Κατασκευή φοροφυγάδων ενόψει των συλλήψεων

 Εnet

ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ ΟΙ ΔΥΟ ΠΡΩΤΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ

Την ώρα που μεγαλοοφειλέτες είναι στο απυρόβλητο, πέρασαν χειροπέδες σε συνδικαλιστή και σε εργαζόμενη των 700 ευρώ στην Κομοτηνή

Της ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΣΙΟΥΤΗ siouti@enet.

Το σκληρό πρόσωπο της εξουσίας, το φόβο και την παράλογη συμπεριφορά που περιγράφονται στα βιβλία του Κάφκα ζουν πολίτες της χώρας που συλλαμβάνονται για «χρέη» στο Δημόσιο, κάτω από περίεργες συνθήκες, την ώρα που οι επώνυμοι μεγαλοοφειλέτες εξακολουθούν να βρίσκονται στο απυρόβλητο.

Ο υπουργός Οικονομικών είχε προειδοποιήσει ότι σύντομα θα βλέπαμε κάποιους από αυτούς που χρωστούν να μπαίνουν φυλακή. Οι συλλήψεις που γίνονται, όμως, δεν είναι αυτές που η ελληνική κοινωνία ανέμενε.
Μία από τις πιο περίεργες αφορά συνδικαλιστή που πρωταγωνίστησε στις πρόσφατες κινητοποιήσεις στα λατομεία του Αράξου και η άλλη μια νεαρή κοπέλα της «γενιάς των 700 ευρώ» από την Κομοτηνή.
Ο συνδικαλιστής Νίκος Σαριτζόγλου, πατέρας ενός δίχρονου παιδιού, που συνελήφθη στις 9 Δεκεμβρίου, πέρασε τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά στις φυλακές του Κορυδαλλού (μέχρι χθες το βράδυ εξακολουθούσε να κρατείται). Οι συνάδελφοί του καταγγέλλουν ότι η σύλληψή του «στήθηκε» με έναν ασυνήθιστο τρόπο: Αστυνομικός της Ασφάλειας Πατρών του τηλεφώνησε προσποιούμενος τον δημοσιογράφο τοπικού καναλιού και τον κάλεσε για συνέντευξη σχετικά με το θέμα των λατομείων Αράξου, απ' όπου κινδυνεύουν να χάσουν τη δουλειά τους 120 εργαζόμενοι. Εκείνος δέχθηκε, καθώς ήταν από τους πρωταγωνιστές των κινητοποιήσεων. Οταν έφτασε, όμως, απ' έξω τον περίμεναν αστυνομικοί της Ασφάλειας, οι οποίοι τον συνέλαβαν για χρέη.
Οπως αναφέρει η συνήγορός του, Δήμητρα Σγούρα, τα χρέη προς το Δημόσιο δημιουργήθηκαν από αμέλεια, καθώς όταν έκλεισε ένα βενζινάδικο που είχε το 2001 αμέλησε να κλείσει και τα βιβλία στην εφορία, παρ' ότι «δεν χρωστούσε ούτε ένα ευρώ». «Το ποσό που οφείλει είναι πλασματικό και αφορά πρόστιμα που έβαζε ανά έτος η εφορία, τα οποία μαζί με τις προσαυξήσεις έφτασαν τις 300.000 ευρώ».
Μέλη του Δικηγορικού Συλλόγου στην Πάτρα μιλούν για 8.000 αποφάσεις που υπάρχουν προς εκτέλεση στα συρτάρια για χρέη και αναρωτιούνται: «Αυτόν βρήκαν να συλλάβουν;» Οι συνδικαλιστές, που βρέθηκαν από την αρχή στο πλευρό του, δηλώνουν ότι: «Αν πρέπει να συλληφθούν κάποιοι, είναι όλοι αυτοί που επί δεκαετίες καταληστεύουν τους κόπους του ελληνικού λαού».
Η υπόθεση της Χαράς Δουλγεράκη από την Κομοτηνή θυμίζει τον ήρωα της «Δίκης» του Κάφκα, Γιόζεφ Κ., ο οποίος αν και δεν έχει κάνει τίποτα, συλλαμβάνεται δίχως να γνωρίζει γιατί κατηγορείται. «Στις 4-1-2011 με κάλεσαν στο αστυνομικό τμήμα και πήγα για να ενημερωθώ τι με θέλουν», διηγείται. «Εκεί μου είπαν ότι είχα καταδικαστεί από το 2009 για παραχώρηση του μοτοποδηλάτου μου σε κάποιον "αγνώστων στοιχείων" (για τον οποίον δεν έχω ιδέα ποιος είναι, ούτε μου είπαν το όνομά του) με ποινή φυλάκισης 30 ημερών, εξαγοράσιμη έναντι 630 ευρώ. Τότε διαπίστωσα ότι είχα καταδικαστεί ερήμην, χωρίς να έχω πάρει ποτέ την απόφαση, αλλά ούτε καν την κλήση για το δικαστήριο. Ζήτησα να δω τον εισαγγελέα και μου είπαν ότι δεν υπάρχει. Ζήτησα να εξαγοράσω την ποινή, αλλά μου είπαν ότι το ταμείο ήταν κλειστό και έτσι έπρεπε να παραμείνω υπό κράτηση».
«Με μετέφεραν με χειροπέδες, σαν να ήμουν ο Πάσσαρης. Ηταν ένας εφιάλτης».
Τελικά την επόμενη μέρα πλήρωσε και μετά από αρκετή ταλαιπωρία αφέθηκε ελεύθερη (αν δεν είχε τα 630 ευρώ, θα ήταν ακόμα μέσα).
Ο Γιόζεφ Κ. στη «Δίκη» πιστεύει ότι όλοι είναι πιο ισχυροί από αυτόν και κάθε αντίσταση είναι περιττή. Η Χαρά Δ. δηλώνει ότι θα εξαντλήσει «κάθε νόμιμο δικαίωμα για να μάθει γιατί πέρασε αυτή την εξευτελιστική διαδικασία».

Τυνησία: Εν αναμονή σχηματισμού κυβέρνησης

TVXS

Στην προσπάθεια σχηματισμού κυβέρνησης εθνικής ενότητας επιδίδονται τα πολιτικά κόμματα στην Τυνησία από χθες, δύο ημέρες μετά τη φυγή του προέδρου Ζίνε αλ-Αμπιντίνε Μπεν Αλί, υπό την πίεση της λαϊκής εξέγερσης. Σοβαρές ελλείψεις σε τρόφιµα παρατηρούνταν χθες στην Τύνιδα ενώ η πρεσβεία των ΗΠΑ έδωσε εντολή αποχώρησης της διπλωματικής αποστολής της από τη χώρα ενώ αποτρέπει τους πολίτες τους να ταξιδέψουν στην Τυνησία.

Καθήκοντα προέδρου στην Τυνησία έχει ήδη αναλάβει ο πρόεδρος της Βουλής, Φουάντ Μεμπάζα, ο οποίος ζήτησε από τον πρωθυπουργό Μ. Γκανούτσι να προχωρήσει στον σχηματισμό κυβέρνησης. Αλλά τα κόμματα ήδη ερίζουν ως προς την απόφαση των συνταγματικών αρχών να οριστούν οι προεδρικές εκλογές μέσα στις επόμενες εξήντα ημέρες. Το γεγονός αυτό, καθώς και άλλες διαφορές, κυρίως στη νομή της εξουσίας, προκαλεί ανησυχία στους αναλυτές, που προειδοποιούν ότι η ειρήνη παραμένει εύθραυστη.
Τα τεθωρακισμένα του στρατού παραμένουν σταθμευμένα έξω από την πρωτεύουσα Τύνιδα, έχοντας καταφέρει να περιορίσουν τα έκτροπα που ακολούθησαν την εσπευσμένη αναχώρηση του προέδρου. Ο Μπεν Αλί κατέφυγε τελικά στη Σαουδική Αραβία, αφού πρώτα ζήτησε ανεπιτυχώς άσυλο από τις γαλλικές αρχές. Σφοδρές συγκρούσεις ξέσπασαν χθες στην Τύνιδα ανάμεσα στις δυνάμεις ασφαλείας και ομάδες πιστές στον πρώην πρόεδρο Ζίνε Ελ Αμπίντιν Μπεν Αλι.
Ο στρατός της Τυνησίας εισέβαλε σήμερα στο προεδρικό μέγαρο στην Καρχηδόνα, όπου είχαν καταφύγει μέλη της προεδρικής φρουράς του Μπεν Άλι, σύμφωνα με πηγή των δυνάμεων ασφαλείας της χώρας.Ένας κάτοικος ανέφερε ότι άκουσε ανταλλαγή πυρών, προσθέτοντας ότι ο στρατός έχει περικυκλώσει την περιοχή γύρω από το προεδρικό μέγαρο. Μία άλλη κάτοικος της περιοχής δήλωσε ότι «τουλάχιστον δύο ελικόπτερα» πετούν πάνω από το προεδρικό μέγαρο.
Επιπλέον, ο πρώην επικεφαλής ασφαλείας του έκπτωτου προέδρου Μπεν Αλι, συνελήφθη με ένταλμα της τυνησιακής δικαιοσύνης, η οποία τον κατηγορεί ως υπεύθυνο για τις πρόσφατες βιαιότητες κατά του λαού της χώρας, ανακοίνωσε σήμερα επίσημη πηγή στην Τύνιδα. Η ίδια πηγή, η οποία δεν κατονομάζεται, δήλωσε στο επίσημο πρακτορείο ειδήσεων της Τυνησίας, ΤΑΡ, ότι ο συλληφθείς, άνθρωπος κλειδί του πρώην καθεστώτος, βρίσκεται πίσω από τις πρόσφατες ταραχές στην πρωτεύουσα και σε άλλες πόλεις της χώρας.
Η ανατροπή του Μπεν Αλί προκάλεσε «πανηγυρικές» εκδηλώσεις σε πολλές χώρες στη Μέση Ανατολή, όπου χιλιάδες πολίτες συνεχίζουν να ζουν κάτω από αυταρχικά καθεστώτα. Οι αναλυτές, μάλιστα, προειδοποιούν ήδη για το φαινόμενο του ντόμινο, κυρίως στις χώρες που βίωσαν πρόσφατα διαδηλώσεις εναντίον των ηγετών τους, όπως η Αίγυπτος, η Ιορδανία και το Μαρόκο.
ΗΠΑ: Αποχώρηση του διπλωμάτη
Το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ έδωσε το πράσινο φως χθες για την αναχώρηση από την Τυνησία των μελών των οικογενειών της αμερικανικής πρεσβείας στην Τύνιδα και συνέστησε σε όλους του αμερικανούς πολίτες να εγκαταλείψουν την Τυνησία εξαιτίας των ταραχών. Το υπουργείο Εξωτερικών "έδωσε άδεια για την αναχώρηση όλων των μελών των οικογενειών" των προσώπων που εργάζονται στην πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών.
«Οι αμερικανοί πολίτες στην Τυνησία πρέπει να εκτιμήσουν προσεκτικά την κατάστασή τους ως προς την ασφάλεια» υπό το φως των πρόσφατων γεγονότων στην χώρα αυτή και να εξετάσουν το ενδεχόμενο να εγκαταλείψουν την Τυνησία, προειδοποίησε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ εξηγώντας ότι οι ταραχές επεκτάθηκαν στην Τύνιδα και σε άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας, περιλαμβανομένων των δημοφιλών τουριστικών προορισμών.
«Αυτά τα απρόβλεπτα γεγονότα εξελίχθηκαν σε πολλές περιπτώσεις σε βίαιες συγκρούσεις ανάμεσα στην αστυνομία και τους διαδηλωτές, προκαλώντας μεγάλο αριθμό νεκρών, τραυματιών και τεράστιες υλικές καταστροφές», αναφέρεται στην ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, η οποία προειδοποιεί τους αμερικανούς πολίτες να αποφύγουν τις διαδηλώσεις, ακόμη και τις ειρηνικές, που μπορούν να εκτραπούν σε συγκρούσεις και κατά τη διάρκεια των οποίων οι αλλοδαποί μπορεί να γίνουν στόχος.
Ανησυχία του Ιράν
«Διατηρούμε καλές σχέσεις με τη χώρα αυτή και ελπίζουμε ότι τα αιτήματα του λαού της Τυνησίας θα ικανοποιηθούν με ειρηνικά και όχι με βίαια μέσα», τόνισε ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών Ραμίν Μεχμανπαράστ.
Εν τω μεταξύ, οι αρχές της Σαουδικής Αραβίας δε δίνουν καμία πληροφορία σχετικά με τη διαμονή στη χώρα του έκπτωτου προέδρου της Τυνησίας. Σε ανακοίνωσή της, η σαουδαραβική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι «δέχθηκε τον πρόεδρο Ζίνε Ελ Αμπιντίν Μπεν Αλί».
Ανοιχτός ο εναέριος χώρος και τα αεροδρόμια
Ο εναέριος χώρος και τα αεροδρόμια της Τυνησίας άνοιξαν για τις πτήσεις πολιτικών αεροσκαφών, μετέδωσε το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων TAP, μια ημέρα μετά τη ματαίωση πολλών πτήσεων. «Η υπηρεσία για την πολιτική αεροπορία και τα αεροδρόμια ανακοινώνει ότι ο εναέριος χώρος της Τυνησίας και όλα τα αεροδρόμια είναι ανοιχτά, αντίθετα με αυτό που αναφέρθηκε από ορισμένα ΜΜΕ», μετέδωσε το πρακτορείο.

Η αντίδραση να σαρρώσει το θράσος τους!

eisitiriastop.blogspot.com

Τα εισιτήρια ακόμη δεν έχουν αυξηθεί και ο κόσμος που κατευθύνεται προς την κατεύθυνση της ανυπακοής είναι πολύς!


Θα συνεχίσουμε να δημοσιεύουμε και να προωθούμε οποιαδήποτε πρωτοβουλία για άρνηση πληρωμής των εισιτηρίων στα ΜΜΜ από ΌΠΟΥ και αν προέρχεται. Σε αυτή την μάχη δεν χωράνε ούτε τα ιδεολογικά σύνορα, ούτε οι παρωπίδες... Όπου και αν τοποθετείται ο καθένας μας ιδεολογικά , δεν παύουμε να είμαστε όλοι πολίτες αυτής της χώρας!


Για ακόμη μια φορά,


καλούμε τους πολίτες όλης της χώρας να μην χτυπάνε εισιτήρια σε ΜΕΤΡΟ, ΗΣΑΠ, Λεωφορεία, Τρόλλεϋ, Τραμ και Προαστιακό!!!


Σε περίπτωση που γίνει έλεγχος εισιτηρίων ΔΕΝ δεχόμαστε να δώσουμε στοιχεία στους ελεγκτές και τους δηλώνουμε ότι


-συνειδητά ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ να πληρώσουμε εισιτήριο αφού θεωρούμε ότι οι υπηρεσίες που προσφέρουν τα μέσα ΔΕΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΟΝΤΑΙ στις τιμές των εισιτηρίων τους


-συμμετέχουμε στο γενικότερο κίνημα πολιτών που έχει ξεσπάσει εναντίον της αύξησης του κόστους ζωής!


-ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ να ακολουθήσουμε τους ελεγκτές εάν μας το ζητήσουν, και μαζί με τους υπόλοιπους επιβάτες τους απομονώνουμε (ΜΟΝΟ) ΛΕΚΤΙΚΑ ώστε να τους αποθαρρύνουμε από οποιαδήποτε άλλη πρόθεση μπορεί να έχουν σχετικά με κλήση αστυνομίας.



Από αυτό το βήμα καλούμε τους ελεγκτές να στηρίξουν τον αγώνα μας. Ως πολίτες και ως εργαζόμενοι βρισκόμαστε στο ΙΔΙΟ στρατόπεδο!!! Να μην καταλήξουν να γίνουν οι εισπράκτορες του ίδιου σάπιου συστήματος που οδηγεί στην εξαθλίωση, τόσο τους ίδιους, όσο και όλους τους υπόλοιπους πολίτες..!

Οι αρσιμπαρίστες της Εθνικής

ΠΗΓΗ: Καθημερινή

Tου Παντελη Μπουκαλα


Για τα διόδια γκρινιάζαμε από χρόνια. Για την υψηλή συχνότητα με την οποία φυτεύονται στο εθνικό δίκτυο, για το ύψος του αντιτίμου, για το γεγονός ότι πληρώναμε για δρόμους που παρέμεναν σκοτώστρες ή προπληρώναμε για άλλους που θα κατασκευάζονταν κάποτε κάπου αλλού, γινόμασταν, δηλαδή, αθέλητοι χρηματοδότες της «ανάπτυξης» άπληστων ιδιωτικών κορβανάδων. Και γκρινιάζαμε ο καθένας μόνος του, μετρώντας τα ψιλά μας, ή στην παρέα μας.
Το παράπονο όμως έσβηνε γρήγορα, επειδή δεν έσμιγε με των άλλων, των αγνώστων, ώστε να αποκτήσει όγκο, βαρύτητα, συνέχεια και να έχει κάποια ελπίδα ότι θα ακουστεί από μια πολιτεία που μοίραζε και μοιράζει τα δημόσια έργα με βάση τους νόμους της αγοράς, ο εστί μεθερμηνευόμενον, τους νόμους της διαπλοκής. Αντιμετωπίζαμε, δηλαδή, την ιδιωτικοποίηση του εθνικού δικτύου όπως ακριβώς την ιδιωτικοποίηση των δημοσίων παραλιών, που με μια περίφραξη κι ένα ακριβό εισιτήριο «αναβαθμίζονται» σε «πλαζ» · μουτρώναμε και περιμέναμε να αναλάβει δράση, ανθ’ ημών, κάποιο κόμμα ή δήμαρχος, την ώρα μάλιστα που συνεχίζαμε το τροπάριο πως «όλοι οι πολιτικοί ίδιοι είναι, κι όλοι οι δήμαρχοι».


Κι επειδή στην πολιτική, πέρα από τις κινούσες ιδέες, χρειάζεται κι ένας υλικός λόγος για να αναπτυχθούν αγώνες, όταν κλονίστηκε η υλική μας βάση, ατομική και συλλογική, όταν το τρίευρο έφτασε να μετράει σαν κάτι περισσότερο από φιλοδώρημα, η διάχυτη μεμψιμοιρία έγινε διαμαρτυρία και μάλιστα όλο και περισσότερο μαζική και οργανωμένη. Ο αρχικός αυθορμητισμός έδωσε τη θέση του στον διαδικτυακό συντονισμό κι αυτό που έμοιαζε ακίνδυνο παιχνίδι έγινε ρεύμα, ιδίως σε όσες περιοχές πλήττονται περισσότερο από το κόστος των διοδίων. Η κυβέρνηση, με ευήκοο πάντοτε ους, ανταποκρίθηκε αμέσως: αποφασίζοντας ό, τι της υπαγόρευσαν οι κοινοπραξίες, αύξησε αφ’ ενός τις μπάρες ανά την Ελλάδα, αφ’ ετέρου την τιμή του «διαβατηρίου». Λογικό. Αφού απολαμβάνουμε την υψηλότερη τιμή της βενζίνης πανευρωπαϊκά, πρέπει να έχουμε και τα ακριβότερα διόδια. Στο κάτω κάτω, έχουμε και τους καλύτερους δρόμους και τα λιγότερα τροχαία, ακριβώς επειδή οι δρόμοι μας είναι μια χαρά.


Πήραμε, λοιπόν, αμπάριζα και από το κάποτε εθνικό σύνθημα «κάτσε κάτω από την μπάρα», της εποχής που η άρση βαρών ικανοποιούσε τον εθνικό μας εγωισμό και δεν παρανοιαζόμασταν για την καθαρότητα όλων της των μεταλλίων, μετακινηθήκαμε στο «κάτω η μπάρα». Αυτό συμβαίνει, λένε μερικοί, επειδή έχουμε το μικρόβιο της ανομίας μέσα μας, φυλετικώς, με αποτέλεσμα να αρρωσταίνουμε μια στο τόσο. Οι... αρσιμπαρίστες, όμως, θα ήταν παράνομοι αν ήταν νόμιμοι οι διοδιάδες. Μόνο που ούτε οι ίδιοι δεν εμφανίζονται βέβαιοι για την εισπρακτική τους νομιμότητα. Αν πίστευαν πως είναι απολύτως συνταγματικοί, θα είχαν στήσει ολόκληρο ιδιωτικό στρατό στα διόδια.

Αλγερία - Τυνησία: Μια εξέγερση, δυο διαφορετικές ιστορίες

xstefanou.weebly.com

Δυο βραδυφλεγείς βόμβες με εντελώς διαφορετική εκρηκτική ύλη αλλά με κοινό πυροκροτητή την οικονομική κρίση εξεράγησαν τις τελευταίες ημέρες στην Τυνησία και την Αλγερία. Οι εκτεταμένες συγκρούσεις νεαρών με την αστυνομία και οι πυρπολήσεις κυβερνητικών κτηρίων αλλά και καταστημάτων ξένων εταιρειών έμοιαζαν να βγαίνουν από το ίδιο καλούπι της εξέγερσης των κολασμένων. Στην πραγματικότητα εκτυλίχτηκαν δυο διαφορετικά δράματα που όμως απειλούν από κοινού τη σταθερότητα καθεστώτων στη βόρεια Αφρική.

Αρκεί να εξετάσει κάποιος προσεκτικότερα τις αφορμές των δυο κοινωνικών εκρήξεων για να εντοπίσει τις ποιοτικές τους διαφορές. Στην Τυνησία όλα ξεκίνησαν όταν ο Μουχαμάντ Μπουαζίζι, ένας 26χρονος απόφοιτος πληροφορικής, απελπισμένος από την ανεργία που μαστίζει σχεδόν το 30% των νέων της χώρας θέλησε να στήσει ένα πάγκο μικροπωλητή. Όταν η αστυνομία διάλυσε τον παράνομο πάγκο και εξευτέλισε τον Μπουαζίζι αυτός αποφάσισε να αυτοπυρποληθεί. Η ιστορία έκανε σε λίγες ώρες το γύρο της Τυνησίας προκαλώντας αυθόρμητες εκρήξεις πολιτών που συγκρούονταν με την αστυνομία. Λίγο αργότερα ένας άλλος νεαρός έβαζε τέλος στη ζωή του ενώ κατά τη διάρκεια της κηδείας του Μπουαζίζι μια γυναίκα απειλούσε να αυτοκτονήσει μαζί με τα τρία παιδιά της. Καθώς οι αρχές απάντησαν με απίστευτη βαρβαρότητα και ολοκληρωτική φίμωση του Τύπου η εξέγερση φούντωνε στις μεγαλύτερες πόλεις της χώρας. Τα μεσαία στρώματα βρέθηκαν πολύ σύντομα στο πλευρό των άνεργων νέων. Περίπου οκτώ χιλιάδες δικηγόροι προχώρησαν σε απεργίες και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας ενάντια στην αστυνομική βαρβαρότητα ενώ σύντομα συνδικαλιστικές ενώσεις άρχισαν να κατεβάζουν χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους.

Παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση υποσχέθηκε άμεσα την χορήγηση 4,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων για τη δημιουργία θέσεων εργασίας δεν μπορούσε πλέον να ελέγξει τη μεγαλύτερη κινητοποίηση που γνώριζε η χώρα στα 55 χρόνια της ανεξαρτησίας της από τη γαλλική αποικιοκρατία.

Αν επιχειρούσαμε μια εξαιρετικά παρακινδυνευμένη σύγκριση θα λέγαμε η εξέγερση της Τυνησίας δεν παραπέμπει στις εκρήξεις των κολασμένων του Παρισιού αλλά σε ένα μικρό Μάη του ‘68. Για τα δεδομένα τη Βόρειας Αφρικής η Τυνησία αποτελεί μια σχετικά εύπορη χώρα. Ένας στους δυο ανέργους είναι απόφοιτος πανεπιστημίου. Τέσσερα στα δέκα εκατομμύρια κατοίκων έχουν πρόσβαση στο Ιντερνετ ενώ 1.8 εκατομμύριο Τυνήσιοι έχουν τη δική τους σελίδα στο Facebook. Η οικονομική κρίση όμως, με τη συνακόλουθη μείωση του τουρισμού και κάθε ροής κεφαλαίων από την Ευρώπη, έφερε στο φως ένα βαθύ πολιτικό και κοινωνικό ρήγμα.

Από την ανεξαρτησία της μέχρι σήμερα η χώρα κυβερνήθηκε από δυο μόνο προέδρους που οικοδόμησαν ένα δυσώδες σύστημα διαφθοράς και οικογενειοκρατίας, το οποίο επιβίωνε χάρη σε ένα ιδιότυπο κοινωνικό συμβόλαιο παροχών. Όταν όμως ο πρόεδρος Μπεν Αλί θέλησε να προσδέσει την οικονομία της χώρας στο νεοφιλελεύθερο άρμα της Δύσης, προχωρώντας σε ιδιωτικοποιήσεις και διακόπτοντας την στήριξη σε τιμές προϊόντων, η «Ελβετία της Βόρειας Αφρικής» έδειξε τα σαθρά θεμέλιά της. Σύντομα αποδείχθηκε ότι τα 20 χρόνια εκρηκτικής τουριστικής ανάπτυξης είχαν δημιουργήσει θύλακες ευημερίας αλλά και τεράστιες εισοδηματικές ανισότητες. Το βασικό προϊόν που παρήγαγε ο πρόεδρος, δηλαδή η τάξη και η ασφάλεια, δεν μπορούσε πλέον να διατηρηθεί.   

Ενώ όμως στην Τυνησία ήταν οι άνεργοι πτυχιούχοι και τα μεσαία στρώματα που ζήτησαν το λόγο, αμφισβητώντας τη νομιμότητα ολόκληρου του πολιτικού συστήματος στους δρόμους της Αλγερίας κατέβηκαν οι φτωχότεροι των φτωχών. Μια σειρά αλυσιδωτών ανατιμήσεων σε βασικά είδη διατροφής ήταν αρκετή για να μετατρέψει το κέντρο αρκετών πόλεων σε πεδίο μάχης. Μέσα σε λίγες ημέρες ένα κιλό ζάχαρης πήγε από τα 70 δηνάρια στα 150 ενώ σε άλλα βασικά ήδη η τιμή σχεδόν τριπλασιάστηκε.

Προκειμένου να προλάβει τα χειρότερα η κυβέρνηση της Τυνησίας διέταξε την αστυνομία να περιφρουρεί τα τζαμιά και τα γήπεδα της χώρας – τα μόνα σημεία δηλαδή στα οποία επιτρέπεται η νόμιμη συνάθροιση πολιτών με βάση το στρατιωτικό νόμο του 1992, που ισχύει μέχρι σήμερα.

Υπό αυτή την έννοια η Αλγερία αποτελεί πολύ χαρακτηριστικότερο παράδειγμα των κοινωνικών εκρήξεων που αναμένεται να σημειωθούν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα στις φτωχότερες περιοχές ολόκληρου του πλανήτη. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ οι τιμές των τροφίμων ξεπέρασαν το Δεκέμβριο ακόμη και τα επίπεδα του 2008 – όταν ένα κύμα κερδοσκοπίας προκάλεσε αλυσιδωτές ανατιμήσεις και πολύνεκρες κοινωνικές εκρήξεις. Και αυτή τη φορά η εκτίναξη των τιμών δεν οφείλεται, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι, στην αυξημένη ζήτηση αλλά σε εξελιγμένες μορφές κερδοσκοπίας που δεν αφορούν πλέον μόνο τα τρόφιμα αλλά την αγορά καλλιεργήσιμων εκτάσεων. Χρηματοπιστωτικοί κολοσσοί της Γουόλ Στριτ αλλά και της Ευρώπης επενδύουν δισεκατομμύρια σε εκτάσεις γης αδιαφορώντας για τις συνέπειες στην παραγόμενη ποσότητα τροφίμων. Μόνο τους τελευταίους μήνες πιστεύεται ότι σε όλο τον κόσμο έχουν αγοραστεί εκτάσεις που αντιστοιχούν στο διπλάσιο των καλλιεργήσιμων εκτάσεων της Γαλλίας. Η κερδοσκοπία, σε συνδυασμό με τις καταστροφές καλλιεργειών από τα ακραία καιρικά φαινόμενα που προκαλεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου αλλά και την χρήση καλλιεργειών για βιοκαύσιμα, προκαλεί πρωτοφανείς στρεβλώσεις στην αγορά τροφίμων. Ακόμη και η Μέριλ Λίντς εκτιμούσε πρόσφατα ότι τα τρόφιμα πωλούνται σήμερα στην παγκόσμια αγορά κατά 50% ακριβότερα από τις τιμές που θα δημιουργούσε ο μηχανισμός προσφοράς και ζήτησης. Οι αυξήσεις αυτές αναμένεται να προκαλέσουν πολύ σύντομα εξεγέρσεις όπως αυτή που σημειώθηκε πριν από μερικούς μήνες στη Μοζαμβίκη με τουλάχιστον 13 νεκρούς. Όταν η κυβέρνηση ανακοίνωσε αύξηση της τιμής του ψωμιού κατά 30% ο κόσμος βγήκε στους δρόμους. Και αυτή ήταν δυστυχώς  μόνο η αρχή.

Ναπολέων Λαπαθιώτης: Ο ποιητής που πέθανε απ’ την πείνα στη διάρκεια της κατοχής

Οστρια

(Palmografos.com) Του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη Ο λογοτέχνης και ποιητής Γεώργιος Βιζυηνός, πέθανε το 1895 στο Δρομοκαϊτειο έγκλειστος λόγω “διαταράξεως των φρενών του” έγραφε η βεβαίωση του νοσηλευτηρίου. Ένας άλλος όμως, ο Ναπολέων Λαπαθιώτης πέθανε πενήντα χρόνια αργότερα, απο την πείνα !..
Διαρκούσης της γερμανικής κατοχής, άλλοι πέθαιναν απο την πείνα και άλλοι θησαύριζαν απο την μαύρη αγορά. Άλλοι αρκούντο στο λίγο κουκουτσάλευρο και στη λαχανίδα και άλλοι μετείχαν σε λουκούλλεια γεύματα παρέα με τον κατακτητή. Άλλοι πάλι πωλούσαν χρυσαφικά, κειμήλια, έπιπλα, ο,τιδήποτε εμπορεύσιμο, ακόμα και σπίτια για να επιβιώσουν.
Ένας απ’ αυτούς, ο ποιητής Ναπολέων Λαπαθιώτης, γιός του στρατηγού και υπουργού το 1909 Λεωνίδα Λαπαθιώτη και της Βασιλικής Παπαδοπούλου, ανεψιάς του Χαριλάου Τρικούπη. Στο έσχατο σημείο της ένδειάς του πούλησε το 1941 το πατρικό του σπίτι για να επιζήσει. Και όταν τα χρήματα αυτά είχαν εξαντληθεί άρχισε να πωλεί τα βιβλία του, σπάνια αυτόγραφα και χειρόγραφα διασημοτήτων, καθότι ήταν μανιώδης συλλέκτης.... Και όταν σώζονται και αυτά και δεν έχει κάτι φαγώσιμο να τιθασεύσει την άγρια πείνα του, αλλά και να πάρει τη δόση των ναρκωτικών, ο Λαπαθιώτης επιλέγει την “αυτοκτονία”. Κλείνεται μέσα στο σπίτι του στην οδό Κουντουριώτου 23 στα Εξάρχεια και περιμένει εκεί νηστικός το θάνατο…
Στις 8 Ιανουαρίου (σαν σήμερα το 1944) τον βρίσκει νεκρό στο σπίτι του ένας φίλος του, ο Ν. Χριστοδούλου. Και σ’ ένα κομμάτι χαρτί, αποτυπωμένη μία στροφή από ένα ποίημα του, γεμάτο απελπισία αλλά και ικεσίες στον ύψιστο …
«…Λυπήσου με, Θέ μου, στὴν ἀπόγνωσή μου,
λυπήσου τὴ φλόγα ποὺ μάταια σκορπῶ,
- λυπήσου με μὲς στὴν ἀγανάκτησή μου,
νὰ ζῶ δίχως λόγο, καὶ δίχως σκοπό...»
Μαζεύτηκαν φίλοι του λογοτέχνες και ποιητές, συγκέντρωσαν μέσα στη γενική ανέχεια λίγα χρήματα για να τον κηδέψουν… Ο Λαπαθιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1888 στην οδό Αριστείδου, κοντά στην πλατεία Αγίων Θεοδώρων. Σπούδασε στη Νομική Σχολή και το 1909 πήρε το δίπλωμα του χωρίς να ασκήσει ποτέ το δικηγορικό επάγγελμα. Έγραψε πολλά ποιήματα που δημοσιεύτηκαν κατά καιρούς στα περιοδικά «Νουμάς», «Ηγισώ», «Διάπλασις των Παίδων», «Μπουκέτο», «Ελλάς» και «Νέα Εστία».
Ο Λαπαθιώτης υπήρξε δανδής της αθηναϊκής κοινωνίας απο νεανικής ηλικίας, με απροκάλυπτα εκδηλωμένη κλίση προς το … άρρεν φύλο. ( Το… πάθος του είναι αποτυπωμένο στο ποίημα «Κλείσε τα παράθυρα»). Ως θαυμαστής του ΄Οσκαρ Ουάϊλντ, βάδιζε στα χνάρια του, έχοντας κι ένα άλλο κουσούρι. ΄Ηταν δεινός εραστής των τεχνητών παραδείσων…
Προφητικό για το τι επρόκειτο να του συμβεί, είναι κι ένα μικρό ποίημα που έγραψε, περιμένοντας κάποιο φίλο που δεν ήλθε… Και μετά, με την ψυχή απέναντι στο κορμί, περιγράφει ξερά τις τελευταίες του στιγμές…
«…ἕνα βράδυ σκοτεινό, βράδυ πικραμένο,
καθὼς εἶχα κουραστεῖ νὰ σὲ περιμένω,
δίχως λέξη νὰ μοῦ πεῖ, γύρισε στὴ μπάντα,
῾σφάλισε τὰ μάτια του κι ἔσβησε γιὰ πάντα...»
Ο τρόπος του θανάτου του είχε συγκλονίσει την Αθήνα. Ο Τύπος αφιέρωσε ολόκληρες στήλες και σχόλια για τον παράδοξο ποιητή αλλά κυρίως για τα αίτια του θανάτου του. Ιδού τι έγραψε την επομένη του θανάτου του ο Παύλος Παλαιολόγος στα “Αθηναϊκά Νέα”:
«Ο θάνατος του ποιητού Ναπολέοντα Λαπαθιώτη είναι ένα κτύπημα που δέχεται η ελληνική κοινωνία. Δεν μπορεί να υπερηφανευθή ένας τόπος όπου τα καλλιεργημένα του πνεύματα φθάνουν στον θάνατο απο ένδειαν, ενώ τα κατακάθια του τα ύποπτα και γλοιώδη υποκείμενα ανεβαίνουν στην επιφάνεια και χαίρονται τα αγαθά της ζωής. Τη στιγμή που οι “μαύροι” σχηματίζουν τα δισεκατομμύρια τους, ο Λαπαθιώτης για να ζήση πουλούσε το σπίτι του, πουλούσε το κτήμα του στην Πάτρα. Και τελευταία προσφορά στο βωμό της ανάγκης, παρέδωσε στην αγορά το πολυτιμότερο για έναν πνευματικό άνθρωπο αγαθό: Την βιβλιοθήκη του”!

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στη Real News της 9ης Ιανουαρίου 2011

Και πάλι για τον ιμπεριαλισμό – Και πάλι για τον καπιταλισμό του 21ου αιώνα.β

βαθύ κόκκινο

Του Β.

Μιλώ πάντα από την θέση που είμαι. Ένα απλό μέλος του κινήματος. Με τις μεγάλες αδυναμίες που ακόμα τις κουβαλάμε και που δυστυχώς με ευκολία αλλά και «ικανοποίηση» πολλές φορές τις αναπαραγάγουμε.
Μία από τις προϋποθέσεις για να αντιμετωπίσουμε την πολύ δύσκολη κατάσταση είναι όλοι μας, όλοι όσοι συμμετέχουμε στο κίνημα, απλοί και «σύνθετοι», «απλοί» εργαζόμενοι και διανοούμενοι, να αναζητήσουμε με έναν ζωντανό διάλογο μέσα στη φωτιά της μάχης, μέσα και μαζί με τους εργαζόμενους (που όλοι γι’ αυτούς κόβουμε φλέβες) τις προοπτικές, τους στόχους και τις τακτικές που πρέπει να ακολουθήσουμε. Σ’ αυτή την ανταλλαγή προτάσεων και επιχειρημάτων, σ’ αυτή την αντιπαράθεση ακόμα και την πολεμική (αρκεί να μη γίνεται με τους γνωστούς χαρακτηρισμούς και τις προβοκατορολογίες) έχουν όλοι θέση. Από ‘κει και πέρα βέβαια υπάρχουν και άλλα, ιδιαίτερα κρίσιμα θέματα, που έχουν να κάνουν με το ίδιο το υποκείμενο, το κίνημα, τη λειτουργία του και τις πολιτικές απαντήσεις που δίνουμε γι’ αυτό.

Αν υπάρχουν κοινωνικές και πολιτικές πρωτοπορίες, ποιες είναι, πως πρέπει να λειτουργούν. Ποιες είναι οι σχέσεις που πρέπει να αναπτύσσονται στο κίνημα, ποιες πρέπει να είναι οι σχέσεις μεταξύ των πολιτικών υποκειμένων του κινήματος. Ξεκαθαρίζω εξ’ αρχής την θέση μου. Είμαι μαρξιστής και πιστεύω στον επαναστατικό ρόλο της εργατικής τάξης. Δεν αρνούμαι τις πρωτοπορίες. Αλλά τις προσδιορίζω με εντελώς διαφορετικό τρόπο από τα γνωστά σχήματα του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, από την λογική των φωτισμένων καθοδηγητών και των πολιτικών γραφείων.

Πιστεύω ότι το κύριο στη λειτουργία παντού και πάντα είναι η αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και η διαφάνεια παντού. Τίποτε μόνο για τους ειδικούς και τους «φωτισμένους». Ότι το κίνημα πρέπει να περιφρουρήσει από τον αντίπαλο, θα το αποφασίσει αυτό και μόνο. Η περιφρούρηση από το καθεστώς, δεν μπορεί να είναι ούτε καν δικαιολογία για να κάθονται στο σβέρκο των αγωνιζόμενων, οι καθοδηγητές, τα πολιτικά γραφεία και να περιφέρουν τους εαυτούς τους ως σπάνια είδη σε αμφιθέατρα και σε πλατείες.


Ένα από τα μεγάλα θέματά μας είναι η σημερινή φάση του ιμπεριαλισμού, του καπιταλισμού. Τα χαρακτηριστικά τις κρίσης, το μέλλον του κόσμου της εργασίας, αλλά και του πλανήτη. Τι έχει αλλάξει από τη δεκαετία του 1910 όταν ό Λένιν έγραφε τον Ιμπεριαλισμό και κορύφωνε την αντιπαράθεση με τον Κάουτσκι και με πολλούς άλλους. Το κρίσιμο θέμα - ήταν τότε, είναι κατά πολύ και τώρα – ότι ο ιμπεριαλισμός δεν ήταν μια κακιά και απεχθείς δραστηριότητα κάποιων κρατών και κατά συνέπεια κάποιων αστικών τάξεων. Ήταν η φυσική εξέλιξη των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, της εμπορευματικής παραγωγής, που από τον συναγωνισμό γέννησε το μονοπώλιο. Και βέβαια το καινούργιο στάδιο του καπιταλισμού εδράζονταν σ’ αυτό από το οποίο προέρχονταν. Στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Στην παραγωγή υπεραξίας από τον εργάτη.
Το λέμε μετ’ επιτάσεως αυτό γιατί τότε, την δεκαετία του 1910 – έναν ακριβώς αιώνα από σήμερα – αναπτύχτηκαν από αστούς οικονομολόγους, από τον Κάουτσκι και το ρεύμα του, διάφορες θεωρίες και επεξεργασίες για τον ιμπεριαλισμό που στην κυριολεξία συντρίφτηκαν στη διάβα του 20ου αιώνα.

Ας τις θυμηθούμε γρήγορα γρήγορα. Αξίζει τον κόπο. Ο υπεριμπεριαλισμός του Κάουτσκι ή η επικράτηση ενός μόνο ιμπεριαλισμού θα φέρει την παγκόσμια ειρήνη. Πάει αυτό. Αστοί οικονομολόγοι ισχυρίζονταν ότι η επικράτηση των καρτέλ θα εξαφανίσουν τις κρίσεις. Πάει κι’ αυτό. Ισχυρίζονταν ότι θα αρθούν οι ανισότητες. Τα ίδια παραμύθια λέγανε οι μεταγενέστεροι για την ΕΟΚ ή την Ε.Ε. Παν κι’ αυτά. Όταν τα γεγονότα και η βαρβαρότητα του ιμπεριαλισμού τους διέψευδαν ή τους απογοήτευαν, τότε γέμιζαν τα χαρτιά με προτάσεις. Για την ορθολογική και διαφανή λειτουργία των τραπεζών, των κρατών, των κρατικών ενώσεων, για τα πάντα. Για την έξοδο από τις κρίσεις, για την ανάπτυξη των καπιταλιστικών οικονομιών. Εκατομμύρια προτάσεις έγιναν επί έναν αιώνα. Για όλους μα όλους τους οικονομικούς και τους πολιτικούς θεσμούς του καπιταλισμού, του ιμπεριαλισμού. Πήγαν όλες στον κάλαθο των αχρήστων. Διότι όλες είχαν ως βάση, ως όνειρο, ως διεκδίκηση, μια θεωρητική ανοησία, μια σοφιστεία. Ότι ο καπιταλισμός μπορεί να αναπτυχτεί ορθολογικά και όχι να πάει σε ιμπεριαλιστικούς ατραπούς. Ή ακόμα και αν είχε πάει να επιστρέψει στο «σωστό» δρόμο. Από το μονοπώλιο να επιστρέψει στον ελεύθερο συναγωνισμό.

Όλα αυτά ήταν αυταπάτη, εξαπάτηση και απάτη μαζί. Γιατί ο λύκος δεν μεταμορφώνεται σε πρόβατο όσες «προτάσεις» και να του κάνεις, όσο και αν προσπαθείς να τον πείσεις ή να του το επιβάλλεις. Να δεχτούμε όμως ότι ο Κάουτσκι και οι άλλοι που προσβλέπανε σε έναν διαφορετικό ιμπεριαλισμό ή δεν είχαν μελετήσει καλά τον Μαρξ ή δεν συμφωνούσαν και τόσο πολύ μαζί του. Δεν συμφωνούσαν με τις «δογματικές» του απολυτότητες περί καταστροφής των αστικών θεσμών, του αστικού κράτους κλπ. Ο ιμπεριαλισμός τότε – την δεκαετία του 1910 – μόλις έκανε τα πρώτα κυρίαρχα βήματά του. Δεν είχαν δει απτά τα αποτελέσματα του. Δεν είχαν ζήσει έναν ολόκληρο αιώνα αποδείξεων για την πραγματική φύση του ιμπεριαλισμού, του καπιταλισμού που σαπίζει. Έχουν ένα άλλοθι. Έκαναν λάθος μελέτη, λάθος πρόβλεψη.

Οι σημερινοί αριστεροί οικονομολόγοι και διανοητές που ακόμα και τώρα προτείνουν προς κάθε καπιταλιστική κατεύθυνση δεν έχουν κανένα άλλοθι, καμιά δικαιολογία. Είναι πεπεισμένοι, έχουν σαφή ιδεολογικοπολιτική θέση ότι έτσι πρέπει να κινείται και να προτείνει η αριστερά. Στην Ελευθεροτυπία της 12/12/2010, λίγο πριν την σύνοδο κορυφής της Ε. Ε., είδαμε χωρίς έκπληξη μια παρέμβαση του Δραγασάκη για το τι αποφάσεις θα έπρεπε να πάρουν οι ευρωπαίοι ηγέτες. Δίνουμε ένα πολύ χαρακτηριστικό δείγμα της συγκεκριμένης ανάλυσης: «…Αυτό απαιτεί την αλλαγή του ρόλου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ώστε αυτή να λειτουργεί ως δανειστής ύστατης ανάγκης, να παρεμβαίνει στις αγορές ομολόγων και να μπορεί να χρηματοδοτεί χαμηλότοκα πανευρωπαϊκά προγράμματα για κοινωνικές, περιβαλλοντικές και αναπτυξιακές υποδομές. Η έκδοση ευρωομολόγων μπορεί να διασφαλίσει όρους φτηνότερου δανεισμού, αλλά αυτό δεν αρκεί αν δεν διαγραφεί ή αν δεν ακυρωθεί μέρος του συσσωρευμένου χρέους. Η μετατροπή μέρους των εθνικών χρεών σε κοινό ευρωπαϊκό χρέος σε ποσοστό 60%, όπως έχουν είδη προτείνει ο έλληνας καθηγητής κ. Βαρουφάκης και άλλοι, θα μπορούσε να υπηρετήσει αυτή την προοπτική. Η επιβολή κοινών φόρων στις χρηματοπιστωτικές και άλλες συναλλαγές θα μπορούσε να ενισχύσει το μέγεθος και τις αναδιανεμητικές λειτουργίες του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού….»!!!!!
Και μετά λέει και κάποια ποιο … αριστερά. Να θυμίσουμε ότι ο Δραγασάκης ήταν ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, μετά του Συνασπισμού και του Σύριζα. Εκτός από βουλευτής διετέλεσε και υπουργός στην περίφημη κυβέρνηση Τζανετάκη. Βεβαίως δεν είναι προσωπικό το θέμα. Είναι ζήτημα ιδεολογικοπολιτικών απόψεων.
Εμείς μένουμε προς το παρόν στο να υπενθυμίσουμε ότι ο ιμπεριαλισμός, ο καπιταλισμός που σαπίζει, είναι σκληρή αντίδραση σε όλη τη γραμμή του μετώπου. Δεν πείθεται ανατρέπεται. Όσο βερμπαλιστικό και αν ακούγεται αυτό.