Δεν πληρώνουν από τα δάνεια τους μισθούς, από τους μισθούς πληρώνουν τα δάνεια!

Ριζοσπάστης

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

«Αν δεν εφαρμόσουμε το μνημόνιο δεν θα μας δανείζουν και δεν θα έχουμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις».

Το ισχυρίστηκε ο πρωθυπουργός στη διακαναλική. Η ίδια φράση επαναλαμβάνεται αυτούσια διακόσιες φορές τη μέρα από τους «παπαγάλους» του.

Κι όμως, η αλήθεια είναι η ακριβώς αντίθετη. Δεν είναι τα δάνεια που πληρώνουν τους μισθούς και τις συντάξεις. Είναι οι (κομμένοι) μισθοί και οι (κομμένες) συντάξεις που πληρώνουν για τα δάνεια!

Αντί άλλης απόδειξης, ας καταφύγουμε για μια ακόμα φορά στη γλώσσα των αριθμών. Των δικών τους αριθμών.

2010

Σε ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών στις 20/5/2010 διαβάζουμε:

«Για το εννεάμηνο Απριλίου - Δεκεμβρίου 2010 που διανύουμε, οι υποχρεώσεις του Ελληνικού Δημοσίου για τοκοχρεολύσια εκτιμώνται σε 39,7 δισ. ευρώ».

Το Ελληνικό Δημόσιο, λοιπόν, πρέπει μέχρι το τέλος του χρόνου να καταβάλει στις καπιταλιστικές αγορές, στους κάθε λογής ομολογιούχους και στους «τοκογλύφους» περί τα 40 δισ. ευρώ.

*

Ας δούμε τώρα τις εισπράξεις από δάνεια που έχει «πετύχει» η κυβέρνηση με το μνημόνιο:

-- Δάνειο 20 δισ. ευρώ το Μάη.

-- Δάνειο 9 δισ. ευρώ μέσα στο Σεπτέμβρη.

-- Δάνειο 9 δισ. ευρώ που θα εισπραχθεί μέχρι το Δεκέμβρη, εφόσον η τρόικα εγκρίνει το αποτέλεσμα των εκλογών και θεωρήσει ότι το ...«πετσόκομμα» του ελληνικού λαού συνεχίζεται με «ικανοποιητικούς ρυθμούς».

Αθροισμα: 38 δισ. ευρώ.

*

Συμπέρασμα:

Από τα «σωτήρια» δάνεια, με τους νέους δυσβάσταχτους όρους για τον ελληνικό λαό,

ούτε πεντάρα τσακιστή δεν πάει για (τους περικομμένους) μισθούς και συντάξεις!

Ολα τα νέα δάνεια (38 δισ.) της φετινής χρονιάς

πάνε για να καλυφθούν τα χρέη από τα προηγούμενα δάνεια (40 δισ.), όλα τα δάνεια γυρίζουν πίσω στους δανειστές. Το μόνο που μένει στον ελληνικό λαό είναι οι νέοι κι ακόμα   μεγαλύτεροι τόκοι!

2011

Σύμφωνα με τα κυβερνητικά στοιχεία (σ.σ.: μάρτυς μας, εκτός από το Θεό, και το «Βήμα» της 10/10/2010)

για το έτος 2011 η Ελλάδα θα πρέπει να πληρώσει σε τόκους το ποσό των 12,5 δισ. ευρώ και για χρεολύσια το ποσό των 34,7 δισ. ευρώ.

Αθροισμα: 47,3 δισ. ευρώ!

Με άλλα λόγια: Από τα 40 δισ. ευρώ της «σωτηρίας» που βάσει του μνημονίου θα «εισρεύσουν» στην Ελλάδα το επόμενο έτος,

ούτε δεκάρα δε θα πάει για μισθούς και συντάξεις.

Ολα (μα όλα!) θα επιστρέψουν στους «καλούς» δανειστές μας, προς τους οποίους θα μείνουμε και με ένα επιπλέον χρέος ύψους 7,3 δισ. ευρώ!

2012

Οπως και πάλι τα κυβερνητικά στοιχεία ομολογούν, το έτος 2012, οπότε θα έχουμε την εκταμίευση των υπόλοιπων 40 δισ. ευρώ από το «μηχανισμό στήριξης», η Ελλάδα θα πρέπει να καταβάλει στους δανειστές της τόκους ύψους 11,1 δισ. ευρώ και χρεολύσια ύψους 31,7 δισ. ευρώ.

Αθροισμα: 42,8 δισ. ευρώ!

Φράγκο, δηλαδή, για μισθούς και συντάξεις. Οπως θα «έρθει» η... «βοήθεια» έτσι θα γυρίσει στους δανειστές. Μάλιστα, γι' αυτό το «πήγαινε - έλα», θα μας έχουν φεσώσει και με 2,8 δισ. ευρώ - επιπλέον - τόκους...

***

Τι αποδεικνύεται, λοιπόν, περίτρανα;

Από τα περιβόητα δάνεια που κυβέρνηση - ΕΕ - ΔΝΤ - ΕΚΤ «εξασφάλισαν» για το λαό,

από τα δάνεια που αν στους «φίλους» μας δεν αρέσει (!) το αποτέλεσμα των εκλογών τότε δε θα τα εκταμιεύσουν, και τότε - σύμφωνα με τους «πατριώτες» - θα επέλθει χρεοκοπία και στάση πληρωμών σε μισθούς και συντάξεις,

ούτε ένα ευρώ (αριθμός: 1) δεν πάει σε μισθούς και συντάξεις!

*

Ολα τα δάνεια

- μα όλα! -

είτε ως τόκοι, είτε ως χρεολύσια, είτε ως επιδοτήσεις, είτε ως επιχορηγήσεις, είτε ως φορολογικές απαλλαγές, επιστρέφουν κατευθείαν (!) και με το αζημίωτο (!) στους εγχώριους και τους διεθνείς νταβατζήδες της χρηματιστικής ολιγαρχίας.

Στον ελληνικό λαό, το μόνο που απομένει είναι ο ασφαλιστικός Καιάδας, ο εργασιακός Μεσαίωνας, οι ακόμα μικρότεροι μισθοί και οι ακόμα μικρότερες συντάξεις, για να αποπληρώνει τους ακόμα μεγαλύτερους τόκους, τα ακόμα περισσότερα χρεολύσια!

*

Τελικά, δηλαδή, ένα μόνο απομένει στον ελληνικό λαό:

Να πάρει την απόφαση να τους ανατρέψει. Να τους στείλει από κει που ήρθανε. Για να γίνει ο ίδιος ιδιοκτήτης του πλούτου που αυτός και μόνο αυτός παράγει.

Τελειώνουν τα καύσιμα του Γιωργάκη

www.prin.gr

  Απρόθυμη η κοινοβουλευτική ομάδα να βάλει πλάτη στην κοινωνική σφαγή

Aπροσδόκητη αναβολή πήρε η συζήτηση για το άνοιγµα των «κλειστών λεγόµενων επαγγελµάτων» από το υπουργικό συµβούλιο της Τετάρτης, που ήταν και το τελευταίο της χρονιάς που πέρασε. Η αλλαγή της ατζέντας δεν προήλθε από κάποιον φιλολαϊκό οίστρο του πρωθυπουργού. Η πρόταση κατάργησης της διανοµής δωρεάν σχολικών βιβλίων, που εξαλείφει την πιο συµβολική πλευρά της δωρεάν παιδείας και οδηγεί τα σχολεία στην προπολεµική περίοδο, µαζί µε την επαναφορά των ελιτίστικων πρότυπων σχολείων, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο ελπίδας για το περιεχόµενο της πολιτικής που θα ακολουθήσει η κυβέρνηση και τη νέα χρονιά: άγρια µείωση των κοινωνικών δαπανών χωρίς κανέναν ενδοιασµό για τις επιπτώσεις στο επίπεδο ζωής της εργαζόµενης πλειοψηφίας.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Δεν ήταν καθόλου τυχαία ωστόσο η αναβολή της συζήτησης για το άνοιγµα των 160 περίπου «κλειστών επαγγελµάτων» ή καλύτερα για τη διευκόλυνση της πρόσβασης σε αυτούς τους τοµείς των πολυεθνικών επιχειρήσεων, που είναι και το ζητούµενο. Δεδοµένου ότι πρόκειται για µικροαστικά στρώµατα µε τα οποία το ΠΑΣΟΚ διατηρούσε προνοµιακή πολιτική σχέση, η προλεταριοποίησή τους, που θα επέλθει αναπόφευκτα για την συντριπτική πλειοψηφία του 1 εκατ. ατόµων που δραστηριοποιούνται σε αυτά, θα προκαλέσει βαθιές και µη αντιστρεπτές ρωγµές στις σχέσεις του ΠΑΣΟΚ µε την εκλογική του βάση. Προς επίρρωση η χρονική σύµπτωση της σχετικής συζήτησης µε τη γενικευµένη δυσφορία την οποία εκφράζουν απέναντι στην κυβέρνηση τα µέλη της Κοινοβουλευτικής Οµάδας που µαζεύουν το βρισίδι των απλών ανθρώπων, οι οποίοι τους ψήφισαν για να πάρουν αυξήσεις και τώρα δεν έχουν δουλειά και λεφτά για να περάσουν τις γιορτές. Η προγραµµατισµένη σύγκλιση της κοινοβουλευτικής οµάδας αυτή ακριβώς τη δυσφορία θα επιχειρήσει να εκτονώσει, έτσι ώστε µε λίγες µικροβελτιώσεις και ψευτο-διευθετήσεις (όπως για παράδειγµα η δυνατότητα κληροδότησης της άδειας του φαρµακείου) να µπορέσει να εφαρµοστεί στο ακέραιο η πολιτική ΠΑΣΟΚ - ΔΝΤ - ΕΕ.

Το έργο του... Γιωργάκη Τσολάκογλου δεν είναι δύσκολο και διευκολύνεται σηµαντικά από τη ρηχότητα των αντιδράσεων. Μέχρι στιγµής το «αντάρτικο» δεν αφορά τίποτε παραπάνω από νεύµατα και υπονοούµενα, ενώ οι οργανωµένες οµάδες στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ (Σηµιτικοί, Γεννηµατικοί, Βενιζελικοί) που θα µπορούσαν να τον είχαν ανατρέψει, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να στηρίζουν µε χέρια και µε πόδια τα µέτρα ΔΝΤ - ΕΕ. Το νεώτερο κατόρθωµά τους µάλιστα είναι ότι υποχώρησαν ακόµη και από τη γραµµή «ότι λέει το Mνηµόνιο και τίποτε περισσότερο». Η νέα γραµµή άµυνας είναι «να µην µαθαίνουµε τι λένε τα Μνηµόνια από τον Τύπο». Ο Γιωργάκης δηλαδή τους έκανε γλάστρες και εξακολουθούν να τον ανέχονται…

Έχοντας τους ΠΑΣΟΚους βουλευτές στο τσεπάκι του ο Γιωργάκης προετοιµάζει για το αµέσως επόµενο διάστηµα ένα άλµα προς τα µπρος µε δύο συγκεκριµένα µέτρα. Το πρώτο αφορά στην ψήφιση νέου εκλογικού νόµου. Οι δηλώσεις του Δ. Ρέππα στην Ελευθεροτυπία την προηγούµενη Κυριακή για την ανάγκη µείωσης των βουλευτών από 300 σε 200 –που θα τους κάνει περισσότερο ελεγχόµενους από τον πρόεδρο και την αστική τάξη και καθόλου προσβάσιµους στους ψηφοφόρους– όπως και η σχετική αναφορά του πρωθυπουργού στη Βουλή κατά τη συζήτηση του προϋπολογισµού προλειαίνουν το έδαφος. Οι προτεινόµενες αλλαγές θα κάνουν ακόµη πιο εχθρικό προς την κοινωνία το πολιτικό σύστηµα και πιο πρόθυµο να εφαρµόζει τα µέτρα χωρίς αντιρρήσεις που ζητάει η αστική τάξη.

Η δεύτερη αλλαγή που ήδη υλοποιείται αφορά στη συγκέντρωση όλων των κυβερνητικών εξουσιών στο πρωθυπουργικό γραφείο. Πού είναι οι κορόνες για συµµετοχική δηµοκρατία και «ανοιχτές» διαδικασίες; Βαθιά ανασφαλής και καχύποπτος ο Γιωργάκης για οποιονδήποτε δεν ανήκει στη στενή οικογένειά του ή δεν µιλάει τη µητρική του γλώσσα αντέγραψε το αµερικανικό µοντέλο και µε επίκεντρο τη Ρεγγίνα Βάρτζελη µάζεψε 150 άτοµα µε θεσµοθετηµένες αρµοδιότητες, υποκαθιστώντας τα υπουργεία και κάθε άλλη διαδικασία. Το αποτέλεσµα θα είναι όλη η εξουσία να µεταφερθεί στους πράκτορες των πιο σκοτεινών συµφερόντων. Σε ανθρωπάκια που δεν δίνουν λογαριασµό σε κανέναν και θωρακισµένα από το τρισκατάρατο πολιτικό κόστος θα µπορούν να εφαρµόζουν την πιο σκληρή, φιλεοργοδοτική και υποτελή στα διεθνή συµφέροντα πολιτική. Ο «Γιωργάκης Τσολάκογλου» θα κάνει δηλαδή ότι ακριβώς έκανε και στο υπουργείο Εξωτερικών όταν τα «µυστικά κονδύλια» έτρεχαν από τα παράθυρα προς εξυπηρέτηση πάντα µεγαλεπήβολων εθνικών στόχων (σχέδιο Ανάν, µοίρασµα του Αιγαίου κ.ά.)… Το 2011 παρ’ όλα αυτά µπορεί να γίνει η χρονιά που ο Γιωργάκης θα µαζέψει όλο το συρφετό του και θα πάει από ’κει που ήρθε. Μπορεί να γίνει η χρονιά που µε µαζικούς αγώνες οι εργαζόµενοι θα ανατρέψουν αυτή την πολιτική. Οι αυταπάτες άλλωστε τελείωσαν προ πολλού.

Ο κόσμος μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο δρόμο για τον Β’

erodotos.wordpress.com

Σε μια ομιλία του τον Αύγουστο του 1918, ο Λένιν υποστήριξε ότι στις σύγχρονες συνθήκες, στις συνθήκες δηλαδή που ο καπιταλισμός είχε περάσει στο τελευταίο στάδιό του, τον ιμπεριαλισμό, ο πόλεμος ήταν αναπόφευκτος. Ελεγε χαρακτηριστικά¹: «Πού βρίσκεται λοιπόν αυτό το αναπόφευκτο; Βρίσκεται στο ότι ο καπιταλισμός συγκέντρωσε τα πλούτη της Γης στα χέρια μερικών κρατών, μοίρασε ως την τελευταία λωρίδα την υφήλιο. Νέο μοίρασμα, νέος πλουτισμός δεν μπορεί να γίνει παρά σε βάρος των άλλων, του ενός κράτους σε βάρος του άλλου. Το πρόβλημα αυτό μπορεί να λυθεί μόνο με τη δύναμη – και γι’ αυτό ο πόλεμος ανάμεσα στους παγκόσμιους άρπαγες είναι αναπόφευκτος».

Η λήξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου όχι μόνο δεν εξάλειψε τις αιτίες που προκαλούσαν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, όχι μόνο δεν άμβλυνε τις αντιθέσεις μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, αλλά, αντίθετα, τις μετέθεσε σε ένα νέο επίπεδο. Από τούτο τον πόλεμο είχαν προκύψει ορισμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά, τα οποία αξίζει εν συντομία να αναφέρουμε: Κατ’ αρχάς, δύο μεγάλες αυτοκρατορίες του προπολεμικού κόσμου, η Αυστροουγγαρία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία, διαλύθηκαν και διαμελίστηκαν ολοκληρωτικά. Μία νέα ιμπεριαλιστική δύναμη έκανε την εμφάνισή της στο παγκόσμιο καπιταλιστικό στερέωμα διεκδικώντας ηγεμονικό ρόλο όχι με τον παλιό τρόπο, της κατάκτησης ή της αρπαγής και διατήρησης αποικιών, αλλά μ’ έναν εντελώς καινούριο τρόπο, με την πολιτική των «ανοικτών θυρών», με την πολιτική της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίων και εμπορευμάτων. Η δύναμη αυτή ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής κι ο τρόπος με τον οποίο πολιτεύονταν ταίριαζε απόλυτα στη φύση του καπιταλισμού στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο. Ενα τρίτο στοιχείο του μεταπολεμικού κόσμου ως απόρροια του πολέμου ήταν η εμφάνιση του πρώτου εργατικού κράτους στην ιστορία της ανθρωπότητας, η εμφάνιση της Σοβιετικής Ρωσίας. Ηταν πλέον σαφές προς πάσα κατεύθυνση ότι η Ιστορία έδειχνε πως η αναζήτηση λύσης στα προβλήματα των λαϊκών μαζών δεν μπορούσε να κινείται αποκλειστικά στο έδαφος του καπιταλισμού αλλά και σε αντίθεση με αυτόν, στην κατεύθυνση της υπέρβασής του και της οργάνωσης της κοινωνίας σε μια νέα βάση.

Οι μεγάλες δυνάμεις μετά τον πόλεμο

Οι παλιές ιμπεριαλιστικές ανταγωνίστριες δυνάμεις βγήκαν από τον πόλεμο παρουσιάζοντας την εξής πάνω-κάτω εικόνα: Η ηττημένη στον πόλεμο Γερμανία όχι μόνο βρέθηκε χωρίς αποικίες αλλά έχασε και το 1/8 των εδαφών της, το 10% του πληθυσμού της, με την εισβολή της Γαλλίας στο Ρουρ, το 1923. Η Ιαπωνία και η Ιταλία αν και ήταν με το μέρος των νικητών θεωρούσαν τον εαυτό τους ριγμένο στη μοιρασιά. Τη μερίδα του λέοντος την είχαν αρπάξει η Αγγλία, η Γαλλία και οι ΗΠΑ. Η Αγγλία και η Γαλλία είχαν αρπάξει το μεγαλύτερο μέρος των γερμανικών αποικιών. Η πρώτη συνέχιζε να παραμένει κύριος των θαλασσών και η δεύτερη να είναι η μεγαλύτερη χερσαία στρατιωτική δύναμη στην Ευρώπη. Και οι δύο όμως παρουσίαζαν κάμψη στην οικονομική και πολιτική τους δύναμη, σε αντίθεση βέβαια με τις Ηνωμένες Πολιτείες που ακολουθούσαν ακριβώς αντίστροφη πορεία. Γράφει χαρακτηριστικά ο Ν. Ψυρούκης²: «Το 1918, η Μεγάλη Βρετανία στο εμπορικό της ισοζύγιο είχε παθητικό 814,8 δισ. δολάρια και η Γαλλία 17,6 δισ., ενώ οι ΗΠΑ είχαν ενεργητικό 3.118 δισ. δολάρια. Ο εμπορικός στόλος των ΗΠΑ αύξησε τη χωρητικότητά του κατά 11 φορές (από 1.066.000 τόνους έφτασε 11.077.000 τόνους το 1919). Η βιομηχανική παραγωγή των ΗΠΑ ανάμεσα στα 1913 και στα 1928 αυξήθηκε κατά 70% (ενώ της Αγγλίας, στο ίδιο διάστημα, έπεσε κατά 1%). Γενικά, η βιομηχανική παραγωγή των ΗΠΑ, το 1928, ήταν μεγαλύτερη από την αντίστοιχη ολόκληρης της Ευρώπης. Τρομερά αυξήθηκε η αμερικανική παραγωγή του πετρελαίου (της νέας ενεργειακής πρώτης ύλης του κόσμου). Η βορειοαμερικανική τεχνολογία κάλπαζε, ενώ η ανάλογη ευρωπαϊκή καρκινοβατούσε. Οι ΗΠΑ είχαν την πρωτοπορία παντού. Οι παραδοσιακές αποικιοκρατικές δυνάμεις υποχωρούσαν σ’ όλα τα μέτωπα».
Για την Ευρώπη το καθήκον που έθετε το τέλος του πολέμου ήταν η σταθεροποίηση των οικονομιών που είχαν πληγεί σε μεγάλο βαθμό. Κι αυτή η σταθεροποίηση δεν μπορούσε να γίνει χωρίς τα αμερικανικά κεφάλαια, γεγονός που σήμαινε την παραπέρα οικονομική διείσδυση των ΗΠΑ στην Ευρώπη. Φυσικά γίνεται λόγος για σχετική σταθεροποίηση αφού ο καπιταλισμός δεν ήταν δυνατόν να ξεπεράσει τις εγγενείς αντινομίες του, κάτι που αποκαλύφθηκε περίτρανα με την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση στα 1929-1933. Γι’ αυτή τη σχετική σταθεροποίηση ο Στάλιν σημείωνε στην εισήγησή του στο 14ο Συνέδριο του Σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος πως γίνεται «κυρίως με τη βοήθεια του αμερικάνικου κεφαλαίου και με αντάλλαγμα την οικονομική υποταγή της Δυτικής Ευρώπης στην Αμερική»³.
Η σχετική καπιταλιστική σταθεροποίηση διέφερε από χώρα σε χώρα. Η Γερμανία, που αποτελούσε τον πιο αδύνατο κρίκο του ιμπεριαλισμού μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, είχε μια οικονομία εντελώς ξεχαρβαλωμένη. Το μάρκο υποτιμούνταν όχι κάθε μέρα αλλά κάθε ώρα απέναντι στο δολάριο και στα τέλη του 1923 είχε πέσει στο ένα τρισεκατομμυριοστό της προπολεμικής του αξίας. Από την άλλη μεριά οι άλλες ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές χώρες προσδοκούσαν σε μεγάλο βαθμό στις γερμανικές επανορθώσεις για την ανασυγκρότηση της οικονομίας τους. Κυρίως εκεί προσέβλεπε η Γαλλία που στα 1923 σε συνεννόηση με το Βέλγιο προχώρησε στην κατάληψη του Ρουρ. Στην κατακτημένη αυτή περιοχή ζούσε το 10% του γερμανικού πληθυσμού, παραγόταν το 88% του άνθρακα της Γερμανίας καθώς και μεγάλες ποσότητες σε ατσάλι και μαντέμι. Με την κατάληψη του Ρουρ η Γαλλία ήλπιζε από τη μια μεριά να εισπράξει απευθείας μεγάλο μέρος των επανορθώσεων και από την άλλη να εξασθενίσει τη Γερμανία ακόμη περισσότερο, να εξασφαλίσει την ασφάλειά της, να ισχυροποιήσει την οικονομική της θέση στην Ευρώπη και να κατοχυρώσει την ηγεμονία της.
Η στρατιωτική αυτή κίνηση της Γαλλίας όξυνε ακόμη περισσότερο τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και έθεσε στις ΗΠΑ και στην Αγγλία το καθήκον να επιδιώξουν την άμεση εξασθένιση της Γαλλίας. Από την άλλη, το ταξικό συμφέρον επέβαλλε στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις να ισχυροποιήσουν τη γερμανική αστική τάξη ώστε να αποσοβηθεί ο κίνδυνος επαναστατικών εξελίξεων. Ολόκληρο το 1923 η Γερμανία βρισκόταν σε επαναστατικό αναβρασμό. Τον Αύγουστο γίνεται γενική απεργία σ’ όλη τη χώρα και τον Οκτώβρη σχηματίζονται εργατικές κυβερνήσεις στη Σαξονία και στη Θουριγγία από κομμουνιστές και αριστερούς σοσιαλδημοκράτες, ενώ στο Αμβούργο ξεσπάει εξέγερση. Τελικά η γερμανική αστική τάξη – με τη βοήθεια της σοσιαλδημοκρατίας – καταφέρνει να επιβληθεί και η πολιτική κρίση στη χώρα έδωσε τη σκυτάλη στην πολιτική των διώξεων κατά των κομμουνιστών και των επαναστατικών στοιχείων.

Οι βασικές τάσεις της ιστορικής κίνησης

Αν θέλαμε να συνοψίσουμε, οι τάσεις που χαρακτηρίζουν την ιστορική κίνηση της ανθρωπότητας αμέσως μετά τον Α΄ ιμπεριαλιστικό πόλεμο είναι οι εξής: Πρώτον, αυξάνεται κατακόρυφα ο ρόλος του κράτους πάνω στην οικονομία, με αποτέλεσμα ο ιμπεριαλισμός ως ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού να περνάει σε μια ανώτατη βαθμίδα ανάπτυξής του που είναι ο κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός. Δεύτερον, ισχυροποιείται η τάση αντικατάστασης του παλιού αποικιοκρατικού συστήματος με νέες μορφές εξάρτησης των μικρότερων και λιγότερο ισχυρών χωρών, μορφές που δε στηρίζονται πλέον στη στρατιωτική κτήση αλλά κυρίως στην οικονομική διείσδυση και μέσω αυτής οδηγούν στην οικονομικοπολιτική και στρατιωτική χειραγώγηση. Στο πλαίσιο αυτών των τάσεων ξεδιπλώνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις με την ταυτόχρονη ανάπτυξη της επαναστατικής αμφισβήτησης του καπιταλιστικού συστήματος από μέρους του προλεταριάτου και των λαϊκών μαζών σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο. Με δυο λόγια, ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, με τη λήξη του, άνοιξε διάπλατα την πόρτα σε μια ιστορική εποχή που ο καπιταλισμός φτάνει στην πλήρη ολοκλήρωσή του – και ακριβώς γι’ αυτό το λόγο εισέρχεται σε γενικευμένη κρίση – και η προλεταριακή επανάσταση ανατέλλει ως χειροπιαστή πλέον πραγματικότητα. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο η εποχή αυτή είναι εποχή των μεγάλων ιστορικών αλμάτων προς την κοινωνική πρόοδο αλλά και των μεγάλων οπισθοδρομήσεων προς την κοινωνική αντίδραση.

Σημειώσεις
1 Λένιν: «Απαντα», εκδόσεις Σ.Ε., τόμος 37, σελ. 66
2 Ν. Ψυρούκη: «Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος», εκδόσεις ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, σελ. 56-57
3 Ι. Στάλιν: «Απαντα», εκδοτικό της ΚΕ του ΚΚΕ, 1952, τόμος 7ος σελ. 293
Γιώργος ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

Πηγή: Ριζοσπάστης

ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ - ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ!

youpayyourcrisis

ΠΗΓΗ: ISKRA

ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΕΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!

ΣΥΝΕΝΕΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΙΣΚΡΑ

Οι δυνάμεις της Αριστεράς, πέρα από διαφορές, δίνουν συχνά την εντύπωση ότι το πρόβλημά τους είναι η επικράτηση της μιας έναντι της άλλης! Θεωρείτε ότι μόνο η ηγεσία του ΚΚΕ είναι υπεύθυνη για τον άγονο κατακερματισμό; Μπορεί να αλλάξει το διαιρετικό κλίμα μέσα στο 2011;

Αντιμέτωπα με τη ραγδαία επιδείνωση της ζωής τους λόγω του μνημονίου και του γενικότερου κοινωνικού πολέμου που έχουν κηρύξει μονομερώς οι κυρίαρχες τάξεις, τα λαϊκά στρώματα χρειάζονται την ενότητα δράσης όλων των μαχόμενων, αριστερών δυνάμεων, που αποτελούν σήμερα τον βασικό κορμό της αντίστασης. Όσοι γυρίζουν την πλάτη στον πιο κρίσιμο κοινωνικό πόλεμο των τελευταίων 35 χρόνων για να επιδοθούν στον ενδοαριστερό εμφύλιο ακολουθώντας τη λογική «ο χειρότερος εχθρός είναι ο γείτονας», επωμίζονται τεράστιες, ιστορικές ευθύνες.


Όχι μικρότερες ευθύνες έχουν, ωστόσο, όσοι αντιμετωπίζουν καιροσκοπικά το θέμα της ενότητας, κερδοσκοπώντας πάνω σε μια δημοφιλή λέξη απλώς για να πλαγιοκοπήσουν τους «σεχταριστές». Οι αριστεροί πολίτες έχουν πικρή εμπειρία από δήθεν «ενωτικές» πρωτοβουλίες, οι οποίες, ακριβώς επειδή δεν στηρίζονταν σε ξεκάθαρες αρχές, στρατηγική αντίληψη και πολιτικούς στόχους, κατέληξαν να ενώσουν την Αριστερά με την... αστική τάξη (βλ. κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα) με τίμημα την πολυδιάσπαση της ίδιας της Αριστεράς.


Σήμερα δεν υπάρχουν στοιχειώδεις προγραμματικές προϋποθέσεις πολιτικής ενότητας της Αριστεράς. Πως είναι δυνατόν, για παράδειγμα, η ηγετική πλειοψηφία του Συνασπισμού, με την φιλο- Ε.Ε. πολιτική της, να ενωθεί σε κοινό πολιτικό μέτωπο με το ΚΚΕ ή/και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που έχουν κάθετα αντι-Ε.Ε. πολιτική; Εκείνο που μπορεί ρεαλιστικά να προσδοκά κανείς είναι: Πρώτον, την κοινή δράση σε συγκεκριμένα, ζωτικής σημασίας θέματα αιχμής στο μαζικό κίνημα (ανατροπή του μνημονίου, δημοκρατικές ελευθερίες, αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις στην Παιδεία κλπ). Και, δεύτερον, τη δημιουργία προϋποθέσεων για τη διαμόρφωση ενός νέου, πολιτικού μετώπου των αριστερών, ανατρεπτικών δυνάμεων, κάτι που προϋποθέτει ρήξη και αυτονόμηση από ηγεσίες και δομές που έχουν ξεπεραστεί και θα ξεπερνιούνται ολοένα και περισσότερο από την ταξική πάλη.


-Ποιους θεωρείτε ως τους πλέον κρίσιμους δύο- τρεις προγραμματικούς στόχους για μια αριστερή στροφή στη χώρα το 2011;


Το απολύτως επείγον πρόβλημα της εργαζόμενης πλειονότητας είναι η ανατροπή του μνημονίου και όλων των εξειδικεύσεων και «επικαιροποιήσεων» που το συνοδεύουν, μετατρέποντας σε οδό του μαρτυρίου την καθημερινότητα εκατομμυρίων Ελλήνων. Βεβαίως, ο αντιμνημονιακός λόγος από μόνος του δεν αρκεί, αφού η έξοδος από τον μηχανισμό της τρόικας φέρνει αναπόφευκτα στην πρώτη γραμμή τα μεγάλα ερωτήματα του χρέους και του ευρώ- ζητήματα που θα αποκτήσουν ακόμη μεγαλύτερη ένταση τους πρώτους κιόλας μήνες του 2011, με τη διελκυνστίδα για την τέταρτη δόση του δανείου και την αναμενόμενη, ανοιχτή κρίση της ευρωζώνης.


Σ' αυτό το φόντο, η Αριστερά καλείται να υψώσει τολμηρά τη σημαία μιας άμεσης, εναλλακτικής, ριζοσπαστικής λύσης, με βασικούς άξονες:

* Τη στάση πληρωμών και τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, χωρίς όρους και ποινές, υπό την απειλή της άρνησης πληρωμής του συνόλου του δημοσίου χρέους.

* Την έξοδο από το ευρώ, την ανάκτηση ελέγχου του εθνικού νομίσματος και την αποκατάσταση ελέγχου των συναλλαγματικών ροών.

* Την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και άλλων στρατηγικών επιχειρήσεων υπό λαϊκό έλεγχο.

* Τη ριζική αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου υπέρ της εργασίας, με μοχλό, μεταξύ άλλων, ένα αναδιανεμητικό φορολογικό σύστημα.

Δεν μπορεί να έχει κανείς την αυταπάτη ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου ή μια κυβέρνηση Σαμαρά θα μπορούσε ποτέ να υιοθετήσει παρόμοια μέτρα. Επομένως, βασική προϋπόθεση για μια ριζοσπαστική στροφή όπως την περιγράψαμε είναι η ανατροπή της αθλιέστερης κυβέρνησης μετά τη χούντα των Απριλιανών και η επιβολή αυτών των μέτρων στην όποια αυριανή κυβέρνηση από ένα αναγεννημένο λαϊκό κίνημα, σε περιβάλλον «εργατικής μεταπολίτευσης».

-Μπορεί να υπάρξει προοδευτική και σοσιαλιστική στροφή με το ευρώ και την ΟΝΕ; Αν μια χώρα του ευρώ πρωτοπορεί σε δυνατότητα προοδευτικών και σοσιαλιστικών μετασχηματισμών, θα πρέπει να αναμένει για την προώθησή τους να υπάρξουν συνολικότερες αλλαγές στην Ε.Ε., προκειμένου να αποφύγει την «εθνική απομόνωση»;


Κατά τη γνώμη μου ουδείς, εάν θέλει να είναι ειλικρινής πρώτα απ΄ όλα με τον εαυτό του, δεν πίστεψε ποτέ σε «σοσιαλισμό με ευρώ και ΟΝΕ». Υπήρξαν βέβαια ειλικρινώς ευρωπαϊστές σοσιαλδημοκράτες, που έβλεπαν την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ως έναν τρίτο δρόμο ανάμεσα στον απολυταρχικό «υπαρκτό σοσιαλισμό» της Ανατολής και την νεοφιλελεύθερη, υπό αμερικανική ηγεμονία Δύση. Η Ενωμένη Ευρώπη ήταν γι αυτούς το διπλό στοίχημα της χειραφέτησης από την Αμερική και της διατήρησης ενός «κοινωνικού κράτους»- με άλλα λόγια ενός πιο ανθρώπινου καπιταλισμού, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.


Σήμερα, ακόμη κι αυτή η μετριοπαθής φιλοδοξία φαντάζει ξεκάθαρα ουτοπική στο περιβάλλον μιας νέας, γερμανικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ξεπερνάει σε μονεταρισμό την Αμερική του Ομπάμα. Στο νέο αυτό φόντο, ο ευρωπαϊσμός φαντάζει δογματικός σαν Χιλιαστική πίστη κι οι οπαδοί της «υπαρκτής Ευρώπης» του 2011 αρχίζουν να θυμίζουν τους οπαδούς της ΕΣΣΔ ή της Κίνας του 1989.


Όσοι προτείνουμε τη ρήξη με την Ε.Ε. και την έξοδο από την ευρωζώνη δεν ισχυριζόμαστε ότι πρόκειται για μια εύκολη λύση, χωρίς οικονομικό τίμημα, κοινωνική αναστάτωση και παροξυσμό των πολιτικών συγκρούσεων. Ωστόσο, οι αμετακίνητοι ευρωπαϊστές που προβλέπουν ότι θα πέσουν πάνω μας όλες οι πληγές των Φαραώ αν φύγουμε από το ευρώ (φυγή κεφαλαίων, γιγάντωση του χρέους, θησαυρισμός των κεφαλαιούχων που θα αγοράσουν κοψοχρονιά τα πάντα στην Ελλάδα κλπ) θα πρέπει να αναλογιστούν ότι μηρυκάζουν απλώς ακριβώς τα τρομοκρατικά επιχειρήματα που επικαλείται πάγια ο αστικός πολιτικός κόσμος και οι κονδυλοφόροι του για να μας πείσουν πόσο μάταιη είναι η ίδια η σοσιαλιστική προοπτική.


Ασφαλώς είναι αλήθεια ότι δεν μπορεί- ειδικά στην περίπτωση μιας μικρής χώρας την εποχή των πολυεθνικών και του Ίντερνετ- να υπάρξει «σοσιαλισμός σε μία χώρα». Αλλά ούτε μπορεί να υπάρξει «σοσιαλισμός παντού, την ίδια ώρα»! Η ασυμμετρία των ταξικών αγώνων, που αναπτύσσονται στο έδαφος διαφορετικών εθνικών, κοινωνικών σχηματισμών, σημαίνει ότι η αντικαπιταλιστική ανατροπή μπορεί να ξεκινήσει από μία χώρα ή από μικρή ομάδα χωρών, αλλά για να εδραιωθεί και να μακροημερεύσει ως πραγματική, σοσιαλιστική αλλαγή πρέπει να νικήσει σε μια ισχυρή, περιφερειακή και τελικά παγκόσμια κλίμακα.



-Πως εκτιμάτε τη διαδρομή του Αριστερού Βήματος Διαλόγου και Κοινής Δράσης και πως βλέπετε τις προοπτικές του;


Τον Ιούλιο του 2010, το Αριστερό Βήμα ξεκίνησε ως πρωτοβουλία 77 ανθρώπων της ευρύτερης Αριστεράς, κυρίως διανοουμένων, συνδικαλιστών και καλλιτεχνών. Ήταν, τότε, μια κραυγή αγωνίας εν όψει των εξαιρετικά κρίσιμων απειλών για τα δικαιώματα και τον πολιτισμό του κοινωνικού ανθρώπου στην εποχή της μνημονιακής βαρβαρότητας, μια έκκληση συστράτευσης όλων των μάχιμων, αριστερών δυνάμεων έναντι του κοινού εχθρού, η οποία, φυσικά, δεν διέγραφε, ούτε υποτιμούσε τις διαφορές τους.


Έξι μήνες αργότερα, το Αριστερό Βήμα αποτελεί συγκροτημένη πραγματικότητα. Περισσότεροι από 1340 άνθρωποι απ' όλη την Ελλάδα, μεταξύ των οποίων πολλοί νέοι, έχουν υπογράψει την ιδρυτική του έκκληση, ενώ ομάδες πρωτοβουλίας με ταυτόσημο προσανατολισμό έχουν δημιουργηθεί και δημιουργούνται σε αρκετές πόλεις. Το διεθνές συνέδριο για την οικονομική κρίση και την εναλλακτική πρόταση της Αριστεράς, που διοργανώθηκε με εξαιρετική επιτυχία στο Πάντειο, οι δύο, μαζικές συγκεντρώσεις της Θεσσαλονίκης, η δημιουργία της ιστοσελίδας και η σημαντική εκδήλωση με τον Σλάβοϊ Ζίζεκ στο ΕΜΠ αποτέλεσαν καρποφόρες πρωτοβουλίες διαλόγου, που κατέδειξαν τη δυναμική της πρωτοβουλίας.


Τα βασικά επιτεύγματα της μέχρι τώρα πορείας μας, που πρέπει να διαφυλαχθούν και να αναπτυχθούν, είναι κατά τη γνώμη μου: Η ανεξαρτησία του Αριστερού Βήματος από όλους τους κομματικούς χώρους της Αριστεράς και η λειτουργία του ως καταλύτη για την ώσμωση μεταξύ τους, σε έναν διάλογο ο οποίος θα διαπερνά όλα τα υπαρκτά ρεύματα του χώρου. Η σοβαρότητα και αποτελεσματικότητα στην ανάληψη πρωτοβουλιών, με συνέπεια λόγων και έργων. Και η λειτουργία του ως γέφυρας μεταξύ των πιο φωτεινών και δημιουργικών στοιχείων της αριστερής διανόησης με τους αγωνιστές των κοινωνικών κινημάτων.


Αναφορικά με τις προοπτικές του Αριστερού Βήματος, πιστεύω ότι χρειάζονται πιο συντονισμένες πρωτοβουλίες όχι μόνο στο πεδίο του διαλόγου και της επεξεργασίας θέσεων, αλλά και της κοινής, μετωπικής δράσης, κάτι που επίμονα ζητάει ο κόσμος της Αριστεράς. Φυσικά, οι μορφές αυτών των πρωτοβουλιών θα είναι διαφορετικές από εκείνες που προσιδιάζουν σε ένα πολιτικό κόμμα ή ένα εργατικό συνδικάτο. Παράδειγμα προς αυτή την κατεύθυνση μπορεί να αποτελέσει η εν εξελίξει πρωτοβουλία, την οποία στηρίζει το Αριστερό Βήμα, για τη δημιουργία επιτροπής με στόχο τον δημόσιο, λογιστικό έλεγχο του ελληνικού χρέους, στην προοπτική της μερικής ή και ολικής διαγραφής του.

Οι αλμπάνηδες του ΔΝΤ

cynical

Ξεπροβόδησα τον παλιό χρόνο αγκαλιά με το βιβλίο «Debt, the IMF and the World Bank: Sixty Questions, Sixty Answers», των Eric Toussaint και Damien Millet, και τον καλωσόρισα ομοίως με το ίδιο.

Από τους συγγραφείς, o Eric Toussaint, πολιτικός επιστήμονας, είναι πρόεδρος της διεθνούς κίνησης για την ακύρωση του χρέους του τρίτου κόσμου, CADTM, ενώ ο Damien Millet, καθηγητής μαθηματικών, κατέχει τη θέση του εκπροσώπου. Πληροφοριακά, ο Toussaint συμμετείχε και στην επιτροπή που σύστησε ο Ραφαέλ Κορέα, Πρόεδρος του Εκουαδόρ, για την εξέταση όλων των προηγούμενων δανειακών συμβάσεων της χώρας. Περί αυτού είχαμε ασχοληθεί στο «Χρέη παράνομα και απεχθή: Η περίπτωση Εκουαδόρ».

Το βιβλίο πραγματεύεται τα πάντα γύρω από το χρέος των αναπτυσσόμενων κυρίως χωρών του τρίτου κόσμου, συνολικά 140+ χωρών, την προέλευση και τη δομή του, την κρίση χρέους και πώς προέκυψε, το ρόλο του ΔΝΤ και της επιχειρησιακής χειρός του, της Παγκόσμιας Τράπεζας, τη λογική των δομικών αλλαγών που επιβλήθηκαν στις κατά τόπους οικονομίες, ως προϋπόθεση ελάφρυνσης ή διαγραφής του χρέους, την απάτη και αναποτελεσματικότητα των μέτρων, καθώς επίσης και το τελικό ενάντιο αποτέλεσμα, με τις χώρες που υποτίθεται ότι ευνοήθηκαν, να καταλήξουν να χρωστάνε περισσότερα απ’ ότι προηγουμένως.

Θα μου πείτε τώρα τι μας νοιάζει εμάς για το χρέος των ξεβράκωτων τριτοκοσμικών, τι σχέση μπορεί να έχουμε μ’ αυτούς, εμείς μια χώρα μέλος του ΟΟΣΑ, με πλούτο που κόντεψε να μας θρονιάσει στο top 20 των πλουσιότερων χωρών του κόσμου, και τι σχέση μπορεί να έχει η οικονομία μας μ’ αυτονών. Μπορεί να λέμε καμιά φορά ότι οι χώρα μας έχει τριτοκοσμικές δομές, αλλά αυτό μας έλλειπε και να το εννοούμε!

Παραδόξως, θα συμφωνήσω μαζί σας. Τι σχέση μπορεί να έχει η οικονομία, η διάρθρωση του κράτους και του δημόσιου τομέα, καθώς και η καπιταλιστική ανάπτυξη χωρών όπως η Ιρλανδία και Ελλάδα με τις αντίστοιχες δομές της Μπουργκίνα Φάσο, της Γκαμπόν και της Γουιάνας; Εκ πρώτης όψεως ελάχιστες έως καμία. Κι ενώ εδώ το αυτονόητο μας ξεπερνά, εν τούτοις, με ανείπωτη έκπληξη διαπιστώνω, διαβάζοντας το εν λόγω βιβλίο ότι αυτό που μας συνδέει είναι το σταθερό ΔΝΤ-ειο μάντρα του «μικρού κράτους, της μείωσης των δημοσίων δαπανών, των απολύσεων, των ιδιωτικοποιήσεων και των εργασιακών απορρυθμίσεων».

Έτσι, ενώ και το πιο απαίδευτο μάτι αντιλαμβάνεται ότι με τις προηγούμενες ρυθμίσεις, η όποια ελάφρυνση λόγω διαγραφής των δανειακών υποχρεώσεων, θα υπερκεραστεί από την εκπτώχυνση και από την διοχέτευση καινούργιων πόρων προς ελάφρυνση μέρους της νέας και βαθύτερης φτώχειας, όπως και αποδεδειγμένα συμβαίνει, (το χρέος στον τρίτο κόσμο συνεχίζει να αυξάνει), εν τούτοις το ΔΝΤ και οι επαΐοντες που το στελεχώνουν μένουν προσκολλημένοι στην ίδια παμπάλαια, και ατελέσφορη συνταγή. Τι να υποθέσει κανείς; Θ’ αφήσω στην άκρη ότι πρόκειται περί εκτέλεσης συγκεκριμένου «σχεδίου», και θα μείνω στο προφανές:

Το οποίο είναι η ανικανότητα των στελεχών του να μπορούν να διακρίνουν το ένα από το άλλο, την μια περίπτωση από την άλλη, η ανεπάρκειά τους να μπορούν να επεξεργάζονται σχέδια «διάσωσης» κατά περίπτωση, ανάλογα με τις πολιτικο-οικονομικές και δημοσιονομικές δυνατότητες κάθε χώρας χωριστά, η ελλιπής τους ενημέρωση, τουλάχιστον ως προς τις εξελίξεις της οικονομικής επιστήμης, ως και η ευστροφία τους στο να μπορούν να δρουν προσαρμοζόμενοι στις εκάστοτε συνθήκες.

Η προσκόλληση των στελεχών του σε ένα απαρχαιωμένο, ενοχλητικά επαναλαμβανόμενο, αλλά και απλοϊκό, στις γραμμές του, σχέδιο, δεν διαφέρει και πολύ από την προσκόλληση των πιστών στο δόγμα της εκκλησίας όπου έτυχε ν' ανήκουν και στα πανάρχαια βιβλία της.

Δύσκολο λοιπόν ν’ αντισταθώ στον πειρασμό να παρομοιάσω τον «γιατρό» Στρος Καν, με τον Βουτσά στην παλιά καλή ταινία «Ο Ψεύτης», όπου ως ψευτο-γιατρός και μ’ ένα έμπλαστρο στην τσέπη θεραπεύει με μπαγαμποντιά όλας τας νέο-ελληνικάς νόσους και μαλακίας.

Κι αυτή είναι η καλή εκδοχή. Η άλλη, φέρνει στο νου κάτι πολύ χειρότερο, μια άλλη ταινία, τη «Λάμψη», με τον ψυχοπαθή Τζακ (Τζακ Νίκολσον) να δακτυλογραφεί έναν ολόκληρο χειμώνα την ίδια πάντα φράση: "All work and no play makes Jack a dull boy". Στην ταινία όμως ο Τζακ, δεν είναι μόνο ένας ανιαρός και αποτυχημένος συγγραφέας που κατατρύχεται από εμμονές, αλλά ένας αδίσταχτος δολοφόνος.

Οι ΗΠΑ καθοδόν προς το πουθενά

 indy.gr

Ο ΄Εντμουντ Φελπς, που πήρε το βραβείο Νόμπελ γιατί ανέτρεψε τα καθιερωμένα περί αντίστροφης σχέσης πληθωρισμού και ανεργίας, προετοιμάζει την αμερικανική κοινή γνώμη για ακόμη πιο δύσκολα χρόνια. «Ίσως κάποια στιγμή να μειωθεί ο αριθμός των ανέργων», δήλωσε στην ίδια συνέντευξη, αλλά δεν θα μπορέσουμε ποτέ να φτάσουμε το ίδιο ποσοστό που είχαμε πριν από 10 χρόνια». Σημειωτέων ότι ο ποσοστό ανεργίας ήταν στο 4%, σήμερα έχει φτάσει το 9,5%.                          Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift:  Ευθύνες στον Ομπάμα επιρρίπτει ο νομπελίστας Εντμουντ Φελπς.

Για πρώτη φορά μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι ΗΠΑ βιώνουν με τόσο δραματικό τρόπο το φαινόμενο της μακράς ανεργίας. Σε αυτό το 9,5% δεν περιλαμβάνονται εκείνοι που έχουν εγκαταλείψει την αναζήτηση εργασίας ή αυτούς που φυτοζωούν με λιγότερο από 100 δολάρια το μήνα και τρώνε τις αποταμιεύσεις τους. Το υπουργείο Γεωργίας υπολογίζει ότι 50 εκατομμύρια Αμερικανοί δεν έχουν αρκετά μέσα για να διατραφούν. Ένας στους 8 ενήλικες και 1 στα 4 παιδιά ζουν από τον ορό της κρατικής βοήθειας. Είναι αριθμοί που δεν μπορεί κανείς να φανταστεί για την πρώτη οικονομία του κόσμου. Η γνωστή Ελληνοαμερικανίδα κολουμνίστρια Αριάνα Χάφιγκτον προειδοποίησε ότι ελλοχεύει ο κίνδυνος να γίνουν οι ΗΠΑ χώρα του τρίτου κόσμου.

 

Σβήνουν τα φώτα

 

‘Όσο κι αν υπερβολικά ακούγονται όλα αυτά, η πραγματικότητα δεν είναι άλλη. «Στην Αμερική τα φώτα σβήνουν», έγραψε την περασμένη εβδομάδα ο επίσης Αμερικανός νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν.  Και η κατάσταση τον δικαιώνει. Πάρα πολλοί Αμερικανοί δεν μπορούν να καταναλώσουν, οι αποταμιεύσεις τους έχουν εξανεμιστεί, κερδίζουν λιγότερα ή είναι άνεργοι. Και το χειρότερο για το κράτος είναι ότι δεν μπορούν να πληρώσουν φόρους. Πολλές ομόσπονδες πολιτείες και κοινότητες πολεμούν να καλύψουν τις μεγάλες τρύπες στον προϋπολογισμό τους.

Στη Χαβάη για παράδειγμα, τις Παρασκευές μένουν τα σχολεία κλειστά για να
εξοικονομήσει το κράτος χρήματα, στο Κολοράντο Σπριγκς, με 380.000 κατοίκους το 1/3 των φωτεινών σηματοδοτών είναι εκτός λειτουργίας για να εξοικονομηθεί ηλεκτρισμός.
Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift:  "Τα φώτα σβήνουν". Ο νομπελίστας Πολ Κρουγκμαν

 Αρκετά πράγματα στις ΗΠΑ έχουν ξεφύγει από τη νόρμα τους μετά την χρηματοπιστωτική κρίση. Από την μια πλευρά η κεντρική τράπεζα κόβει συνεχώς φρέσκο χρήμα και η κυβέρνηση άντλησε 182 δις δολάρια για να σώσει την AIG, τον κορυφαίο ασφαλιστικό και χρηματοοικονομικό οργανισμό και από την άλλη οι επιχειρήσεις πτωχεύουν η μια μετά την άλλη. Από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούνιο καταγράφηκαν 422.061 πτωχεύσεις, που σημαίνει αύξηση κατά 9% σε σχέση με το τρίμηνο Ιανουάριος-Μάρτιος και κατά 11% σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα πέρυσι. «Η Αμερική», προειδοποίησε ο Κρούγκμαν. «πορεύεται σε έναν σκοτεινό και κακοτράχαλο δρόμο προς το πουθενά.

 

Handelsblatt/spiegel/dpa/Ειρήνη Αναστασοπούλου

 

Υπεύθ. σύνταξης: Βιβή Παπαναγιώτου

http://www.dw-world.de/dw/article/0,,5924262,00.html

Η στρατηγική του helicopter money και οι αξιότιμοι τραπεζίτες...

Kαθημερινή


ZEZA ZHKOY

Οι ανεπτυγμένες και αναπτυσσόμενες οικονομίες έχουν διαθέσει τρισεκατομμύρια δολάρια για την ενίσχυση των οικονομιών τους. Ομως, οι δυσοίωνες ενδείξεις από το μέτωπο της αγοράς εργασίας υποδαυλίζουν τις ανησυχίες ολόκληρου του κόσμου. Το ρίσκο μιας νέας επιδείνωσης είναι εφιαλτικό, τη στιγμή που οι πόροι που διαθέτουν οι κυβερνήσεις είτε από φορολογικά έσοδα είτε από δανεικά πλησιάζουν τα όριά τους και καταφεύγουν στις μαζικές πωλήσεις κρατικών τίτλων. Οταν οι στρατιές των ανέργων συνεχίζουν να αυξάνονται, υπάρχει έκδηλη ανησυχία σε όλους τους λαούς. Η αντιμετώπιση της κρίσης έγινε με γενναία μέτρα δημοσιονομικής πολιτικής και με τον πακτωλό τρισεκατομμυρίων δολαρίων που έριξαν οι κεντρικές τράπεζες στο τραπεζικό σύστημα για τη διάσωση των τραπεζών.
Γι’ αυτόν τον λόγο η ομιλία του Mπεν Mπερνάνκι στην ετήσια σύνοδο της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ (Fed) που πραγματοποιείται σήμερα στo Jackson Hole του Κάνσας, δηλαδή η «γλώσσα» με την οποία ο Aμερικανός κεντρικός τραπεζίτης θα μεταφέρει το μήνυμά του προς τους καταναλωτές και επιχειρήσεις για την αμερικανική οικονομία, την ανάπτυξη, τον πληθωρισμό και την ανεργία, προσλαμβάνει εξαιρετικά βαρύνουσα σημασία.
Τα «απύθμενα» προβλήματα των οικονομιών δεν έχουν τέλος, καθώς οι εμπορικές τράπεζες δεν έχουν επαναλάβει ακόμη τη δανειακή τροφοδότηση των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών. Και με τους Αμερικανούς και τους Βρετανούς να επιπλέουν ήδη σε πελάγη χρεών, ουδείς μπορεί να επαναπαύεται με τη σκέψη ότι θα μπορούν να δανείζονται περισσότερα με τα μηδενικά επιτόκια και το «τζάμπα» χρήμα. Εχουν συμπληρωθεί δύο χρόνια από το χρηματοπιστωτικό κραχ και το δίχτυ που περιέβαλλε με προστασία και ασφάλεια τις οικονομίες έχει φθαρεί θανάσιμα.
Οι κεντρικές τράπεζες των ΗΠΑ, της Ευρωζώνης και της Βρετανίας, αφού εξήντλησαν το οπλοστάσιό τους με τα συμβατικά όπλα, πήραν πρόσθετα ανορθόδοξα μέτρα τυπώνοντας νέο χρήμα για να σώσουν τις οικονομίες. Δηλαδή εφήρμοσαν τη στρατηγική του helicopter money για την αντιμετώπιση της χειρότερης ύφεσης από το 1930. Η ρήση helicopter money αποδίδεται στον σημαντικό διανοητή της οικονομικής επιστήμης Μίλτον Φρίντμαν, πατέρα του μονεταρισμού, που δημιούργησε τη διάσημη Σχολή του Σικάγου και το 1976 έλαβε το Νομπέλ Οικονομίας. Και χρησιμοποιήθηκε λεκτικά από τον Μπεν Μπερνάνκι, που αποκαλείται helicopter Ben.
Πάντως, η στρατηγική αυτή δεν απέδωσε όταν εφαρμόστηκε στην Ιαπωνία τη «μαύρη δεκαετία» του 1990. Μια πολιτική που αυξάνει ποσοτικά την προσφορά χρήματος (quantitative easing) και που οδηγεί αναπόφευκτα στη μετατροπή του χρέους σε ρευστό (δηλαδή στη διαβόητη πολιτική του monetizing the debt).
Η Fed έχει εκτυπώσει αφειδώς -και χωρίς όρια- νέο χρήμα. Η Τράπεζα της Αγγλίας είναι η πρώτη ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα που χρησιμοποίησε τη quantitative easing (ποσοτική χαλάρωση). Φαντασθείτε το μέγεθος της αποτυχίας όταν ήδη έχουν παρέλθει τρία χρόνια κρίσης και οι κεντρικοί τραπεζίτες εξακολουθούν και ρίχνουν χρήμα στο τραπεζικό σύστημα. Και η κατάσταση γίνεται απελπιστική, καθώς βρίσκεται σε έξαρση το «σύνδρομο της ανεργίας». Τα 15 εκατ. άνεργων Αμερικανών αποτελούν βαθιά πληγή και ντροπή για την Αμερική.
Το πρόβλημα όμως είναι ότι οι κεντρικές τράπεζες της Δύσης δεν ελέγχουν πλέον τη ρευστότητα του παγκόσμιου συστήματος. Μπορούν να δώσουν αφειδώς ρευστότητα στο σύστημα (και το κάνουν). Αλλά η έξοδος κινδύνου από τη στρατηγική αυτή κρύβει πολλές παγίδες. Οι «ειδικοί» αναγνωρίζουν τον κίνδυνο. Αλλά, όλοι έχουν αυτοπαγιδευτεί...
Οι κυβερνητικές δαπάνες έχουν εκτοξευτεί στα ύψη. Ο πληθωρισμός «τσιμπάει», ιδιαίτερα στις τιμές των τροφίμων. Επιπλέον, εντείνεται η ανησυχία των κεντρικών τραπεζιτών σχετικά με τις ανεπιθύμητες παρενέργειες της ποσοτικής χαλάρωσης και κυρίως για την πιθανότητα η ποσοτική χαλάρωση να τροφοδοτεί μία ακόμα οικονομική «φούσκα» λόγω ρευστότητας. Ομως, οι κεντρικές τράπεζες θα θελήσουν να αποδεσμευτούν από την ποσοτική χαλάρωση και να σταματήσουν να τυπώνουν χρήμα για να χρηματοδοτήσουν την αγορά κρατικών ομολόγων. Αν όμως συμβεί αυτό, ο ιδιωτικός τομέας θα είναι εκείνος που θα κληθεί να επωμιστεί το βάρος της χρηματοδότησης των κρατικών ελλειμμάτων. Αυτό είναι ένα βάρος που μπορεί μεν μέχρι στιγμής να απέφυγαν, είναι όμως μεγάλο.