Στις 21 Φεβρουαρίου του 1919, ο Κουρτ Άισνερ, μέλος των Ανεξάρτητων Σοσιαλδημοκρατών και πρωταγωνιστής των γεγονότων του 1918 στην Βαυαρία, δολοφονείται από τον ακροδεξιό Anton Graf. Ο φωτογραφικός φακός συλλαμβάνει κάποιον με το όνομα Αδόλφος Χίτλερ να παρακολουθεί την κηδεία του Άισνερ.


Η κηδεία του Άισνερ

Μετά την κηδεία, ξεσπούν στην πόλη ταραχές, οδηγώντας σε ακυβερνησία για αρκετά μεγάλο διάστημα. Στις 6 Απριλίου, η Βαυαρία ανακηρύσσεται Σοβιετική Δημοκρατία, υπό την ηγεσία των Ανεξάρτητων Σοσιαλιστών και των Αναρχικών. Μέλος της τοπικής κυβέρνησης είναι και ο Φραντς Λιπ, κατ' εξακολούθηση τρόφιμος ψυχιατρείου, ο οποίος, μεταξύ άλλων, κηρύσσει πόλεμο στην Ελβετία επειδή δεν έστειλε τα 60 τραίνα που ο ίδιος ζήτησε, και στέλνει τηλεγράφημα στον Λένιν για να τον πληροφορήσει ότι ο πρώην πρωθυπουργός Χόφμαν έχει διαφύγει στο Μπάμπεργκ και έχει πάρει μαζί του το κλειδί της τουαλέτας του υπουργείου.


Στελέχη της Βαυαρικής Σοβιετικής Δημοκρατίας, Απρίλιος-Μάϊος 1919

Στις 12 Απριλίου, οι κομμουνιστές κάνουν πραξικόπημα και αρχίζουν άμεσες μεταρρυθμίσεις, περιλαμβανομένων απαλλοτριώσεων πολυτελών κατοικιών που δίνονται σε άστεγους, και εργοστασίων, που παραδίδονται σε εργατικό έλεγχο. Με διαταγές Λένιν, αποστέλλονται Ρώσοι στρατιώτες να αναλάβουν την εκτέλεση μελών της τοπικής ελίτ που οι ντόπιοι αρνούνται να εκτελέσουν. Εκτελείται ο Πρίγκηπας Γουστάβος και η Κοντέσα φον Βέσταρπ.

Τα Freikorps καταφθάνουν στο Μόναχο, Μάιος 1919

Στις 3 Μαϊου του 1919, εισβάλλουν στην πόλη η γερμανική Λευκή Φρουρά και τα Freikorps, με συνολική δύναμη 30.000 ανδρών. 1.000 πιστοί υπερασπιστές της Σοβιετικής Δημοκρατίας της Βαυαρίας σκοτώνονται στις μάχες. Άλλοι 700 εκτελούνται. Ανάμεσά τους, ο αρχηγός των κομμουνιστών Λεβίν. Στα διακριτικά των Βαυαρικών Freikorps που καταφθάνουν με την παραδοσιακή ενδυμασία της περιοχής, διακρίνεται ένα σήμα που δεν έχει ακόμα αποκτήσει κοσμοϊστορική σημασία, αλλά που, μαζί με την νεκροκεφαλή που επίσης αρέσκονται να επιδεικνύουν στα διακριτικά τους, αποτελεί τον προάγγελο του μέλλοντος: η σβάστιγκα.


Freikorps της Βαυαρίας στο Μόναχο, Μάιος 1919

Καταστολή παντού

Παρόμοια είναι η κατάσταση σε άλλες πόλεις την ίδια περίοδο. Τον Φεβρουάριο του 1919, ο Νόσκε διατάζει επίθεση των Freikorps στη Βρέμη, για απείθεια του εκεί Συμβουλίου. 400 νεκροί είναι ο απολογισμός. Σε αντίδραση, ξεσπούν ταραχές στη Ρουρ, τη Σαξωνία, τη Ρηνανία. Καλείται Γενική Απεργία για τις 4 Μαρτίου. Στο Βερολίνο ξεσπούν και πάλι οδομαχίες. Ο Νόσκε επανέρχεται με την Gardekavallerie-Schützendivision, που δολοφόνησε τους Λίμπκνεχτ και Λούξεμπουργκ, πάλι υπό την στρατιωτική ηγεσία του Παμπστ. Στις 16 Μαρτίου, όταν τελειώνουν οι εχθροπραξίες, 1200 Βερολινέζοι είναι νεκροί. Στο Αμβούργο και την Θουριγκία, όπου έχουν επίσης ξεσπάσει αναταραχές, η μέθοδος των σοσιαλδημοκρατών είναι η ίδια. Αποστολή των ταγμάτων λυσσασμένων αντικομμουνιστών των Freikorps και αλύπητη καταστολή.

Βερολινέζοι επαναστάτες εκτελεσμένοι από τα Freikorps, Μάρτιος 1919


Στις 21 Αυγούστου του 1919, ο Φρίντριχ Έμπερτ ανακηρύσσεται επίσημα Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Είχε προηγηθεί στις 6 Φεβρουαρίου, και σε μια πόλη με το όνομα Βαϊμάρη που επιλέχθηκε επειδή βρισκόταν σε σχετική ηρεμία από τις ταραχές στο Βερολίνο, η Εθνοσυνέλευση που τον είχε ανακηρύξει προσωρινό Πρόεδρο. Πρωθυπουργός ο Φίλιπ Σάιντεμαν. Η λεγόμενη Δημοκρατία της Βαϊμάρης ήταν το παιδί των υπηρεσιών των Σοσιαλδημοκρατών για την αποφυγή γενίκευσης και ριζοσπαστικοποίησης των εξεγέρσεων του 1918 και της στρατιωτικής καταστολής εναντίον των κομμουνιστών στην οποία προσέφυγαν. Αλλά τα Freikorps, χτισμένα πάνω στο μίσος για τον κομμουνισμό και την εξύμνηση της στρατιωτικής βίας, ήταν δύσκολο να υπηρετήσουν για πολύ την ματωμένη ειρήνη της σοσιαλδημοκρατίας.

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ - Πρόλογος στην τέταρτη έκδοση του 1891

ριζοσπάστης

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Πρόλογος στην τέταρτη έκδοση του 1891







Οι παλιότερες μεγάλες εκδόσεις αυτού του έργου εξαντλήθηκαν εδώ και μισό χρόνο σχεδόν, και ο εκδότης από καιρό κιόλας μου ζήτησε να φροντίσω για μια νέα έκδοση. Πιο επείγουσες δουλιές μ' εμπόδισαν ως τα τώρα να το κάνω. Από τότε που βγήκε η πρώτη έκδοση πέρασαν εφτά χρόνια, που στο διάστημά τους σημείωσε σημαντικές προόδους η γνώση των πρωτόγονων μορφών της οικογένειας. Επρεπε λοιπόν εδώ να γίνουν με επιμέλεια διορθώσεις και συμπληρώσεις. Και μάλιστα τόσο περισσότερο που η προβλεπόμενη στερεοτυπία του τωρινού κειμένου θα μου στερήσει τη δυνατότητα για ένα διάστημα να κάνω παραπέρα αλλαγές.



Θεώρησα λοιπόν με φροντίδα ολόκληρο το κείμενο και έκανα μια σειρά προσθήκες, ελπίζοντας έτσι πως πήρα υπόψη μου, όπως αρμόζει, τη σημερινή κατάσταση της επιστήμης. Ακόμα, δίνω παρακάτω στον πρόλογο τούτο μια σύντομη επισκόπηση για την εξέλιξη της ιστορίας της οικογένειας από τον Μπάχοφεν ως τον Μόργκαν. Και το κάνω αυτό κυρίως γιατί η αγγλική προϊστορική σχολή με τη σοβινιστική χροιά της, εξακολουθεί να κάνει ό,τι περνά από το χέρι της για ν' αποσιωπήσει ολότελα την ανατροπή που έγινε με τις ανακαλύψεις του Μόργκαν στις αντιλήψεις για την πρωτόγονη ιστορία, ενώ σύγχρονα δεν ενοχλείται καθόλου να οικειοποιείται συμπεράσματα του Μόργκαν. Κι αλλού ακολουθούν, πού και πού μάλιστα με το παραπάνω, αυτό το αγγλικό παράδειγμα.

Η εργασία μου μεταφράστηκε σε διάφορες ξένες γλώσσες. Πρώτα στα ιταλικά: «L' origine della famiglia, della proprieta privata e dello stato, versione riveduta dall' autore, di Pasquale Martignetti», Benevento 1885. Υστερα στα ρουμάνικα: «Ongina familei, proprietatei private si a statului, traducere de Joan Nadejde» στο περιοδικό του Ιασίου «Contemporapul» Σεπτέμβρης 1885 - Μάης 1886. Επίσης, στα δανικά: «Familjens, Privatejendommens og Statens Oprindelse, Dansk, af Forfatteren gennemgaaet Udgave, besorget af Gerson Trier» Kobenhavn 1888. Μια γαλλική μετάφραση του Ανρί Ραβέ, που έχει γίνει από τούτη τη γερμανική έκδοση, βρίσκεται στα πιεστήρια.



Ως τις αρχές της δεκαετίας 1860 - 1870, δεν μπορούσε να γίνεται λόγος για ιστορία της οικογένειας. Η ιστορική επιστήμη στον τομέα αυτόν βρισκόταν ακόμα ολότελα κάτω από την επίδραση των πέντε βιβλίων του Μωυσή. Την πατριαρχική μορφή της οικογένειας, που στα βιβλία αυτά περιγράφεται πιο λεπτομερειακά από οπουδήποτε αλλού, δεν τη θεωρούσαν μονάχα ασυζήτητα σαν την πιο παλιά μορφή της, μα επίσης - ύστερα από αφαίρεση της πολυγαμίας - την ταύτιζαν με τη σημερινή αστική οικογένεια, έτσι που ουσιαστικά η οικογένεια δεν πέρασε δήθεν απολύτως καμιά ιστορική εξέλιξη. Το πολύ - πολύ παραδέχονταν ότι στην πρωτόγονη εποχή μπορεί να υπήρξε μια περίοδος σεξουαλικής ακαταστασίας. Βέβαια εκτός από τη μονογαμία γνώριζαν την ανατολίτικη πολυγαμία και την ινδο-θιβετιανή πολυανδρία, αυτές όμως οι τρεις μορφές δεν μπορούσαν να μπουν σε μια ιστορική σειρά και φιγουράριζαν ασύνδετα η μια πλάι στην άλλη. Το ότι σε ορισμένους λαούς της παλιάς ιστορίας, καθώς και σε ορισμένους άγριους που υπάρχουν ακόμα, η καταγωγή δε λογαριαζόταν από τον πατέρα, μα από τη μητέρα, επομένως νομιζόταν ότι ισχύει μονάχα η γυναικεία γραμμή, το ότι σε πολλούς σημερινούς λαούς απαγορεύεται ο γάμος μέσα σε ορισμένες μεγαλύτερες ομάδες, που τότε δεν τις είχαν εξετάσει πιο επισταμένα και το ότι βρίσκεται αυτό το έθιμο

«Η καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους» Φ. Ενγκελς

ριζοσπάστης



Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ



Ο Μόργκαν που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ανάμεσα στους ιροκέζους, που και σήμερα ακόμα είναι εγκαταστημένοι στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης και που τον υιοθέτησε μια από τις φυλές τους (η φυλή των σενέκα), βρήκε να ισχύει σ' αυτούς ένα σύστημα συγγένειας που βρισκόταν σε αντίφαση με τις πραγματικές τους οικογενειακές σχέσεις. Επικρατούσε σ' αυτούς εκείνος ο ευκολοδιάλυτος κι από τις δύο πλευρές γάμος, που ο Μόργκαν τον ονομάζει «ζευγαρωτή οικογένεια». Οι απόγονοι ενός τέτοιου συζυγικού ζευγαριού ήταν λοιπόν γνωστοί σ' όλο τον κόσμο και αναγνωρισμένοι απ' όλους. Δεν μπορούσε να υπάρχει καμιά αμφιβολία για τον ποιον έπρεπε να ονομάζουν πατέρα, μητέρα, γιο, κόρη, αδερφή. Ομως η πραγματική χρήση αυτών των εκφράσεων αντιφάσκει σ' αυτό. Ο ιροκέζος δε λέει μονάχα τα παιδιά του, μα και τα παιδιά των αδερφών του γιους και κόρες του, και τα παιδιά αυτά τόνε λένε πατέρα. Τα παιδιά των αδερφάδων του, αντίθετα, τα λέει ανεψιούς και ανεψιές και αυτά τόνε λένε θείο. Αντίστροφα, η ιροκέζα, πλάι στα δικά της παιδιά, λέει γιους της και κόρες της τα παιδιά των αδερφάδων της και αυτά την λένε μητέρα. Τα παιδιά των αδερφών της, αντίθετα, τα λέει ανεψιούς κι ανεψιές, κι η ίδια λέγεται θεία τους. Επίσης τα παιδιά δύο αδερφών ονομάζονται μεταξύ τους αδερφοί και αδερφές, το ίδιο και τα παιδιά των αδερφάδων. Τα παιδιά όμως μιας γυναίκας και τα παιδιά του αδερφού της, αντίθετα, ονομάζονται μεταξύ τους ξαδέρφια και ξαδέρφες. Κι αυτά δεν είναι απλά κενά ονόματα, μα εκφράσεις για αντιλήψεις που πραγματικά ισχύουν για τον κοντινό και το μακρινό συγγενή, για την ισότητα και την ανισότητα της αιματοσυγγένειας. Και οι αντιλήψεις αυτές χρησιμεύουν για βάση ενός ολότελα επεξεργασμένου συστήματος συγγένειας, που είναι σε θέση να εκφράσει πολλές εκατοντάδες διαφορετικές σχέσεις συγγένειας ενός και μόνον ατόμου. Κάτι παραπάνω. Το σύστημα τούτο δεν ισχύει μονάχα πέρα για πέρα σ' όλους τους Ινδιάνους της Αμερικής (ως τώρα δε βρέθηκε καμιά εξαίρεση), μα ισχύει επίσης σχεδόν αμετάβλητο στους πρώτους κατοίκους των Ινδιών, στις δραβιδικές φυλές στο Ντεκάν,

Ανακοίνωση του ΚΚΕ για το νέο ευρωενωσιακό μηχανισμό φύλαξης συνόρων

Σε ανακοίνωση για το νέο ευρωενωσιακό μηχανισμό φύλαξης συνόρων το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕαναφέρει:

«Ο σχεδιασμός για να περάσει η φύλαξη των συνόρων στους ευρωενωσιακούς μηχανισμούς, που θα επεμβαίνουν χωρίς καν τη συγκατάθεση των κρατών - μελών, σημαίνει για τη χώρα μας αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της, με τη σφραγίδα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, προώθηση της συνδιαχείρισης του Αιγαίου με την Τουρκία, κάτι το οποίο ευθέως έχει θέσει η ΕΕ στο όνομα της αντιμετώπισης των προσφυγικών - μεταναστευτικών ροών.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ έχει τεράστιες ευθύνες γι’ αυτές τις εξελίξεις, όχι μόνο γιατί το προηγούμενο διάστημα κάλεσε επίσημα τις Δυνάμεις Ταχείας Επέμβασης (RABITS) στα χερσαία σύνορα της Ελλάδας, αλλά και γιατί ουσιαστικά αποδέχεται τη δημιουργία και του νέου “ευρωμηχανισμού” φύλαξης συνόρων και έντασης της καταστολής κατά των ίδιων των θυμάτων των επεμβάσεων.

Την ίδια στιγμή οι ιμπεριαλιστές κλιμακώνουν τις επεμβάσεις τους, οι πρόσφυγες αυξάνονται, η Ελλάδα μετατρέπεται σε αποθήκη ψυχών, οι φράχτες υψώνονται στη μια χώρα μετά την άλλη, γιατί τα “έξυπνα” σύνορα της ΕΕ ανοιγοκλείνουν μόνο όταν οι χώρες της χρειάζονται πάμφθηνη εργασία για το κεφάλαιο.

Η κατάργηση του Δουβλίνο, της Σένγκεν, του Frontex, η διεκδίκηση ανθρώπινων συνθηκών για πρόσφυγες και μετανάστες και άμεσης μεταφοράς στις χώρες προορισμού τους πάει χέρι - χέρι με την πάλη για να γίνει παρελθόν το σύστημα που γεννά φτώχεια και πολέμους».