Με τα λόγια της Δήμητρας Πέτρουλα...

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Από την κηδεία του Σωτήρη Πέτρουλα

Δημοσιεύουμε ένα μικρό απόσπασμα, για τη δολοφονία και την κηδεία του Σωτήρη Πέτρουλα, από το βιβλίο, «Πού 'ναι η μάνα σου μωρή;», της θείας του, Δήμητρας Σ. Πέτρουλα, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».



***

«Ξαναθυμάμαι τώρα χωρίς να το θέλω, ριγώντας πάλι, τις ώρες που σκοτώθηκε ο Σωτήρης.

Τα χρόνια που είχανε περάσει απ' τα τραγικά γεγονότα των δικώνε μου, ήτανε πολλά. Είχανε σχεδόν πάψει να ματώνουνε οι πληγές της ψυχής μου. Βέβαια ποτέ, μα ποτέ, δεν ησύχαζα και δε συμμεριζόμουνα την αισιοδοξία του Αντώνη μου, γιατί ήξερα πως ακόμα "αυτοί" είχανε την εξουσία στην πατρίδα μου. Ο σκοτωμός του Σωτήρη όμως με συγκλόνισε, με ξαναμάτωσε. "Αυτοί", πάλι... Πάλι μας σκοτώσανε άλλον ένα Πέτρουλα, άλλον ένα Σωτήρη. Και πάλι κανένας τους δεν τιμωρήθηκε. Ακριβώς, όπως τότε. Θυμάμαι πώς έκανε ο αδερφός μου ο Αντώνης μόλις έμαθε για το σκοτωμό του παλικαριού μας. Αλαφιασμένος, αγαναχτισμένος, θυμωμένος και συνάμα συντριμμένος απ' την ξαφνική συμφορά, να τρέχει μαζί με το συχωρεμένο το Μαντηλαρά και το Γιαννόπουλο στο νεκροτομείο να βρει το πτώμα του Σωτήρη. Κι αφού το βρήκε, να καθιστά υπεύθυνο τον περιβόητο Καψάσκη μην τυχόν κι "εξαφανιστεί" το πτώμα. Βλέπεις, ο αδερφός μου ήξερε τα συστήματα "αυτωνώνε". Τον έρημο τον Αντώνη μου! Οσο είχε να κάνει με τον Καψάσκη και τους όμοιούς του, καλά τα 'χε καταφέρει. Επρεπε όμως να πάει αυτός και κανένας άλλος το μαύρο νέο στη μάνα και στον πατέρα του Σωτήρη.

Το πρωτότυπο μιας φωτογραφίας - ντοκουμέντου παραδόθηκε στο Αρχείο του ΚΚΕ. Είναι η φωτογραφία που τραβήχτηκε λίγα λεπτά μετά το χτύπημα του Σωτήρη Πέτρουλα στη διάρκεια των «Ιουλιανών». Ο δημοσιογράφος, τότε, της «Αθηναϊκής» Γιώργος Κουτλίδης, που κάλυπτε την πορεία, μεταφέρει στα χέρια του τον τραυματισμένο από δακρυγόνο Σωτήρη Πέτρουλα

"Πώς να πάω, αδερφούλα μου, πώς;" με ρώταγε. "Εγώ είχα πιστέψει πως δε θα μετρήσω άλλους τάφους πια. Πως το ξημέρωμα κοντοζυγώνει". Και γινότανε αυτός μικρούλης κι εγώ μεγάλη και του 'λεγα: "Πρέπει, πρέπει, πρέπει εσύ να πας, εσύ". Και δίσταζε και πισωγύριζε ο Αντώνης μου, λες και δεν ήτανε ποτέ ΕΛΑΣίτης, λες και δεν είχε κάνει ποτέ ούτε φυλακή ούτε εξορία.



Αλήθεια, πώς να πάει; Πώς να πει στους γονιούς πως ο γιος τους, ο λεβέντης τους, ο φοιτητής με τα γαλάζια μάτια, ο Σωτήρης τους, ο Σωτήρης μας, δε ζούσε πια; Πήρε τον Πάγκαλο μαζί κι έναν άλλονε και κίνησε μέσα στη νύχτα για το σπίτι του Σωτήρη. Η μάνα του παλικαριού ούτε που υποψιάστηκε πως τα αίματα στα ρούχα του Αντώνη μου ήτανε του γιου της. Κι ο αδερφός μου βουβάθηκε, δεν της είπε τίποτα για το σκοτωμό. Της είπε πως ο Σωτήρης χτυπήθηκε κι ήτανε στο νοσοκομείο. Στον πατέρα του Σωτήρη μόνο κάποια στιγμή μπόρεσε να ψιθυρίσει την αλήθεια. Η μάνα το 'μαθε μέσα στα γραφεία της ασφάλειας. Γιατί η ασφάλεια είχε πολύ ανησυχήσει μήπως με το σκοτωμό του Σωτήρη γίνουνε κι άλλες διαδηλώσεις και περισσότερες φασαρίες και κάτι τέτοιο δε συνέφερε. Ητανε, βλέπεις, να γυρίσει κι ο βασιλιάς ο Κωνσταντίνος την επόμενη μέρα απ' τις θερινές του διακοπές στην Κέρκυρα, πίσω στην Αθήνα, κι έπρεπε να επικρατεί ηρεμία!

Μόλις μάθανε, λοιπόν, πως ο Σωτήρης σκοτώθηκε στη διαδήλωση, φωνάξανε τους δόλιους γονιούς και τους τάζανε λαγούς με πετραχήλια, για να εξασφαλίσουνε τη σιωπή τους και την άδειά τους να τονε θάψουνε χωρίς να πάρει είδηση ο πολύς κόσμος.

Οι χαροκαμένοι γονιοί δε δεχτήκανε καμιά συζήτηση με την ασφάλεια. Πήγανε μαζί με τον Αντώνη μου και τον Πάγκαλο στο νεκροτομείο ν' αναγνωρίσουνε το πτώμα του λεβέντη τους. Το πτώμα όμως το είχανε ήδη εξαφανίσει, όπως φοβότανε ο αδερφός μου. Ευτυχώς, πήγανε στο τμήμα της οδού Ομήρου κι ο αξιωματικός υπηρεσίας, ένας υπαστυνόμος, τους είπε πως αν θέλανε να προλάβουνε να τρέξουνε στο Τρίτο Νεκροταφείο.

Η Δήμητρα Πέτρουλα καταθέτει λουλούδια κατά τη χτεσινή εκδήλωση

Δεν έχω συγκρατήσει τ' όνομα του υπαστυνόμου, αλλά όπου κι αν βρίσκεται έστω κι αργά, πιστεύω πως όλοι "εμείς" κι όλοι οι Πετρουλαίοι, πρέπει να του πούμε ένα ευχαριστώ.


Χωρίς ανάσα, ο πατέρας, η μάνα, ο Αντώνης κι ο Πάγκαλος τρέχουνε στο Τρίτο. Μπαίνουνε στο νεκροθάλαμο. Δυο μεγάλα φέρετρα κι ένα μικρό. Στο μεγαλύτερο μια γριούλα τόση δα. Στο μικρότερο, σίγουρα για παραπλάνηση, το παλικάρι μας με διπλωμένα τα γόνατα για να χωράει. Με το ίδιο ματωμένο σεντόνι που τόνε είχανε στο νεκροτομείο.

Ξέρω, πως ο περισσότερος κόσμος, για το σκοτωμό του Σωτήρη, αγανάχτησε, πόνεσε, έκλαψε. Ο Αντώνης μου όμως, εκτός από την αγανάχτηση και τον πόνο, είχε πάρει και απόφαση να δώσει μάχη και να πάρει τον νεκρό μας, αδιαφορώντας για τους κινδύνους. Ετρεμε η καρδιά μου, γιατί το 'ξερα. Δε χρειαζότανε να μου το πει. Το 'βλεπα στα μάτια του. Βεβαιώθηκε πως η μάνα, οι συγγενείς, οι Λαμπράκηδες, ο λαός της Κοκκινιάς, ο Θοδωράκης, φυλάγανε τον νεκρό μας στο Τρίτο κι αυτός με τον πατέρα του Σωτήρη και το Γιαννόπουλο τρέχανε όλο το πρωινό να μπορέσουνε να πάρουνε άδεια, να φέρουνε τον νεκρό πίσω στο νεκροτομείο, να τόνε δούνε δικοί μας ιατροδικαστές και ύστερα στο σπίτι για να τόνε στολίσουμε.

Οι ώρες περνάγανε. Αδεια δε δινότανε. Αλλοι κρυβόντουσαν κι άλλοι φοβόντουσαν ν' αναλάβουνε ευθύνες. Ο αδερφός μου αποφασισμένος πως αυτόνε τον νεκρό μας δε θα τους τόνε άφηνε. "Αυτοί" μπορεί ακόμα να μπορούσανε να σκοτώνουνε και να μένουνε ατιμώρητοι. Αλλά κι ο Αντώνης μου τώρα ήτανε λεύτερος να δώσει μάχη και να τους τόνε πάρει τον σκοτωμένο μας. Ετσι, κλείστηκε σ' ένα γραφείο πρόσωπο με πρόσωπο ο αδερφός μου με τον Καψάσκη. "Αν δεν τηλεφωνήσεις τώρα στον Τούμπα (υπουργός Δημόσιας Τάξης, το 1965) και δεν του ζητήσεις να μας δώσει τον νεκρό, δε θα βγεις κι εσύ ζωντανός από δω μέσα", είπε ο Αντώνης μου.

Αδερφέ μου, για ποιόνε απ' όλους τους νεκρούς μας πολεμούσες εκείνες τις ώρες; Για ποιόνε απ' όλους ή για όλους μαζί; Και, τελικά, το κατόρθωσες. Τους τόνε πήρες! Τόνε πήγες σπίτι του και τόνε στολίσανε γαμπρό και πέρασε η λαοθάλασσα και τόνε προσκύνησε και τον αποχαιρέτησε και τόνε σήκωσε ψηλά, μετέωρο στην αιωνιότητα.

Μας το χρωστάγανε. Αλήθεια, αδερφέ μου. Μας το χρωστάγανε "αυτοί". Ενανε. Ενανε τουλάχιστον απ' όλους αυτούς που μας είχανε σκοτώσει. Να τόνε πάρουμε. Να τόνε στολίσουμε. Να δει κι ο Χάρος ομορφιά, να δει αντρειοσύνη, να δει πως κι εμείς άνιφτο, αχτένιστο κι αστόλιστο δε θέλαμε κανένανε να του δώσουμε. Αλλά δεν το μπορέσαμε τότε, αδερφέ μου, για τους δικούς μας. Το μπορέσαμε όμως, το μπόρεσες για το Σωτήρη μας».

"Κάποιοι πρέπει να υπερψηφίσουν και κάποιοι να καταψηφίσουν"...

Δεν ξέρω πως "μετάφρασαν" την ανάρτηση της βουλευτίνας του ΣΥΡΙΖΑ τα διάφορα μέσα, εγώ όμως από τη μεριά μου βλέπω κάτι άλλο πιο ουσιαστικό.

Οτι εκεί στο σουπερμάρκετ ΣΥΡΙΖΑ γίνεται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μια "μοιρασιά" παιχνιδιού και ρόλων.
Κάποιοι παίζουν το ρόλο της "ευθύνης" στέλνοντας μηνύματα και εγγυήσεις προς την αστική τάξη και κάποιοι άλλοι παίζουν το ρόλο της "αντίστασης" και της "ρήξης" στέλνοντας ραβασάκια κοροιδίας προς το λαό που πρέπει να συνεχίσει να ελπίζει ότι 'κάτι μπορεί ν'αλλάξει" με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Τι άλλο μπορεί να εννοεί η απάντηση που η ίδια η νυν υπουργός λέει πως πήρε από κορυφαίο βουλευτή της "Αριστερής" πλατφόρμας που της είπε πως ψήφισε ΟΧΙ γιατί ""για κάποιοι πρέπει να υπερψηφίσουν και κάποιοι να καταψηφίσουν";

Athanasia Anagnostopoulou
Στήριξα χθες το βράδυ τον Αλέξη Τσίπρα, τον Ευκλείδη Τσακαλώτο και την κυβέρνηση, γιατί: α) είναι η μοναδική κυβέρνηση (κυρίως ο Τσίπρας) που επί 5 μήνες έχουν φέρει την Ευρώπη ανάποδα, προσπαθώντας για το αδύνατον. 2) Γιατί είμαι μέρος μιας συλλογικότητας, και αν ήθελα να διαφοροποιηθώ θα είχα πρώτα παραιτηθεί. 3) Γιατί κορυφαίος βουλευτής που ψήφισε "παρόν" και που είναι υπέρ της δραχμής, είπε στην κοινοβουλευτική ομάδα ότι σε αυτή τη φάση "δεν μπορούμε να βγούμε από το ευρώ γιατί αυτό θα σημάνει καταστροφή". Όταν τον ρώτησα, για ποιο λόγο τότε δεν θα υπερψηφίσει την εξουσιοδότηση για συμφωνία, η απάντηση μου φάνηκε απολύτως κυνική: "για κάποιοι πρέπει να υπερψηφίσουν και κάποιοι να καταψηφίσουν" (επομένως κάποιοι πρέπει να το παίξουν "αριστεροί" σε βάρος αυτών που θα δαχτυλοδειχτούν ως "δεξιοί"). 4) γιατί αυτό που παίζεται επί 5 μήνες στην Ευρώπη είναι ένα πολιτικό πραξικόπημα για να μην υπάρχει αριστερή κυβέρνηση σε αυτό το νεοφιλελεύθερο περιβάλλον, γιατί γνωρίζουν ότι μια αριστερή κυβέρνηση όσα μέτρα και να πάρει θα "βάλει χέρι" εκεί που ο νεοφιλελευθερισμός δεν θέλει να βάλει. 5), και κυριότερο, γιατί για μένα η Αριστερά δεν πρέπει να ηττηθεί δεύτερη φορά. Το να εγκαταλείψουμε την κοινωνία σε αυτή την κρίσιμη φάση (είτε με ένα ασύντακτο γκρέξιτ που θα μας ρίξει σε ακραία φτώχεια, είτε αφήνοντάς την στα χέρια της αντιπολίτευσης που περιμένει πως και πως να κάνει οικουμενική κυβέρνηση) μου φαίνεται λιποταξία.
Όπως και να έχουν τα πράγματα σε αυτές τις πολύ δύσκολες στιγμές που θεωρώ ότι η Γερμανία με τους δορυφόρους της προσπαθεί και τώρα να ανατρέψει αυτή την κυβέρνηση (με τον εκβιασμό του γκρέξιτ), οι αποφάσεις είναι εξαιρετικά δύσκολες. Κανένας από εμάς δεν θέλει κι άλλη λιτότητα, κανένας όμως δεν θέλει να αφήσει αυτό το 61.3% του ελληνικού λαού χωρίς καμιά ελπίδα.

Κι έτσι για "να μην αφήσει αυτό το 61.3% του ελληνικού λαού χωρίς καμιά ελπίδα" ο ΣΥΡΙΖΑ βουλιάζει το λαό στην απελπισία με νέο κύμα μέτρων και νέο μνημόνιο!

Τέτοια "Αριστερά"!
Μια "Αριστερά" του συμβιβασμού, του τυχοδιωκτισμού, της υποταγής που πήρε μελάνι μαύρο και το πετάει στις χρυσές σελίδες που έγραψαν στα δύσκολα χρόνια αγωνιστές όπως ο Λαμπράκης, ο Πέτρουλας αλλά κυρια τόσες χιλιάδες "ανώνυμοι" που δεν υπόγραψαν κανένα "έντιμο συμβιβασμό" πληρώνοντας και με τη ζωή τους ακόμα.

Αυτό ήταν το δίδαγμα της Αριστεράς τοτε.
Αυτή ήταν η Αριστερά που θαύμασε ο λαός.

Η Αριστερά που έλεγε ΟΧΙ στο ΝΑΤΟ, ΟΧΙ στην ΕΟΚ,  η Αριστερά που ονειρευόταν με πράξεις έναν καλύτερο κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Η Αριστερά που μέσα της βρίσκονταν οι κομμουνιστές, που ψυχή της ήταν το παράνομο τότε ΚΚΕ και τα οράματά του...

Αυτοί που τώρα ξεσκίζουν τις ματωμένες σημαίες και τις περνάνε από πάνω με ένα καλό χέρι χρώμα του συμβιβασμού, καλά θα κάνουν να μην πιάνουν τους αγώνες της Αριστεράς στο στόμα τους.

Γιατί βέβαια Αριστερά του ¨δε γινόταν αλλιώς" απλά δεν υπάρχει.

Είναι κι εκείνα τα κόκκαλα στο Σκοπευτήριο που θα τρίζουν...

Προς παρατηρητές-Με μας ή με τον εχθρό μας;

Ο Σόιμπλε είναι εναντίον μας λεει ενω οι Γάλλοι και οι Ιταλοί υπέρ μας, οι Φινλανδοί κι αυτοί εναντίον μας ενω η Μάλτα κάπου ανάμεσα...Η ζωή μας λεει εξαρτάται από αυτούς. Τι θα αποφασίσουν; 

Μνημόνιο ή grexit Παναγίτσα μου;

Όμως...
Εμείς για μας τι αποφασίζουμε;

Εμείς με ποιον είμαστε;

Με μας ή με τον εχθρό μας;

Με μας ή με την "ανόρθωση της οικονομίας" που όλο ανορθώνεται και σηκωμό δεν έχει;

Με τη ζωή μας και το μέλλον μας ή με τη σωτηρία των κερδών των "καλών" ιδιωτ.επιχειρήσεων που "χωρίς αυτές δε γίνεται"(γίνεται και παραγίνεται)

Ειμαστε παρόντες και πρωταγωνιστές στη ζωή μας ή είμαστε απλοί παρατηρητές και κομπάρσοι που παρακολουθούμε τη ζωή μας αμετοχοι σαν να είναι έργο στην τηλεόραση;

Αυτό θα το δουμε κάποτε;

Αν δε νοιαστείς εσύ για σένα ποιος περιμένεις να νοιαστεί;

Πέρασες ποτέ από το σωματείο σου να δεις τι συμβαίνει εκεί;

"Τούτες τις μέρες ."

Νίκος Μπογιόπουλος

Το πώς φτάσαμε ως εδώ θα έχουμε χρόνο να το δούμε, να το κουβεντιάσουμε, να το αναστοχαστούμε.
Άλλωστε το είπε και ο κ.Τσακαλώτος παραλαμβάνοντας τα διαπραγματευτικά οφίτσια από τον κ.Βαρουφάκη. Όταν κάποτε γεράσουμε, είπε, θα καθόμαστε με τον Γιάνη και θα αναπολούμε όσα έγιναν αυτόν τον καιρό.
Σωστά. Το ίδιο θα κάνουν και εκατομμύρια Έλληνες. Θα συζητούν, θα μιλούν, θα αναπολούν όλα αυτά που τούτες τις μέρες έγιναν και γίνονται.
Ανάμεσα στα άλλα θα αναπολούν και αυτά:

• Ότι από το «οι αγορές θα χορεύουν πεντοζάλι» φτάσαμε οι γύπες και τα αρπακτικά των αγορών να χορεύουν το πιο σκληρό τους ροκ πάνω στην πλάτη του ελληνικού λαού.
• Ότι «η Ευρώπη που θα άλλαζε», η Ευρωένωση των Γιούνκερ και των Σουλτς, έφτασε να επιβάλλει και να παρακολουθεί χαιρέκακα την εξόντωση και την ταπείνωση ενός ολόκληρου λαού. 
• Ότι η «Αριστερά» που δεν θα έκανε ό,τι έκαναν οι πολιτικοί της αντίπαλοι έφτασε να εκλιπαρεί τον Σόιμπλε (ναι, να εκλιπαρεί τον Σόιμπλε!) για ένα νέο, ακόμα πιο σκληρό από τα προηγούμενα, Μνημόνιο. 
• Ότι το αγγλικό δίκαιο που θα έδινε τη θέση του στην εθνική ανεξαρτησία έφτασε να στέλνει «συμμαχικό» χαιρετισμό στην ελληνική Βουλή που ψήφισε υπέρ ενός νέου Μνημονίου γραμμένο κι αυτό εις την αγγλικήν. 
• Ότι ο εξευτελισμός λέξεων και εννοιών όπως δημοκρατία, από τη Νέα Δημοκρατία, όπως σοσιαλισμός, από το «σοσιαλιστικό» ΠΑΣΟΚ, παραδίδει πλέον τη σκυτάλη στην επιχείρηση εξευτελισμού μιας ακόμα έννοιας, της έννοιας «Αριστερά». 
• Ότι από το «λεφτά υπάρχουν» όταν ο ελληνικός λαός ρίχτηκε από τον Γιώργο Παπανδρέου στα αβαθή του Καστελόριζου και από τα «όχι στην λιτότητα, όχι στα Μνημόνια» του κ.Τσίπρα, φτάσαμε ο ελληνικός λαός να ξαναρίχνεται σήμερα στο ακόμα πιο αβαθή του Καστελόριζου.
• Ότι μόλις μια βδομάδα μετά από ένα δημοψήφισμα που η κυβέρνηση πήρε το «Όχι» που η ίδια ζήτησε, η ίδια αυτή κυβέρνηση, σε μια αποθέωση της. δημοκρατίας και της λαϊκής. κυριαρχίας, μεταμόρφωσε το 62% «Όχι» σε ένα κατά 88% κοινοβουλευτικό «Ναι».
• Ότι την ώρα που τα αμερικανικά και τα γερμανικά «βουβάλια» τσακώνονταν, το «βατράχι» - Ελλάδα συνθλιβόταν στις μυλόπετρες του ιμπεριαλισμού.
• Ότι από την άρνηση του λαού να υποταχθεί στα μνημονιακά εξαπτέρυγα, φτάσαμε ο Σταύρος Θεοδωράκης, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Τζήμερος, ο Βορίδης, ο Γεωργιάδης, τα παπαγαλάκια των Μνημονίων σε τηλεοράσεις και σε ραδιόφωνα, τα βαποράκια της τρόικας και του ΔΝΤ, να πανηγυρίζουν για την «ευλογία» των Μνημονίων, φτάσαμε να εκθειάζουν τον Τσίπρα και να του επιδαψιλεύουν δάφνες για την «γενναιότητα» και την «εθνική του υπευθυνότητα». 
• Ότι ο «εγώ δεν θα γίνω Παπαδήμος», ούτε 24 ώρες από αυτή του τη δήλωσε έγινε Παπαδήμος, Βενιζέλος, Σαμαράς και Στουρνάρας μαζί. 

Όλα αυτά θα έχουμε καιρό να τα αναστοχαστούμε.
Αλλά πόσος καιρός έχει απομείνει, πια, κουνώντας παθητικά το κεφάλι, να ακούμε τον ποιητή να συνεχίζει να τραγουδάει στους αιώνες:
«Δυστυχισμένε μου λαέ καλέ και αγαπημένε. Πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε».

***
    Όσα συμβαίνουν στις Βρυξέλλες τις δυο τελευταίες μέρες δεν έχουν προηγούμενο. Ο κατήφορος της κυβέρνησης και ο εξευτελισμός στον οποίο σέρνουν τον τόπο τα 251 «ναι» της Βουλής δεν πρέπει να μετατραπεί σε εξευτελισμό του λαού.
Αυτό είναι και το νόημα της χτεσινής ανοικτής επιστολής προς την κυβέρνηση, η οποία υπογράφεται ήδη από δεκάδες ανθρώπους της Τέχνης, του Πολιτισμού και του Τύπου. Δίπλα στις δικές τους προσθέτουμε και τη δική μας φωνή και υπογραφή.

«Ανοικτή επιστολή στην κυβέρνηση:
Σταματήστε ΤΩΡΑ αυτή την ντροπή!
Κύριοι της κυβέρνησης,
Ο ελληνικός λαός παρακολουθεί εμβρόντητος τα όσα γίνονται αυτή την ώρα στις Βρυξέλλες.
Δεν πρόκειται για διαπραγμάτευση.
Πρόκειται για μια άνευ όρων και ορίων διαδικασία εξευτελισμού και ταπείνωσης.
ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΩΡΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΝΤΡΟΠΗ.
ΦΥΓΕΤΕ ΑΜΕΣΩΣαπό την διαπραγμάτευση-παρωδία.
Να μην επιτρέψουμε τον εξευτελισμό του ελληνικού λαού.
Ο ελληνικός λαός είχε και έχει την δύναμη να σταθεί στα πόδια του, κόντρα σε εκβιαστές και οικονομικούς δολοφόνους».

Πάμπλο Νερούντα -12 Ιουλίου 1904

"Γνώρισα" τον Νερούντα 17 χρονών και ερωτευμένος.

Και παρότι λόγω του μεγάλου Μίκη Θεοδωράκη, η Ελλάδα μάθαινε τον Νερούντα από το υπέροχο Canto General, εγώ τον έμαθα από τα "100 ερωτικά σονέτα" τον "Ενθουσιασμένο τοξότη", τα "20 ερωτικά ποιήματα κι ένα θλιμμένο τραγούδι" και το "Εσπερινό"

Και μάλιστα σε μια εποχή που η μεταδικτατορική Ελλάδα δονούνταν από ένα ολοζώντανο λαϊκό κίνημα απ΄ακρη σ΄ακρη και η πολιτική ατμόσφαιρα με μάγευε όσο τίποτα.

Όμως τα βράδια με τη λάμπα χαμηλά, για να μή με παίρνει είδηση κανείς μες στο σπίτι,ζούσα πάνω από το κόκκινο βιβλίο με τις τυρκουάζ σελίδες των εκδόσεων Τολίδη, όλον τον έρωτα του κόσμου, συνειδητοποιώντας πόσο μαγικά πλάταινε τον ορίζοντα της ζωής μου η ποίηση!

Εδώ αγαπώ
Μέσα στα πεύκα ξετυλίγεται ο άνεμος
φωσφορίζει το φεγγάρι πάνω στα φευγαλέα νερά...
...σε ξετυλίγει η ομίχλη μέσα σε ορχηστρικές μορφές
εδώ σ'αγαπώ και μάταια σε κρύβει ο ορίζοντας...

και στο "Π Ρ Ω Ι" απο τα 100 ερωτικά σονέτα

''Σ' αγαπάω χωρίς να ξέρω πως, ούτε πότε ,ούτε από που
σ'αγαπάω έτσι ίσια χωρίς προβλήματα ούτε αλαζονεία
ετσι σ'αγαπάω γιατί δεν ξέρω ν'άγαπάω αλλιώς
Ετσι μονάχα μ'αυτό τον τροπο οπου ούτε είμαι ούτε είσαι,
τόσο κοντά που το χέρι σου πάνω το στήθος μου γίνονται ένα
τόσο κοντά που κλείνονται τα μάτια σου με τον ύπνο μου."

Και έτσι χυμούσε το κόκκινο φεγγάρι του Νερούντα στο δωμάτιο μου κι έπεφτε στο πάτωμα και γινόταν χίλια κομματάκια που έλαμπαν σα ρουμπίνια στο μυαλό μου.Και πλημμύριζαν τα ποτάμια της Χιλής, την Αμφιάλη και το Κερατσίνι,κι εγώ ένιωθα να μεγαλώνω και να γίνομαι άνθρωπος στα "χέρια" του ποιητή.

"...και δεν είναι όνειρο τ'όνειρό μου
αλλά χώμα..
κοιμάμαι περιτριγυρισμένος από άπλετη άργιλο..."

"..Τραγούδι του αρσενικού και του θυληκού
καρπός των αιώνων
που ζουλάει το χυμό του
μέσα στις φλέβες μου...
...με δέχεσαι όπως ο άνεμος το ιστίο
σε δέχομαι όπως το αυλάκι τη σπορά
...Ξέσκισέ με σαν ένα σπαθί
η άγγιξέ με σαν μια κεραία!

Αγιάτρευτος ρομαντικός ο Νερούντα -όπως όλοι οι ποιητές- πέρασε αμέτρητα χρόνια μακριά από την πατρίδα του, αφου έμεινε σαν κομμουνιστής στην εξορία για πολύ μεγάλες περιόδους της ζωής του. Αμέτρητα βράδια μακρια απο αγαπημένα μέρη και πιο πολύ από αγαπημένα πρόσωπα. Μόνος όμως δεν ένοιωσε. Δεν τον άφησε η ποίηση να νιώσει έτσι,είτε στην ερωτική είτε στην κοινωνική της μορφή.

....Δεν γράφω για να με δηλητηριάσουν άλλα βιβλία.
Γράφω για το λαό μ'όλο που ξέρω
πώς δεν μπορεί να διαβάσει την ποίησή μου
με τα χωριάτικα μάτια του
Θάρθει στιγμή όπου ένας στίχος
ο αέρας που αναστατώνει τη ζωή μου
θα φτάσει ως τ'αυτιά του...
Και θα πουν ίσως :"Ηταν ένας σύντροφος"
Φτάνει αυτό-αυτό ειναι το στεφάνι που λαχταράω.

Το 1971 -άρρωστος τότε από καρκίνο-κέρδισε το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Δυο χρόνια αργότερα ζώντας για λίγο το "σοσιαλιστικό πείραμα" με τον φίλο του Σαλβατόρ Αλιέντε πρόεδρο στη Χιλή
ο Νεφταλί Ρικάρντο Ρέγιες Μπασοάλτο -κατα κόσμον Πάμπλο Νερούντα πέθανε, λίγες μέρες μετά τη δολοφονία του Αλιέντε απο τον φασίστα Πινοσέτ.

Πέρασε για πάντα στη χώρα των αγγέλων και της παγκόσμιας συλλογικής μνήμης για να μην ξεχαστεί ίσως ποτέ. Όσο τουλάχιστον υπάρχουν άνθρωποι που δεν συμβιβάζονται με το λίγο. Άνθρωποι που τολμούν ν'ανοίγουν φτερά για τις γειτονιές του ανέφικτου και των μεγάλων ονείρων. Όσο υπάρχουν άνθρωποι ,που γυρίζουν το πρόσωπο για να το χτυπήσει το βοριαδάκι της αληθινής Τέχνης, σε μιά εποχή που η περιπέτεια της σκέψης βασανίζεται άγρια στα τηλεοπτικά ξερονήσια του παγκοσμιοποιημένου χωριού μας.

70 δευτερολεπτα με λόγια που αστράφτουν-Θαν.Παφίλης

΄Μια τοποθέτηση 70 δευτερολέπτων που τα λέει όλα.

Την ίδια στιγμή ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΟΤΑΜΙ διασταύρωναν δήθεν τα ξίφη τους για να ψηφίσουν λίγες ώρες μετά όλοι μαζί ΝΑΙ στο 3ο Μνημόνιο.

Για μια φωτογραφία ...κι ένα μνημόνιο

Για την ιστορία.

Έχουν ξεσαλώσει και τις τελευταίες μέρες διάφοροι "αριστεροί", αλλά και διάφοροι άλλοι, με τη γνωστή φωτογραφία της Λ.Κανέλλη από τον Ιανό όπου συμμετέχει σε παρουσίαση βιβλίου ενώ στο πάνελ βρίσκονται πρόσωπα από αυτά που τώρα(αλλά όχι τότε) σιχαίνεται  ο λαός.

Μιλάμε για τον κ.Μπαλτάκο, τον Βορίδη, τον Πρετεντέρη(αν δεν κάνω λάθος) 

 Η περίφημη φωτο είναι από την παρουσίαση του βιβλίου "Ερμοκοπίδες" το 2006(!)-'αλλη εποχή εντελώς δηλ.- με θέμα τον Πελοποννησιακό πόλεμο. Τότε βεβαια κανείς δεν ήξερε τον Μπαλτάκο, ούτε φυσικά απαγορευόταν να κάθεσαι σε ένα πάνελ παρουσίασης βιβλίου με πολιτικούς αντιπάλους. 

Η Ελλάδα ξέρετε είναι μικρη χώρα και οι άνθρωποι γνωρίζονται και έχουν επικοινωνία σε διάφορες στιγμές μέσα από συγκυρίες που δεν έχουν βέβαια αιώνια ισχύ ή ενδιαφέρον.

Αν σας έχουν φωτογραφίσει 10 χρόνια πριν  με τον ακροδεξιό της πολυκατοικίας σας να βλέπετε ποδόσφαιρο δε σημαίνει ότι ξεπουληθήκατε βέβαια...

 Οποιοσδήποτε θα μπορούσε, ειδικά τότε, να βρεθεί σε μια παρουσίαση βιβλίου αρχαίας ιστορίας χωρίς αυτό να σημαίνει οτιδήποτε για την πολιτική του δράση. 

Βέβαια το αντιΚΚΕ μένος και ανίκητο είναι αλλά και χρήσιμο στις μέρες μας που κάποιοι μάλλον θέλουν να πετάξουν τη μπάλα στην κερκίδα... 

...ΟΤΑΝ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ 3ο ΜΝΗΜΟΝΙΟ. 

Περαστικά μας...

ΥΓ: Υπάρχουν άνθρωποι που ξεκίνησαν από την πολιτική αδράνεια ή και τη δεξιά και τελικά κατέληξαν να απαρνούνται τα προνόμια του νταραβεριού ή τους πολύ μεγάλους μισθούς της ξεπουλημένης δημοσιογραφίας και πήραν θέση στην πλευρά των αγώνων του λαού.
Υπάρχουν άλλοι που ξεκίνησαν λαϊκοί αγωνιστές, αντιστασιακοί κλπ. και αφού κέρδισαν την εμπιστοσύνη του λαού τώρα στηρίζουν μνημόνια.
Οι πρώτοι αξίζουν μπράβο.
Οι δεύτεροι φτύσιμο.
Όχι το ανάποδο...