Στοιχεία ξεκληρίσματος και ... συγκέντρωσης

Ανακατατάξεις στον τομέα πρωτογενούς παραγωγής

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Ούτε τα επίσημα στοιχεία δεν μπορούν να κρύψουν τις ραγδαίες και αρνητικές ανακατατάξεις που έχουν γίνει στον τομέα της πρωτογενούς παραγωγής, αλλά και τις συνέπειες που συνεχίζουν να πληρώνουν οι μικροί αγρότες και κτηνοτρόφοι. Μερικά από αυτά τα επίσημα στοιχεία δείχνουν από τον καιρό της ένταξης της χώρας στην τότε ΕΟΚ και στην συνέχεια στην ΕΕ:


Εχει μειωθεί η αυτάρκεια στα πουλερικά από 100,4% στο 75%
Στο χοιρινό κρέας από 84% στο 35%
Στο βοδινό κρέας από το 66% στο 25%
Στο αιγοπρόβειο από το 92% στο 70%

Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με στοιχεία του Ελληνικού Οργανισμού Γάλακτος και Κρέατος, οι μικροί παραγωγοί γάλακτος με ετήσια παραγωγή μέχρι 50 τόνους μειώθηκαν από το 1993 έως το 2003 κατά 77%!!!

Την ίδια περίοδο οι μεγαλύτεροι παραγωγοί, με ετήσια παραγωγή μεγαλύτερη των 200 τόνων, αυξήθηκαν κατά 272%, ενώ το μερίδιό τους στο σύνολο της παραγωγής από το 20% εκτοξεύτηκε μέχρι το 2004 στο 60%.

Παρόμοια κατάσταση διαμορφώνεται και στην αιγοπροβατοτροφία, όπου το 9,3% των μεγαλύτερων προβατοτροφικών μονάδων έχει το 45% του συνολικού αριθμού των προβάτων και το 3% των μεγαλύτερων αιγοτροφικών μονάδων έχει το 34,5% του συνολικού αριθμού των αιγών.

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ :Ολοι είναι ύποπτοι για «εξτρεμισμό» και τρομοκρατία!

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Στήνουν δαιδαλώδες δίκτυο με «τυπικούς» και «άτυπους» φορείς που θα εντοπίζουν περιπτώσεις «ριζοσπαστισμού», προκειμένου να παρέμβουν ανασταλτικά

Με «άλματα» από το ριζοσπαστισμό στο «βίαιο εξτρεμισμό» και από εκεί στην τρομοκρατία, η ΕΕ θέλει να σφίξει τον κλοιό γύρω από τους εργατικούς αγώνες και την ταξική τους πρωτοπορία

Με απόψεις και πρακτικές που χτυπάνε καμπανάκι κινδύνου για το λαό, η ΕΕ επιχειρεί να ποινικοποιήσει ιδεολογίες και να καταστήσει ύποπτο για συμμετοχή σε πράξεις «βίαιου εξτρεμισμού»τον καθένα, με κριτήριο τη συμπεριφορά του, τα πολιτικά και θρησκευτικά του «πιστεύω».



Για το λόγο αυτό και με πρόσχημα την πρόληψη και καταπολέμηση της «τρομοκρατίας», την οποία ταυτίζει σκόπιμα με το ριζοσπαστισμό, στήνει ένα δαιδαλώδες δίκτυο από κρατικές και μη κρατικές δομές, σε εθνικό και τοπικό επίπεδο, οι οποίες θα παρακολουθούν, θα εντοπίζουν κατά την κρίση τους και θα παρεμβαίνουν προληπτικά, προκειμένου να μην εκδηλωθεί βίαια μια «ριζοσπαστική» συμπεριφορά.

Αυτό είναι το «ζουμί» της «διάσκεψης υψηλού επιπέδου», που διοργάνωσε χτες στις Βρυξέλλες η Κομισιόν, με θέμα την «πρόληψη του βίαιου εξτρεμισμού στην Ευρώπη». Στη διάσκεψη συζητήθηκαν τα πρώτα συμπεράσματα του «Δικτύου ευαισθητοποίησης για τη ριζοσπαστικοποίηση (RAN)», το οποίο ίδρυσε η ΕΕ το Σεπτέμβρη του 2011, σαν «ομπρέλα» για τη νομιμοποίηση των αντιδραστικών κατευθύνσεων που δίνει στα κράτη - μέλη, με πρόσχημα τον «εξτρεμισμό» και την τρομοκρατία.

Από το ανακάτεμα και μόνο των όρων «εξτρεμισμός» και «ριζοσπαστικοποίηση»γίνεται αντιληπτό ότι η ΕΕ επιδιώκει τη συκοφάντηση κομμάτων και λαϊκών κινημάτων που αμφισβητούν το σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, μέσα από την ταύτισή τους με ακροδεξιές ή «τρομοκρατικές» οργανώσεις και κατ' επέκταση τη στοχοποίηση και ποινικοποίηση της δράσης τους, σαν απειλή «για την ασφάλεια των πολιτών της ΕΕ».

Χαρακτηριστικά γι' αυτό είναι τα όσα είπε η αρμόδια για θέματα δικαιοσύνης επίτροπος, Σεσίλια Μάλμστρομ, προαναγγέλλοντας τη χτεσινή διάσκεψη, στην οποία συμμετείχαν, εκτός από τους «εμπειρογνώμονες» (!), όπως τους αποκαλεί η Κομισιόν, οι υπουργοί Εσωτερικών ή Δικαιοσύνης του Βελγίου, της Κύπρου, της Γαλλίας, της Ιρλανδίας, της Ιταλίας, της Λετονίας, της Νορβηγίας και της Σουηδίας, εκπρόσωποι από άλλες χώρες.
Ποινικοποιούν την ιδεολογία

Σύμφωνα με την επίτροπο, «δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η αντιμετώπιση του βίαιου εξτρεμισμού είναι στην καρδιά της καταπολέμησης της τρομοκρατίας από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αλλά οι καλές προθέσεις δεν είναι αρκετές και πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι λίγα μόνο κράτη - μέλη έχουν αναπτύξει τα κατάλληλα εργαλεία για την αντιμετώπιση του ζητήματος αρκετά σοβαρά».

Είναι φανερή η διάθεση της καπιταλιστικής ΕΕ να τσουβαλιάσει το ριζοσπαστισμό με την τρομοκρατία και να ενισχύσει το νομικό της οπλοστάσιο απέναντι σε πεποιθήσεις, κινήματα και ομάδες που η ίδια βαφτίζει «εξτρεμιστικά».

Το σπέρμα για ποινικοποίηση της ιδεολογίας ρίχνεται με τη διαπίστωση από την πλευρά της Κομισιόν ότι «οι προϋποθέσεις για βίαιο εξτρεμισμό υπάρχουν σε όλες τις χώρες. Μπορεί να εκδηλωθεί σε διάφορες μορφές, είτε πρόκειται για δεξιό ή αριστερό εξτρεμισμό, είτε ενυπάρχουν αποσχιστικά ή θρησκευτικά κίνητρα εξτρεμισμού. Πάντα όμως χαρακτηρίζεται από την αιματοχυσία και τα σημάδια που αφήνει στην κοινωνία».

Η ΕΕ αναπαράγει ωμά την αντιδραστική θεωρία των άκρων, όπως κάνει η κυβέρνηση και στην Ελλάδα, προκειμένου να συκοφαντήσει τους εργατικούς αγώνες και ιδιαίτερα τους ταξικούς, αναγορεύοντάς τους σε «εκκολαπτήριο» της τρομοκρατίας. Με δεδομένο αυτό, η αρμόδια επίτροπος απευθύνεται στα κράτη - μέλη και ζητάει «να γίνουμε καλύτεροι στην ανίχνευση και την πρόληψη αυτών των απειλών, και αυτός είναι ο λόγος για το Δίκτυο Ενημέρωσης για τη Ριζοσπαστικοποίηση που έχει την ευθύνη της συλλογής των βασικών παραγόντων που συμμετέχουν στην καταπολέμηση της ριζοσπαστικοποίησης σε όλη την ΕΕ». Δηλαδή, φτιάχνει δίκτυο χαφιέδων για να στήνει κατηγορίες άρα και διώξεις σε ανθρώπους μόνο και μόνο για την ιδεολογία τους, για την προπαγάνδιση των απόψεών τους, στοχοποιώντας αυτούς που οργανωμένα διεκδικούν την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών, κόντρα στο κεφάλαιο. Δηλαδή ηγεσίες του εργατικού κινήματος που παλεύει σε αντιμονοπωλιακή, αντικαπιταλιστική κατεύθυνση και τους κομμουνιστές.
Επιτηρητές σε σχολεία και γειτονιές

Ανάμεσα σ' αυτούς που αναλαμβάνουν αυξημένα καθήκοντα στην καταπολέμηση του εξτρεμισμού είναι «οι κοινωνικοί λειτουργοί, οι θρησκευτικοί ηγέτες, ομάδες πολιτών, οι ηγέτες της νεολαίας, οι αστυνομικοί, οι ερευνητές, οι ηγέτες της κοινότητας, ΜΚΟ και όσοι εργάζονται στο έδαφος σε ευάλωτες κοινότητες κι έχουν εργαστεί από κοινού στην ανταλλαγή εμπειριών και βέλτιστων πρακτικών».

Με άλλα λόγια, μια σειρά από κρατικοί και «μη κυβερνητικοί» φορείς θα επιτηρούν σε τοπικό επίπεδο, ακόμα και μέσα στα σχολεία, τη συμπεριφορά και τις πεποιθήσεις του καθένα και θα κάνουν διάγνωση για το κατά πόσο «κινδυνεύει» να «κυλήσει» στο ριζοσπαστισμό και στο βίαιο εξτρεμισμό! Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι ο καθένας είναι ύποπτος, πολύ περισσότερο αν στο σχολείο, στη γειτονιά, στο πανεπιστήμιο ή τη δουλειά του εμφανίζεται να διεκδικεί και να παλεύει, προβάλλοντας ριζοσπαστικά αιτήματα.

Οι οδηγίες μάλιστα που δίνει η Κομισιόν στους τυπικούς και άτυπους φορείς που συγκροτούν το παραπάνω δίκτυο, είναι ότι «πρέπει να γίνουμε καλύτεροι στην αστυνομία και στην κατάρτιση των τοπικών κοινοτήτων για το πώς θα προλαμβάνουν τον βίαιο εξτρεμισμό. Οντας ενεργοί φορείς στις κοινότητες, η τοπική αστυνομία ή η κοινότητα είναι σε θέση να ανιχνεύουν τη ριζοσπαστικοποίηση, να παρατηρήσουν τα πρώτα σημάδια προς τον βίαιο εξτρεμισμό και θα πρέπει να γνωρίζουν πώς να ασχοληθούν με περιπτώσεις που προκαλούν ανησυχία».
Εμφαση στους μετανάστες

Σύμφωνα με τις ίδιες εκτιμήσεις, «η διαδικασία της ριζοσπαστικοποίησης τροφοδοτείται συχνά από βαθιά ριζωμένη δυσαρέσκεια ή συγκρούσεις, συνδέεται με την εξωτερική πολιτική και τις διεθνείς υποθέσεις. Ως εκ τούτου, είναι ζωτικής σημασίας να συμμετάσχουν οι κοινότητες της διασποράς για την αντιμετώπιση ορισμένων από αυτές τις δυσαρέσκειες και την ενσωμάτωση στην κοινωνία, προκειμένου να αφοπλίσει τις προσπάθειες για ριζοσπαστικοποίηση».

Με άλλα λόγια, η Κομισιόν αποφαίνεται ότι η δυσαρέσκεια του λαού για την κυρίαρχη πολιτική οδηγεί στο ριζοσπαστισμό, τον οποίο επιμένει να τσουβαλιάζει με την τρομοκρατία και καλεί ακόμα και τις κοινότητες των μεταναστών να βελτιώσουν το ρόλο τους στην ενσωμάτωση του όποιου ψήγματος ριζοσπαστισμού δείχνουν τα μέλη τους

ΒΙΕΤΝΑΜ: Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΑΝΑΣΑΙΝΕΙ ΜΕ ΚΑΛΑΜΙ…- ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΒΙΕΤΝΑΜ(ΚΟΜΕΠ)

Η Κόκκινη Σημαία

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου
12-03-2000, εφημερίδα ΠΡΙΝ

Για τις γενιές της δεκαετίας του ’60 και του 70, το Βιετνάμ του Χο Τσι Μινχ και του στρατηγού Γκιαπ ήταν το ανεξίτηλο σύμβο­λο που χώριζε την επανάσταση από τον ιμπεριαλισμό, το δίκιο από το άδι­κο, τον ηρωισμό από τη θηριωδία.

Εικοσιπέντε χρόνια από τη μέρα που το τελευταίο ελικόπτερο απογειωνόταν ά­ρον άρον από την ταράτσα της αμερικανι­κής πρεσβείας της Σαϊγκόν και τα τεθω­ρακισμένα του Λαϊκού Στρατού γκρέμιζαν την πύλη του προεδρικού μεγάρου, τα σύ­νορα δεν είναι εξίσου ευδιάκριτα.

Στους σημερινούς γιορτασμούς της ι­στορικής νίκης, το Ανόι θα πλημμυρίσει από σφυροδρέπανα, πορτρέτα του Μαρξ, του Λένιν και του Χο Τσι Μινχ και εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους κάθε ηλικίας. Μαζί τους όμως θα βρίσκονται και δεκάδες πρώην Ράμπο και νυν μεγα­λοεπιχειρηματίες Αμερικα­νοί, που ετοιμάζονται να εκμεταλλευθούν τις επεν­δυτικές δυνατότητες της «οικονομικής ανανέωσης», την οποία εφαρμόζει το καθεστώς από το 1986.

Οι απολογητές της παγκοσμιοποιημένης φρίκης θα πανηγυρίσουν χαιρέκα­κα: «Τι περιμένατε; Η εθνι­κή ανεξαρτησία δεν είναι ά­ραγε κραυγαλέος αναχρονι­σμός στην εποχή της πα­γκοσμιοποίησης; Και αν ά­ντεξαν τις ναπάλμ, πώς θα μπορούσαν να αντέξουν τις σφαίρες από ζάχαρη»; Από εντελώς διαφορετική σκοπιά, συγκλίνουν στην ίδια εκτίμηση-υποτίμηση της βιετνα­μέζικης επανάστασης τα «ανανεωτικά» ρεύματα μιας Αριστεράς που βλέπει στον καθρέφτη της ιστορίας την ομορφότερη του κόσμου. Εννοούμε όλους αυτούς που στο πρόσωπο του Βιετνάμ – αλλά, λίγο πολύ όλων των «κόκκινων» επαναστάσεων του περασμένου αιώνα- δεν βλέπουν παρά εθνικοαπελευθερωτικά, αντιφεουδαρχικά, αστικοδημοκρατικά κινήματα με τον κομμουνισμό απλή σημαία ευκαιρίας και το γραφειοκρατικό εκφυλισμό αναπό­δραστη συνέπεια.


Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφο­ρετική. Αν και δημιουργήθηκε σε μια κα­τεξοχήν αγροτική χώρα, το ΚΚ Βιετνάμ (αρχικά ΚΚ Ινδοκίνας), εξέφραζε, στο πρόγραμμα, την ιδεολογία και ως ένα βαθμό και τη σύνθεση του την εργατική στρατηγική για τη λύση του εθνικού και του κοινωνικού ζητήματος. Ο ιστορικός ηγέτης του, ο Χο Τσι Μινχ, έχοντας ζήσει ως εργάτης για πολλά χρόνια στο Λονδί­νο και το Παρίσι, υπήρξε ηγετικό μέλος του ΚΚ Γαλλίας και σημαίνον στέλεχος της λενινιστικής Διεθνούς, ήδη από το 2ο συνέδριο του 1920. Εν τέλει, η νίκη του Βιετνάμ δεν ήταν η νίκη ενός στενό εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος αλλά ο θρίαμβος ενός διεθνιστικού επαναστα­τικού ρεύματος, με μεγάλη απήχηση στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις.

Έχοντας πληρώσει βαρύτατο τίμημα για τη νίκη του (τρία εκατομμύρια νεκροί και μια οικονομία πέρα για πέρα κατε­στραμμένη) και έχοντας δεχθεί δύο οδυ­νηρά πισώπλατα χτυπήματα στη συνέχεια (την κινεζική εισβολή του 1979 και τον τερματισμό της σοβιετικής βοήθειας το 1985), το Βιετνάμ αναγκάστηκε να προχωρήσει σε επώδυνους συμβιβα­σμούς τα επόμενα χρόνια. Ωστόσο, η πορεία του δεν μπορεί να συγκριθεί ού­τε με τις άθλιες γραφειοκρατίες της Ανα­τολικής Ευρώπης ούτε με την αυταρχική-καπιταλιστική στροφή της Κίνας του Ντενγκ Χσιάο Πινγκ. Οι δεσμοί του ΚΚ Βιετνάμ με τις λαϊκές μάζες δεν αμφι­σβητούνται ούτε από το αμερικανικό Τάιμ το οποίο στο τελευταίο του τεύχος ομολογούσε ότι και με δυτικού τύπου ε­κλογές οι κομμουνιστές θα κέρδιζαν εύ­κολα την εξουσία.

Σαν τον ήρωα του γνωστού τραγουδιού του Σαββόπουλου, η βιετναμέζικη επανά­σταση «ανασαίνει με καλάμι», κρυμμένη κά­τω από τα λιμνάζοντα νερά της εποχής μας, προσβλέποντας σε καλύτερους και­ρούς που θα της επιτρέψουν να ξαναβγεί στο φως του ήλιου. Αν προλάβει. Αν μπο­ρέσει. Και αν όλοι εμείς, οι αφ’ υψηλού κριτές, μπορέσουμε να τη βοηθήσουμε…

ΜΙΑ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΒΙΕΤΝΑΜ

(Απόσπασμα από άρθρο της ΚΟΜΕΠ(6/2010) με αφορμή την επίσκεψη αντιπροσωπείας του ΚΚΕ στο Βιετνάμ λίγους μήνες πριν)


Ερώτηση: Με βάση τα παραπάνω, σε τι συμπεράσματα καταλήγει η αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ;

Ελένη Μπέλλου: Μπορούμε να εκθέσουμε ορισμένες πρώτες παρατηρήσεις, προβληματισμούς, ανησυχίες που άλλωστε εκφράσαμε και στους συντρόφους από το ΚΚ Βιετνάμ, σε όλες μας τις συζητήσεις.

Νομίζουμε ότι η εργατική τάξη, αλλά και η φτωχή αγροτιά στο Βιετνάμ βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορικά ιδιαίτερη δυσκολία της ταξικής πάλης: Το ΚΚ Βιετνάμ έγινε κόμμα εξουσίας καθοδηγώντας στη νίκη τον ηρωικό αγώνα του λαού ενάντια στο γαλλικό και στη συνέχεια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, αλλά και με την υλική και πολιτική στήριξη των δυνάμεων του σοσιαλισμού και κυρίως της ΕΣΣΔ. Ετσι ανοίχτηκε ένας δρόμος εκβιομηχάνισης της οικονομίας του στη βάση της κοινωνικής ιδιοκτησίας και όχι με κυριαρχία των καπιταλιστικών σχέσεων. Αυτός ο δρόμος είχε εγγενείς δυσκολίες που οφείλονταν στην καθυστέρηση των υλικών προϋποθέσεων. Χαρακτηριστικό αυτής της καθυστέρησης είναι το γεγονός ότι στη δεκαετία του 1960 υπήρχε ακόμη εθνότητα (στο βορρά της χώρας) που ζούσε στις σπηλιές, χωρίς ένδυση-υπόδηση (πληροφορία καταγεγραμμένη στο Μουσείο Εθνογραφίας). Στις δυσκολίες αυτού του δρόμου κοινωνικής ανάπτυξης ενδεχομένως καταγράφονται και υποκειμενικές αδυναμίες στην κατανόηση του ρόλου της κοινωνικής ιδιοκτησίας και του κεντρικού σχεδιασμού. Δηλαδή κάθε πρωτόγονη αγροτική κοινότητα (από την άποψη των παραγωγικών δυνάμεων) δεν μπορεί να θεωρηθεί μονάδα της κοινωνικής ιδιοκτησίας ικανή να ενταχθεί στον κεντρικό σχεδιασμό. Σήμερα «διορθώνονται» τέτοια λάθη, αλλά με λαθεμένες θεωρητικές γενικεύσεις και πρακτικές, που καταλογίζουν στον κεντρικό σχεδιασμό τη χαμηλή παραγωγικότητα αυτών των παραγωγικών δυνάμεων.

Παρατηρείται αδυναμία ή και λαθεμένη θεωρητική εξήγηση του κοινωνικο-οικονομικού άλματος που επιχειρήθηκε στο Βιετνάμ από την απελευθέρωσή του και όσο είχε την οικονομική και πολιτική στήριξη της ΕΣΣΔ.

Στον 20ό αιώνα είχαν συντελεστεί και άλλα τέτοια κοινωνικά άλματα, μέσα στην ΕΣΣΔ, στην Κούβα, με το πέρασμα από την αγροτική στη βιομηχανική παραγωγή χωρίς τη συγκρότηση καπιταλιστικής κοινωνίας. Η δυνατότητα τέτοιων αλμάτων οφειλόταν στη γενική ωρίμανση της δυνατότητας περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, δηλαδή στο γεγονός ότι ο καπιταλισμός διέτρεχε την πλέον αντιδραστική εποχή του. Η πραγματοποίηση τέτοιων ιστορικών αλμάτων εξαρτιόταν από το διεθνή και περιφερειακό συσχετισμό, ανάμεσα στις δυνάμεις του καπιταλισμού και του σοσιαλισμού, από τη δυναμική της σοσιαλιστικής συσσώρευσης και βεβαίως από τη δυνατότητα της σοσιαλιστικής ανάπτυξης - κομμουνιστικής εμβάθυνσης στην ΕΣΣΔ.

Αλλά και η ιστορία της ανάπτυξης και κυριαρχίας του καπιταλιστικού συστήματος έχει να επιδείξει την ενσωμάτωση στον καπιταλισμό πρωτόγονων κοινοτικών ή δουλοκτητικών κοινωνιών (στην Αμερική, στην Αυστραλία). Τόσο η ιστορία του καπιταλισμού όσο και η νηπιακή ιστορία του σοσιαλισμού έχουν περιπτώσεις ιστορικά προσωρινών πισωγυρισμάτων. Το ζήτημα είναι η αντικειμενική εξήγησή τους, αλλά και η θωράκιση του εργατικού κινήματος σε περιόδους ήττας. Αυτό που κρίνεται είναι αν το εργατικό κίνημα θα θωρακιστεί ιδεολογικά, πολιτικά, οργανωτικά με σκοπό την ανασύνταξη και το σταδιακό πέρασμα στην αντεπίθεση ή αν θα βρεθεί διαλυμένο, ιδεολογικά-πολιτικά χειραγωγημένο από τις καπιταλιστικές δυνάμεις που κέρδισαν.

Από αυτή τη σκοπιά κρίνουμε το θεωρητικό σχήμα και την πολιτική «της οικονομίας της αγοράς με σοσιαλιστικό προσανατολισμό» ως προς τα εξής:

Πρώτον, η αγορά -παραγωγή από εμπορευματοπαραγωγούς για την ανταλλαγή- προϋπήρχε της καπιταλιστικής οικονομίας, αλλά κυριάρχησε μόνο με την κυριαρχία των καπιταλιστικών σχέσεων, δηλαδή με την εκτεταμένη απώλεια των μέσων παραγωγής που διέθεταν οι εμπορευματοπαραγωγοί και τη μετατροπή αυτών σε μισθωτούς από τους κατόχους τεχνικά πιο αναπτυγμένων και συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής. Δηλαδή κυριάρχησε ως καπιταλιστική αγορά.

Στο Βιετνάμ, όπως άλλωστε πολύ νωρίτερα στην Κίνα, δεν μπορεί να υπάρξει μια κυρίαρχη «οικονομία της αγοράς» με προκαπιταλιστικά χαρακτηριστικά. Είναι καπιταλιστική η παραγωγή και η αγορά που οργανώνεται και διευρύνεται είτε με τη μερική ιδιωτικοποίηση προηγούμενα κρατικών παραγωγικών μονάδων είτε με τις άμεσες ξένες επενδύσεις είτε με επαναπατρισμό κεφαλαίων βιετναμέζων εμιγκρέδων.

Αλλωστε, το κίνητρο της καπιταλιστικής επένδυσης είναι παντού και πάντα το κέρδος και μάλιστα το κέρδος χωρίς όρια, βγαλμένο από τον όσο το δυνατό μεγαλύτερο βαθμό εκμετάλλευσης.

Αυτό σημαίνει ότι η εργατική τάξη αυτοτελώς οργανώνεται, αμύνεται, παλεύει για τους όρους μίσθωσής της από το κεφάλαιο. Δε μπορεί και δεν πρέπει να απεμπολήσει τα δικαιώματά της στο όνομα μιας καπιταλιστικής «εθνικής ανάπτυξης».

Δεύτερον, ο ρόλος του ΚΚ Βιετνάμ παρουσιάζει την εξής ιστορική ιδιαιτερότητα: αφενός είναι το πολιτικό κόμμα της εργατικής τάξης, αφετέρου το κόμμα που κυβερνά με μια πολιτική που αντικειμενικά ενισχύει τις καπιταλιστικές σχέσεις. Αυτή η αντίφαση δεν μπορεί να παραμένει για πολύ σε μια σχετικά ήρεμη κατάσταση. Αργά ή γρήγορα θα οξυνθεί, είτε με όξυνση της διαπάλης και εκδήλωση κρίσης μέσα στο κόμμα είτε με σταδιακή απώλεια του εργατικού χαρακτήρα του κόμματος. Είναι χαρακτηριστική η απόφαση να γίνονται μέλη του ΚΚ επιχειρηματίες, η διαπάλη για το άρθρο του Συντάγματος σχετικά με τον καθοδηγητικό ρόλο του ΚΚ στην κοινωνία, η ενίσχυση δυνάμεων που διεκδικούν αναγνώριση της δυνατότητας να δημιουργηθούν και άλλα κόμματα. Αντανάκλαση όλων αυτών στην κυβερνητική πολιτική του κόμματος είναι π.χ. η ύπαρξη του ιδιωτικού κεφαλαίου στους κοινωνικούς τομείς της υγείας, της παιδείας, τα δίδακτρα σε όλες τις βαθμίδες των κρατικών φορέων εκπαίδευσης.

Από την άλλη μεριά υπάρχουν ακόμα περιθώρια ένα ΚΚ σε συνθήκες όπως του Βιετνάμ να υπερασπίζεται τους όρους πώλησης της εργατικής δύναμης στο κεφάλαιο, γιατί ξεκινά από πολύ χαμηλά η αξία της, σε σύγκριση με εκείνη στη διεθνή καπιταλιστική αγορά. Δηλαδή μια ξένη επένδυση στο Βιετνάμ έχει δυνατότητα υπερκέρδους με μισθούς πολύ χαμηλούς σε σύγκριση με εκείνους στη χώρα συσσώρευσής του, που ανεβάζουν όμως το επίπεδο διαβίωσης της καθυστερημένης χώρας. Ετσι το ΚΚ Βιετνάμ μπορεί να έχει ως κυβερνητικό κόμμα ορισμένη παρέμβαση στις συμφωνίες με το ξένο κεφάλαιο ως προς τους μισθούς και άλλους όρους της αγοράς εργατικής δύναμης. Αλλά αυτού του είδους η κρατική παρέμβαση δε συνιστά «πορεία προς το σοσιαλισμό» ή «σοσιαλιστικό προσανατολισμό». Δεν αποτέλεσε ούτε στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές κοινωνίες, π.χ. στη Σουηδία, με σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στη διακυβέρνηση επί δεκαετίες που εφάρμοσαν γενικευμένη πολιτική κοινωνικών παροχών.

Ούτε κυβερνητικά προγράμματα διαχείρισης της ακραίας φτώχειας συνιστούν «σοσιαλιστική κατεύθυνση». Τέτοια, καθώς και αντίστοιχα εκπορευόμενα από τους καπιταλιστές, την εκκλησία κλπ., υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν όσο υπάρχει καπιταλισμός.

Επίσης, η ύπαρξη ενός «κομμουνιστικού» ή «σοσιαλιστικού» ή «σοσιαλδημοκρατικού» κόμματος στη διακυβέρνηση, δηλαδή με πολιτική εξασφάλισης και κάποιων κρατικών επιχειρήσεων σε συνθήκες κυριαρχίας της κεφαλαιακής σχέσης, δεν ανέτρεψε την πηγή της ανισομετρίας και της αναρχίας στην παραγωγή και στην κατανομή του προϊόντος της, την πόλωση μεταξύ πλούτου και φτώχειας, την εκδήλωση κρίσεων υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου. Ιστορικά έχει κριθεί η λεγόμενη «μικτή οικονομία», που σε καμία περίπτωση δεν οδήγησε σε σοσιαλισμό.

Επομένως η οικονομία του Βιετνάμ είναι εκτεθειμένη σε μια τέτοια προοπτική, η εργατική τάξη και ο φτωχός αγροτικός πληθυσμός είναι εκτεθειμένοι στον κίνδυνο μιας τρομακτικής επιδείνωσης της θέσης τους σε συνθήκες εκδήλωσης οικονομικής κρίσης.

Το ΚΚ θα δικαιώσει τον τίτλο του στο βαθμό που θα έχει προετοιμάσει την εργατική τάξη σε συμμαχία με τη φτωχή αγροτιά για νέα φάση της ταξικής πάλης, ζήτημα που θα κριθεί ιστορικά.

...λόγω «λάθους»;

(Aπόσπασμα από  σημερινό άρθρο του Ν.Μπογιόπουλου στο Ριζοσπάστη)

Αραγε, από «λάθος» η πρώτη κίνηση του ΔΝΤ, δανείζοντας τη χρεοκοπημένη Ουγγαρία - πολύ πριν αποβιβαστεί στην Ελλάδα - ήταν να επιβάλει ως όρους τη μείωση μισθών, το πάγωμα των συντάξεων και την κατάργηση στη χώρα του 13ου μισθού;

Αραγε, λόγω «λάθους» η παράδοση της οικονομίας της Χιλής από τον φασίστα Πινοσέτ στο ΔΝΤ οδήγησε σε περικοπές μισθών της τάξης του 50%, έφερε την ανεργία στο 25%, έριξε στη φτώχεια το 40% του πληθυσμού, αλλά και τη φορολόγηση των κερδών των μονοπωλίων στο 0% (!);

Αραγε, λόγω «λάθους» επήλθε η κατάρρευση της Αργεντινής με τη ληστεία άνω του 50% των συναλλαγματικών αποθεμάτων της χώρας, ή της Βραζιλίας, που η «εξυγίανση» της οικονομίας της οδήγησε στο διπλασιασμό της ανεργίας, στο κατρακύλισμα των κοινωνικών παροχών και στο διπλασιασμό του δημόσιου χρέους από το 1996 έως το 2001;

Αραγε, λόγω «λάθους» οι περικοπές στην Υγεία σε μια σειρά χώρες της Ανατολικής Ευρώπης μετά την είσοδο του ΔΝΤ είχαν ως αποτέλεσμα - σύμφωνα με μελέτη του Κέμπριτζ για το έτος 2008 - το θάνατο χιλιάδων ανθρώπων λόγω της εξάπλωσης της φυματίωσης, αφού, σύμφωνα με την έρευνα, στις 20 χώρες που έπεσαν στα νύχια του ΔΝΤ, οι θάνατοι από φυματίωση αυξήθηκαν κατά 17% (!);

Αραγε, λόγω «λάθους» σε πάνω από 40 αφρικανικές χώρες που ετέθησαν υπό την «τεχνογνωσία» του ΔΝΤ, οι δαπάνες Υγείας μειώθηκαν κατά το ήμισυ, με αποτέλεσμα ακόμα και το διπλασιασμό των ποσοστών του ΕΪΤΖ;

Αραγε, λόγω «λάθους» η Λετονία είδε να μπαίνει λουκέτο στο 10% των σχολείων της χώρας, το ΑΕΠ της να κατρακυλά κατά 24% και την ανεργία να εκτινάσσεται στο 23%;

Αραγε, λόγω «λάθους» η «σωτήρια» παρέμβαση του ΔΝΤ στη Ρουμανία συνδυάστηκε με τις απολύσεις των 500.000 ιδιωτικών και των 150.000 δημόσιων υπαλλήλων, στην Ουκρανία το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 15%, στοΜεξικό - που το 1994 ήταν το υπόδειγμα της επιτυχίας του ΔΝΤ - μέσα σε λίγους μήνες, στο τέλος του 1995, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι είχαν χάσει τις δουλειές τους;

Αραγε, λόγω «λάθους» στις 120 φορές που «παρενέβη» το ΔΝΤ για να λύσει προβλήματα οι λαοί και οι χώρες που υπέστησαν την «παρέμβαση» ισοπεδώθηκαν;

ΚΚΕ: Χαιρετίζει τους αγώνες της αγροτιάς σε όλη τη χώρα ενάντια στην κυβερνητική πολιτική

Τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις της αγροτιάς σε όλη τη χώρα χαιρετίζει σε ανακοίνωσή του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ, καταδικάζοντας την επίδειξη αυταρχισμού εκ μέρους της συγκυβέρνησης.

Η ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου:

«Το ΚΚΕ χαιρετίζει τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις της αγροτιάς, σε όλη τη χώρα, ενάντια στην κυβερνητική πολιτική των μνημονίων, των φόρων και χαρατσιών, ενάντια στην Κοινή Αγροτική Πολιτική της ΕΕ, που οδηγούν τη μικρομεσαία αγροτιά στην καταστροφή, προκειμένου να γιγαντωθούν οι μεγάλες αγροτικές καπιταλιστικές εκμεταλλεύσεις.

Τους αγρότες, εργάτες, αυτοαπασχολούμενους ξεζουμίζουν τόσο οι εμποροβιομήχανοι και τα μονοπώλια των αγροτικών εφοδίων, όσο και η πολιτική της κυβέρνησης. Με αποτέλεσμα η πλειοψηφία των αγροτών να είναι καταχρεωμένη και το κόστος παραγωγής να αυξάνεται σε απαγορευτικά επίπεδα για τα ντόπια προϊόντα, ευνοώντας τις εισαγωγές και τα κέρδη των μεγαλεμπόρων.

Το ΚΚΕ καλεί το λαό να εκφράσει πολύμορφα την αλληλεγγύη και συμπαράστασή του στην αγωνιζόμενη αγροτιά, γιατί ο αγώνας τους είναι δίκαιος και ο στόχος κοινός: Η παραγωγή φτηνών και ποιοτικών προϊόντων, που θα ικανοποιεί τις διατροφικές ανάγκες του λαού, θα εξασφαλίζει δουλειά και λαϊκή ευημερία.

Ταυτόχρονα καταδικάζει την κυβέρνηση, η οποία, μετά την επίδειξη αυταρχισμού προς τους εργαζόμενους στα Μέσα συγκοινωνίας απαγορεύοντας το δικαίωμά τους στην απεργία, τώρα στρέφεται κατά των αγροτών προσπαθώντας να εμποδίσει το δικαίωμά τους στη διαμαρτυρία και την κινητοποίηση ενάντια στο ξεριζωμό τους».

Γ. Άσμουσεν: Να είμαστε ειλικρινείς... πρέπει να δείξετε αντοχή γιατί έρχονται τα πιο δύσκολα

902.gr


Να «οικειοποιηθεί» ο λαός τη σφαγή των δικαιωμάτων του ζήτησε ο Γ. Άσμουσεν

Εύσημα στη συγκυβέρνηση για τα έως τώρα αποτελέσματα της αντιλαϊκής πολιτικής, συστάσεις για επιτάχυνση και εμβάθυνση των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων, των περικοπών και της λιτότητας, περιελάμβανε η συνέντευξη τουΓιοργκ Άσμουσεν, μέλους της Εκτελεστικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, στην «Καθημερινή της Κυριακής».

Για τα αντιλαϊκά μέτρα και κυρίως τη μείωση μισθών,δήλωσε ότι «βλέπουμε πλέον τα πρώτα αποτελέσματα», όπως η «βελτίωση της ανταγωνιστικότητας μέσω της πτώσης του μοναδιαίου κόστους εργασίας» και πρόσθεσε πως «πρέπει να γίνουν κι άλλα».

Ξεκαθάρισε επίσης ότι λιτότητα και περικοπές πάνε μαζί με τις αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις, για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και των κερδών των μεγαλοεπιχειρηματιών. «Η δημοσιονομική εξυγίανση πρέπει να συνοδεύεται, φυσικά, από διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που ενισχύουν την ανάπτυξη. Αυτοί είναι οι δύο πυλώνες κάθε προγράμματος προσαρμογής. Γι’ αυτό και θεωρώ ότι η διαμάχη μεταξύ λιτότητας και ανάπτυξης είναι εσφαλμένη: κάθε χώρα χρειάζεται υγιή δημοσιονομικά και ενίσχυση της αναπτυξιακής της δυναμικής», ανέφερε ο Γ. Άσμουσεν.

Στηρίζοντας και ενισχύοντας την κυβερνητική επιχειρηματολογία, ζήτησε «αντοχή» από τον ελληνικό λαό για το πιο δύσκολο και δήθεν τελευταίο τμήμα του «Μαραθωνίου» που οδηγεί σε βαθύτερη πτώχευσή του. «Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς: πρέπει και φέτος ο κόσμος να δείξει αντοχή, γιατί το πρόγραμμα πρέπει να παραμείνει εντός στόχων και θα χρειαστεί χρόνος ώσπου να δούμε περισσότερα θετικά αποτελέσματα. Ο Μαραθώνιος εφευρέθηκε στην Ελλάδα. Ως χώρα, σήμερα βρίσκεστε στα δύο τρίτα του δρόμου, αλλά ως γνωστόν, το τελευταίο τρίτο είναι το πιο δύσκολο κομμάτι», σημείωσε.

Το στέλεχος της ΕΚΤ, προέτρεψε ακόμα σε «οικειοποίηση (ownership)» του προγράμματοςαπό τον ελληνικό λαό. Δηλαδή, οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα να δεχτούν την πτώχευσή τους, στηρίζοντας μάλιστα την αντιλαϊκή πολιτική και έχοντας ψεύτικες αναμονές και προσδοκίες για καλύτερες μέρες, μέσω αυτής.

Όπως δήλωσε «Από όλους – την κυβέρνηση, τους πολίτες, τις επιχειρήσεις, τα συνδικάτα (...) Απαιτείται "οικειοποίηση" ώστε το πρόγραμμα να πετύχει, επαναφέροντας τη δημοσιονομική σταθερότητα και δημιουργώντας θέσεις εργασίας».

Σκηνές από τη γέννεση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής

Lenin Reloaded

...Η απαλλοτρίωση [της γης] ήταν η πηγή της πρωταρχικής συσσώρευσης κεφαλαίου, και η δύναμη που μετασχημάτισε τη γη και την εργασία σε εμπορεύματα....Εφόσον οι λαοί του κόσμου έχουν σε όλη τους την ιστορία μείνει πεισματικά προσκολλημένοι στην οικονομική ανεξαρτησία που πηγάζει από την ιδιοκτησία των μέσων διαβίωσής τους, είτε αυτά είναι η γη είτε άλλη ιδιοκτησία, οι ευρωπαίοι καπιταλιστές χρειάστηκε να απαλλοτριώσουν δια της βίας τους ανθρώπους από την προγονική τους γη ώστε η εργατική τους δύναμη να μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε νέα οικονομικά εγχειρήματα, και σε νέα γεωγραφικά περιβάλλοντα....


Πώς συνέβη η απαλλοτρίωση στην Αγγλία; Ήταν μια μακρά, αργόσυρτη και βίαιη διαδικασία. Ξεκινώντας απ' τον Μεσαίωνα, οι αφέντες κατήργησαν τους ιδιωτικούς τους στρατούς και διέλυσαν τις φεουδαλικές τους ακολουθίες, ενώ στον πρώιμο 16ο αιώνα, οι ηγέτες της Αγγλίας έκλεισαν τα μοναστήρια, ξερίζωσαν τους περιπλανόμενους ιερείς, τους συγχωρετές [pardoners] και τους ζητιάνους, και κατέστρεψαν το μεσαιωνικό σύστημα της φιλανθρωπίας. .... Άλλαξαν δραστικά τις αγροτικές πρακτικές με την περιτοίχιση των καλλιεργήσιμων γαιών, την έξωση των μικροϊδιοκτητών, και τον εκτοπισμό των αγροτικών ενοικιαστών γης, πετώντας έτσι χιλιάδες ανδρών και γυναικών έξω απ' τη γη και απαγορεύοντάς τους την πρόσβαση στην κοινή γη. Ως τα τέλη του 16ου αιώνα υπήρχαν 12 φορές περισσότεροι άνθρωποι χωρίς ιδιοκτησία από ό,τι εκατό χρόνια πριν. Στον 17ο αιώνα σχεδόν το ένα τέταρτο της γης στην Αγγλία είχε φραχτεί....


Οι περισσότεροι αγρότες ήταν λιγότερο τυχεροί. Χωρίς την ικανότητα να βρουν επικερδή απασχόληση, χωρίς γη, χωρίς πίστωση, χωρίς απασχόληση, αυτοί, οι νέοι προλετάριοι πετάχτηκαν στους δρόμους, όπου υποβλήθηκαν στην ανηλεή σκληρότητα ενός νομικού κώδικα εργασίας και ποινικών παραβάσεων τόσο αυστηρού και τρομακτικού όσο κανενός άλλου που να είχε εμφανιστεί στην σύγχρονη ιστορία. Οι βασικοί κανόνες ενάντια στη ληστεία, τις διαρρήξεις και την κλοπή γράφτηκαν κατά τον 16ο και 17ο αιώνα, καθώς το έγκλημα έγινε