Το Παγκόσμιο Κύπελλο στα γήπεδα των παραγκουπόλεων της Νότιας Αφρικής

aformi

Είκοσι χρόνια μετά την απελευθέρωση του Νέλσον Μαντέλα, το Παγκόσμιο Κύπελλο πήγε στη Νότια Αφρική. Ο Viv Smith κοιτάζει πίσω από τη γκλαμουράτη πρόσοψη για να δει τι σημαίνει αυτό για τους απλούς ανθρώπους.

Όταν ο Νέλσον Μαντέλα αποφυλακίστηκε το 1990, 50.000 άνθρωποι περίμεναν να τον ακούσουν. «Η πορεία μας προς την ελευθερία είναι μη αναστρέψιμη» τους είπε. Μετά από περισσότερα από 40 χρόνια επιβολής του διαχωρισμού του απαρτχάιντ και της στέρησης όλων των δημοκρατικών δικαιωμάτων από τους μαύρους Νοτιοαφρικανούς, υπήρχε επιτέλους ελπίδα για το μέλλον. Η Hilda Ndude ήταν εκεί.

Βρε τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει....

ανατολικά της εδέμ


Έτσι όπως καθόμαστε βλακωδώς και αναμένουμε τα χειρότερα και δεν ξέρουμε από πού θα μας έρθει η επόμενη κατραπακιά, αντιγράφω ένα πολύ πετυχημένο σχόλιο από φιλικό ιστολόγιο:

Ξέρετε τι αισθάνομαι να φωνάξω κοιτάζοντας τη κατάστασή μας; Αυτό που είχε γράψει ο Σέρβος στη ταράτσα του σπιτιού του.

ΘΑ ΤΟ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΕΤΕ Ή ΝΑ ΤΟ ΒΑΨΩ?

http://vasiliskos2.blogspot.com/

Βιβλιοπροτάσεις : "Το ελληνικό τραγούδι από το 1821 έως τη δεκαετία του 1950"

δυοσμαράκι

"Θα πρέπει επί τέλους να μάθουμε να ξεχωρίζουμε ένα μνημείο ποιητικό από ένα μνημείο για κοιμητήριο. Ενα τραγούδι λαϊκό από ένα τραγούδι για το λαό....

Με το τραγούδι μίλησαν οι άνθρωποι στα πουλιά κι αυτά με τη σειρά τους στους ανθρώπους. Με το τραγούδι στείλαν μηνύματα οι πρόγονοι στους απογόνους...."

Με αυτά τα λόγια του αείμνηστου Μάνου Χατζιδάκι από "Τα Σχόλια του Τρίτου" ξεκινά μια πολύ σημαντική έκδοση για τα ελληνικά δεδομένα που μόλις κυκλοφόρησε. Εχει τίτλο

"ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΑΠΟ ΤΟ 1821 ΕΩΣ ΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 1950"

και αποτελεί καρπό της πολύχρονης έρευνας του διακεκριμένου εθνομουσικολόγου και καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Λάμπρου Λιάβα. Το βιβλίο πραγματεύεται την πορεία και την εξέλιξη του ελληνικού τραγουδιού σε συνάρτηση με τα ιστορικά γεγονότα και τις κοινωνικές συνθήκες κάθε εποχής, από την περίοδο της Εθνεγερσίας και της ίδρυσης του νεώτερου ελληνικού κράτους μέχρι και το πρώτο μισό του 20ού αιώνα.

Η μελέτη του Λάμπρου Λιάβα ερευνά τα επιμέρους μουσικά είδη, τους δημιουργούς και ταξιδεύει μέσα από άγνωστα μέχρι τώρα μονοπάτια της νεότερης ελληνικής ιστορίας βγάζοντας στην επιφάνεια άγνωστο και ανέκδοτο υλικό από σπάνιες αρχειακές πηγές. Περιδιαβαίνει το τραγούδι από τον 19ο αι. , την περίοδο 1900-1940, αναφέρεται στο "ελαφρό" τραγούδι, στο αστικό λαϊκό τραγούδι της Μ. Ασίας, στο ρεμπέτικο τραγούδι (1900-1955), στο ελληνικό τραγούδι στις ΗΠΑ (1900-1950)/ Κατόπιν η ιστορική έρευνα συνεχίζεται με τα τραγούδια του πολέμου, της κατοχής και του εμφυλίου και τέλος προβαίνει σε μια ιστορική καταγραφή των μέσων καταγραφής και αναπαραγωγής ήχου.

Στην έκδοση αυτή σημαντική ήταν η συμβολή και η αξιοποίση του ΕΛΙΑ (Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου). Το βιβλίο εκδόθηκε από τις εκδόσεις της Εμπορικής Τράπεζας οι οποίες από το 1957 έχουν προσφέρει συνολικά 60 πολύτιμες εκδόσεις αλλά δυστυχώς δεν είναι και τόσο γνωστές στο ευρύ κοινό.

Σας προτείνω το βιβλίο ανεπιφύλακτα, πιστεύω πως πρόκειται για μια μελέτη που έλειπε από την Ελληνική βιβλιογραφία και σημειώνω πως οι όποιες εισπράξεις από τη διάθεση του βιβλίου θα διατεθούν από την Εμπορική Τράπεζα για κοινωφελείς σκοπούς.

Το βιβλίο είναι αφιερωμένο :

"στους αφανείς εργάτες-συνθέτες, στιχουργούς, τραγουδιστές και μουσικούς- που διαμόρφωσαν και διατήρησαν το ήθος του ελληνικού τραγουδιού σε χρόνια δίσεκτα...."

Σ. Σακοράφα: «Διαβάζω το μνημόνιο και ανατριχιάζω»

TVXS

«Όσες φορές και να διαβάσω το μνημόνιο ανατριχιάζω. Κάθε μέρα και περισσότερο» τονίζει η πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Σοφία Σακοράφα, η οποία διαγράφηκε πριν από 2 περίπου μήνες από την ΚΟ του κόμματος μετά την απόφασή της να μην ψηφίσει υπέρ του μνημονίου.

Μιλώντας στο «Βήμα της Κυριακής», η ανεξάρτητη πλέον βουλευτής σημειώνει σχετικά με την παραπάνω απόφασή της πως «η επιλογή μου δεν ήταν παρορμητική αλλά το προσωπικό μου “όχι”απέναντι στις πιέσεις των Βρυξελλών και των αγορών».

Η κ. Σακοράφα παραδέχεται, επίσης, ότι ψήφισε με βαριά καρδιά και το νομοσχέδιο για τις περικοπές στα επιδόματα του Δημοσίου λίγο προτού διαγραφεί. «Αλλά με το μνημόνιο είπα: “Ως εδώ και μη παρέκει”. Αυτή ήταν η δική μου κόκκινη γραμμή». Παράλληλα εκφράζει τη διαφωνία της με τις κυβερνητικές επιλογές για την αντιμετώπιση της κρίσης, υπογραμμίζοντας πως «Η κυβέρνηση ακολουθεί φιλελεύθερες πολιτικές και απαντά με περισσότερη βαρβαρότητα στη βαρβαρότητα. Δεν σημαίνει ότι ο κόσμος του ΠαΣοΚ συμφωνεί».

Χαρακτηρίζει το Ασφαλιστικό «σκληρό και άδικο, ανατρέποντας ζωές ολόκληρες», ενώ κάνει λόγο και για «δεινή θέση» στην οποία βρίσκεται ο πρωθυπουργός. «Προεκλογικά είχε δεσμευθεί προσωπικά, και δι΄ αυ τού όλο το ΠαΣοΚ, ότι τα αποτελέσματα της πολιτικής της ΝΔ και η άσχημη οικονομική κατάσταση της χώρας δεν θα αποτελούσαν άλλοθι για τη μη εφαρμογή του προγράμματος του ΠαΣοΚ. Αντ΄ αυτού υπογράψαμε και εφαρμόζουμε τις επιταγές του μνημονίου...».

Απαντώντας σε ερώτηση για το κόμμα με το οποίο θα διεκδικήσει την ψήφο στις εκλογές, όποτε κι αν γίνουν, σημειώνει: «Τα κόμματα δεν είναι ταμπέλες αλλά πολιτικές. Είναι ανάγκη κοινωνικές δυνάμεις μπροστά στο φάσμα της φτώχειας και της ανεργίας να συνυπάρξουν και να δράσουν χωρίς τις κομματικές ταμπέλες».

Στην ίδια εφημερίδα, ο συγγραφέας και βουλευτής του ΠαΣοΚ Μίμης Ανδρουλάκης προτείνει ανασχηματισμό της κυβέρνησης και ασκεί κριτική, περιμένοντας τώρα δημιουργική αντίδραση από τις μεταρρυθμιστικές δυνάμεις για να βγει η χώρα από το τούνελ.

Fernando Pessoa (Alvaro de Campos) - Θαλασσινή Ωδή

Μια συμφωνία αισθήσεων αναδύεται, αταίριαστη και παρόμοια
Μια ενορχήστρωση στο αίμα μου θυελωδών εγκλημάτων
Σπασμωδικών οργίων αίματος που αντηχούν στον ωκεανό
Λυσσομανώντας σαν καυτή καταιγίδα στην ψυχή μου
Ένα καυτό νέφος σκόνης που θαμπώνει την διαύγειά μου,
Κάνοντάς με να τα βλέπω και να τα ονειρεύομαι όλα αυτά μέσα απ' το δέρμα και τις φλέβες μου μονάχα!

Πειρατές και πειρατεία, καράβια και η στιγμή,
Η θαλασσινή εκείνη στιγμή που αρπάζεται το θύμα,
Και ο τρόμος των φυλακισμένων προσεγγίζει την τρέλα--εκείνη η στιγμή
Με όλα της τα εγκλήματα, τον τρόμο, τα καράβια, τους ανθρώπους, τη θάλασσα, τον ουρανό, τα σύννεφα
Τους ανέμους, το γεωγραφικό μήκος και πλάτος, τις κραυγές--
Πόσο θα θελα στην Ολότητά τους να γίνουν το σώμα μου στην Ολότητά του,
υποφέροντας,
Το σώμα μου και το αίμα μου, όλο μου το είναι σα μια παλλόμενη μπλαβιασμένη μάζα
Να εκρήγνυται ανθίζοντας, σαν τη φαγούρα μιας πληγής, στην ανύπαρκτη σάρκα της
ψυχής μου!

Να γίνω ένα με όλα αυτά τα εγκλήματα, κομμάτι
Όλων αυτών των επιδρομών πάνω στα πλοία, των σφαγών, των βιασμών!
Να είμαι ό,τι συνέβει εκεί που λαφυραγώγησαν!
Να είμαι όλα όσα έζησαν και πέθαναν εκεί που έλαβαν χώρα οι ματοκυλισμένες τραγωδίες!
Να είμαι το άθροισμα της πειρατείας στην ακμή της
Και το άθροισμα των θυμάτων, με σάρκα όμως και οστά, όλων των πειρατών του κόσμου!

(Από το radical desire)

"Θεέ μου, θέλω να με κάνεις τηλεόραση."

από art&culture

Ἔκθεση ἀπὸ μαθητὴ τοῦ δημοτικοῦ μὲ θέμα: «Τὶ νὰ ζητήσω ἀπὸ τὸν Θεό»

«Θεέ μου, ἀπόψε σοῦ ζητάω κάτι ποὺ τὸ θέλω πάρα πολύ. Θέλω νὰ μὲ κάνεις τηλεόραση.
Θέλω νὰ πάρω τὴ θέση τῆς τηλεόρασης ποὺ εἶναι στὸ σπίτι μου.
Νὰ ἔχω τὸ δικό μου χῶρο.
Νὰ ἔχω τὴν οἰκογένειά μου γύρω ἀπὸ ἐμένα.
Νὰ μὲ παίρνουν στὰ σοβαρὰ ὅταν μιλάω.
Θέλω νὰ εἶμαι τὸ κέντρο τῆς προσοχῆς καὶ νὰ μὲ ἀκοῦνε οἱ ἄλλοι χωρὶς διακοπὲς ἢ ἐρωτήσεις.
Θέλω νὰ ἔχω τὴν ἴδια φροντίδα ποὺ ἔχει ἡ τηλεόραση ὅταν δὲν λειτουργεῖ.
Ὅταν εἶμαι τηλεόραση, θἄχω τὴν παρέα τοῦ πατέρα μου ὅταν ἔρχεται σπίτι ἀπὸ τὴ δουλειά, ἀκόμα κι ἂν εἶναι κουρασμένος.
Καὶ θέλω τὴ μαμά μου νὰ μὲ θέλει ὅταν εἶναι λυπημένη καὶ στενοχωρημένη, ἀντί νὰ μὲ ἀγνοεῖ…
Θέλω τ΄ ἀδέλφια μου νὰ μαλώνουν γιὰ τὸ ποιὸς θὰ περνάει ὧρες μαζί μου.
Θέλω νὰ νοιώθω ὅτι ἡ οἰκογένειά μου ἀφήνει τὰ πάντα στὴν ἄκρη, πότε – πότε, μόνο γιὰ νὰ περάσει λίγο χρόνο μὲ μένα.
Καὶ τὸ τελευταῖο, κάνε με ἔτσι ὥστε νὰ τοὺς κάνω ὅλους εὐτυχισμένους καὶ χαρούμενους.
Θεέ μου, δε ζητάω πολλά. Θέλω μόνο νὰ γίνω σὰν μιὰ τηλεόραση.»

Τὴ δασκάλα ποὺ τὴν διάβασε (καθὼς βαθμολογοῦσε) τὴν ἔκανε νὰ κλάψει.
Ὁ σύζυγός της ποὺ μόλις εἶχε μπεῖ στὸ σπίτι, τὴ ρώτησε: «τὶ συμβαίνει;»
Αὐτὴ ἀπάντησε: «Διάβασε αὐτὴ τὴν ἔκθεση, τὴν ἔχει γράψει ἕνας μαθητής μου».
Ὁ σύζυγος εἶπε: «Τὸ καημένο τὸ παιδί. Τὶ ἀδιάφοροι γονεῖς εἶναι αὐτοί!»
Τότε αὐτὴ τὸν κοίταξε καὶ εἶπε: "Αὐτὴ ἡ ἔκθεση εἶναι τοῦ γιοῦ μας..."

perivleptos

Το κοριτσάκι κι ο λύκος

Από Ανατολικά της Εδέμ


Έν’ απόγευμα, ένας μεγάλος λύκος περίμενε σ’ ένα σκοτεινό δάσος ένα κοριτσάκι να περάσει κρατώντας ένα καλάθι με φαγητό για τη γιαγιά της. Τέλος, ένα κοριτσάκι πράγματι φάνηκε και κρατούσε ένα καλάθι με φαγητό.

«Αυτό το καλάθι το πας στη γιαγιά σου;», ρώτησε ο λύκος. Το κοριτσάκι είπε ναι, στη γιαγιά της το πήγαινε. Τότε ο λύκος τη ρώτησε πού έμενε η γιαγιά της, και το κοριτσάκι του’ πε κι ο λύκος χάθηκε μες το δάσος.

Όταν το κοριτσάκι άνοιξε την πόρτα του σπιτιού της γιαγιάς του, είδε ότι στο κρεβάτι υπήρχε κάποιος που φόραγε νυχτικό και σκούφο. Δεν είχε πλησιάσει περισσότερο από εφτά μέτρα, όταν είδε ότι στο κρεβάτι δεν ήταν η γιαγιά της αλλά ο λύκος, γιατί ακόμα και με νυχτικό ένας λύκος δε μοιάζει ιδιαίτερα με τη γιαγιά σας, όπως δε μοιάζει ιδιαίτερα το λιοντάρι της Μέτρο Γκόλντγουιν Μάγερ με το Μορίς Σεβαλιέ.

Έτσι, ο κοριτσάκι έβγαλε ένα πολυβόλο απ’ το καλάθι του και γάζωσε το λύκο.


Επιμύθιο: Δεν είναι τόσο εύκολο να ξεγελάς κοριτσάκια τη σήμερον ημέραν, ως ήτο παλαιότερον


(Τζέημς Θέρμπερ: μύθοι για την εποχή μας

Εκδ. Νεφέλη)

Σημ.:Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.......